Παλιότερα οι πολιτικοί είχαν τη δυνατότητα να αναβάλλουν τις αποφάσεις τους. Υπόσχονταν προεκλογικά, ανέβαλαν μετεκλογικά. Ηταν ένα προσφιλές παίγνιο που μακροπρόθεσμα απέδωσε αίγλη και χρήμα.

Σήμερα, ο αναβλητικός πολιτικός οφείλει να αποσυρθεί στην Ιστορία. Οι νέες συνθήκες ζωής ενέχουν το σπέρμα του κατεπείγοντος. Ο πολιτικός υποχρεούται να λάβει μια σημαντική απόφαση, τώρα, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Αύριο θα είναι αργά. Στην Ελλάδα, τη χώρα των μεγάλων εξαιρέσεων, η πολιτική αναβλητικότητα προβλήθηκε ως «γενναιότητα» καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Πράγματι, εθεωρείτο γενναιότης εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού της χώρας, στο όνομα της κομματοκρατίας και της εφήμερης ευημερίας του λαού να αναβάλει για αργότερα την επίλυση ζωτικής σημασίας θεμάτων, όπως το συνταξιοδοτικό και να διαγράφει ονόματα, όπως αυτό του Σπράου ή του Γιαννίτση, (Ο Γιαννίτσης με το ίδιο συνεσταλμένο ύφος λέει τα ίδια και τώρα, την ύστατη ώρα)οι οποίοι αν μη τι άλλο περιέγραφαν ωμά την πραγματικότητα. Τόσο ωμά που μας προκαλούσαν εμετικές τάσεις.

Τώρα πια και με δεδομένη αυτή τη σπεύδουσα πραγματικότητα, θέλω να ελπίζω ότι όσοι επέδειξαν αυτή την υστερόβουλη αναβλητικότητα θα νιώθουν βαριές τις ευθύνες στους ώμους τους, δεδομένου ότι σύρουν σε ένα τεράστιο αδιέξοδο τα παιδιά τούτης της χώρας ή όσους από τους νέους έχουν μείνει και ονειρεύονται απλώς στο “φέγγος των άστρων” (κατά Πρεβελάκειο ρήση)

franc3a7ois_boucher_-_the_rape_of_europa_-_wga02897