Eίδα ένα εφιάλτη χθες βράδυ, μια ολοζώντανη ενσάρκωση μιας δυστοπίας. Θες η ζέστη θες η κούραση, ήμουνα στην Κοραή λέει και έβγαινα απο το μετρό όταν έπεσα σε μια μεγαλειώδη λαϊκή συγκέντρωση .

Ήταν οι “Γιορτές του Καλοκαιριού” που είχε καθιερώσει η κυβέρνηση του λαού, πάνω στην δεκαετία από την μεταμόρφωση της χώρας, μετά το ιστορικό πια χτύπημα της διαπλοκής που είχε καταγραφεί σαν ‘Ηθική Επανάσταση”.

Στα προπύλαια απέναντι, πάνω σε μια φωταγωγημένη σκηνή ο γηραιός σεβάσμιος πλέον τέως υπουργός και αγωνιστής Πελεγρίνης εκτελούσε την τελευταία σκηνή της Αντιγόνης διασκευασμένη από τον ίδιο ώστε να τονίζεται με απλά για τον λαό λόγια η συλλογικότητα του νόμου που πρέπει να κυριαρχεί πάνω στην ιδιοτελή ατομικότητα της Αντιγόνης. Ολόγυρα γυμνοί χορευτές κραδαίναν τα πέη τους χορεύοντας συρτάκι σε μια κλασσική πια Φαμπρική διασκευή του χορού της τραγωδίας.

Στην θέση του αγάλματος του Παλαμά η ταριχευμένη σωρός της πρώτης προέδρου του Αρείου Πάγου κας Θάνου σε τριετές προσκύνημα με πλήθος στεφάνια γύρω της και μια πλάκα με χαραγμένα τα ονόματα των δικαστικών που είχε εκκαθαρίσει σε μια πενταετία, άλλους μηνύοντας, άλλους απολύοντας, άλλους απλά κατακεραυνώνοντας. Σε μια σκηνή τσίρκου στην αρχή της Ιπποκράτους, με παραμορφωτικούς καθρέπτες μπορούσες να δείς να καθρεπτίζονται πορτραίτα των δημοσιογράφων της διαπλοκής που είχαν όλοι πια εξοντωθεί, αλλά ο λαός δεν έπρεπε να τους ξεχάσει ποτέ.

Στην είσοδο ο Βαξεβάνης και ο Λαζόπουλος εμφανώς βαριεστημένοι μοίραζαν βελάκια για όσους ήθελαν να παίξουν νταρτς με το πορτραίτο του Πρετεντέρη ή της Τρέμη. Ξαφνικά ένοιωσα ότι ήμουν στόχος. Μέσα στο πλήθος μια μουρμούρα απλωνόταν ‘προδότης προδότης’, δεν είχα ποτέ καταφέρει να τους κοροϊδέψω, κάποιος με είχε καταδώσει σαν εχθρό του λαού, κινδύνευα άμεσα. Το όνειρο άρχισε να διαλύεται γρήγορα μέσα στον τρόμο μου όταν μια μακρινή μουσική που δυνάμωνε με καθησύχασε. Ποιος την ζωή μου ποιος την κυνηγά; Όχι όλα ήταν ψέμα, υπήρχαν ακόμα άνθρωποι κανονικοί, υπήρχαν ακόμα οι μουσικές που μας ανάστησαν.

newsroom/globalview.gr