Η προσφυγική κρίση είναι μια πληγή στην καρδιά της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου, μια κρίση που ξεκίνησε στην καρδιά της Ανατολής με επίκεντρο τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Η Τουρκία, η Ιορδανία και ο Λίβανος έχουν δεχθεί το μεγαλύτερο μέρος των προσφύγων, ενώ η Ελλάδα αποτελεί τον ενδιάμεσο σταθμό για την μεγάλη φυγή στην Ευρώπη. Η αθρόα και ανεξέλεγκτη εισροή προσφύγων απο την Τουρκία μέσω της θάλασσας (όπου καθημερινά χάνονται χιλιάδες ζωές) αλλά και μέσω των χερσαίων συνόρων με τη γείτονα χώρα, έχει φέρει την Ελληνική κυβέρνηση σε αδιέξοδο.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση προσφέρει ελάχιστη βοήθεια στο μέλος της που λέγεται Ελλάδα για την προσωρινή επιλογή των προσφύγων προς άσυλο στις ευρωπαίκές χώρες, απειλώντας μάλιστα να αποκλείσει τη χώρα απο την ελεύθερη διακίνηση της συνθήκης Σέγκεν, κλείνοντας τα σύνορά της προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Βεβαίως, ο αποκλεισμός της Ελλάδας απο τη συνθήκη Σέγκεν δεν πρόκειται να λύσει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα, αφού οι ανεξέλεγκτα εισερχόμενοι απο την Τουρκία πρόσφυγες μπορούν να διαφύγουν στην Ιταλία μέσω της Αλβανίας και της θαλάσσιας απο εκεί πρόσβασης. Τα σαπιοκάραβα αντί να πηγαίνουν απο την Τουρκία στις ακτές των ελληνικών νησιών, θα πηγαινοέρχονται μέσω του Ιονίου στις ιταλικές ακτές μεταθέτοντας το πρόβλημα στην διπλανή χώρα.

Επιπλέον, ο έστω και προσωρινός αποκλεισμός της Ελλάδας απο τη συνθήκη Σέγκεν θα είναι ένα ακόμη τεραστιο χτύπημα στην ενότητα της Ευρώπης, που θα φανεί ότι δεν μπορεί όχι μόνο να διαφυλάξει τα ανατολικά σύνορά της αλλά προσφεύγει σε λύσεις πρόχειρες και διαλυτικές για τον κύριο συνδετικό ιστό της. Ταυτόχρονα ένας τέτοιος αποκλεισμός θα ενθαρρύνει τα κινήματα της ευρωδιάλυσης, ένα απο τα οποία παίρνει σάρκα και οστά στη Βρετανία με το επικείμενο δημοψήφισμα του Brexit.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έπρεπε να είχε μελετήσει σοφότερα και αποτελεσματικότερα την αναχαίτιση του κύματος των προσφύγων καθώς αυτή είναι υπόθεση που ανάγεται σε βάθος παρελθόντος χρόνου. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είχε λόγο να ζητήσει απο την Ελλάδα και να την υποχρεώσει να γεμίσει τη χώρα με στρατόπεδα προσφύγων (hot spots) για την διαλογή τους προς τον επόμενο ευρωπαϊκό σταθμό.

Μια τέτοια πολιτική είναι φυσικό να ενθαρρύνει ακόμη μεγαλύτερο κύμα προσφύγων απο τα παράλια της Τουρκίας, αριθμούς ανθρώπων που τελικά δεν μπορεί να απορροφήσει η Ελλάδα της ανθρωπιστικής κρίσης έστω και σε επίπεδο επιλογής για την αίτηση ασύλου. Αυτή είναι μια θανατηφόρα πολιτική, που δεν λύνει κανένα πρόβλημα αλλά αντίθετα το διογκώνει καθιστώντας την Ελλάδα τον αδύναμο κρίκο σε μια αλυσίδα λαθών. Η πολιτική της Ευρωπαίκής Ενωσης πρέπει έστω και στο παρά πέντε να πάψει να είναι στρουθοκαμηλισμός. Πέραν του αυταπόδεικτου που είναι η ειρήνευση στη Συρία, η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει χρέος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση με την Ελλάδα. Αν δεν θέλει την εισροή προσφύγων στην Ευρώπη, θα πρέπει να πάψει να χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως ενδιάμεσο σταθμό και να κλείσει αμέσως αυτό το κεφάλαιο, αξιοποιώντας την Τουρκία ως κέντρο επιλογής των προσφύγων για την αίτηση ασύλου προς την Ευρώπη.

Ηδη τα κονδύλια έχουν συγκεντρωθεί για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες και να δημιουργηθούν νέα hot spots στην Τουρκία, η οποία μπορεί να αναλάβει αποκλειστικά το καθήκον της μετεγκατάστασης των προσφύγων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή είναι η μόνη καθαρή λύση αν πραγματικά η Ευρωπαϊκή Ενωση θέλει να παραμείνει ως έχει. Η εξαίρεση της Ελλάδας απο τη συνθήκη Σέγκεν δεν θα επιλύσει το πρόβλημα, θα το μεταθέσει στην Ιταλία και απλώς θα είναι αρχή νέων ωδίνων για την ενότητα της Ευρώπης αλλά και για το ίδιο το προσφυγικό ζήτημα.

Πάντως, η Ελλάδα , που έχει δείξει το ανθρωπιστικό της πρόσωπο αγκαλιάζοντας τους πρόφυγες, δεν πρέπει να γίνει το εξιλαστήριο θύμα μιας αδιέξοδης κατάστασης, στην οποία έχουν οδηγήσει οι υπεκφυγές και τα ημίμετρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

newsroom/globalview.gr