Τα’ χουμε πει κι έχουμε τόσο πια αυτομαστιγωθεί, ώστε αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως λαός για την πατρίδα, εκτός από το να υποταχτούμε στους ισχυρούς. Και για να το θέσω κομψά, να γίνουμε οπαδοί του διεθνούς πολιτικού ρεαλισμού!

Με αφορμή τον πολιτικό ρεαλισμό επιστρέφω στο Θουκυδίδη και στη ρητορική των Αθηναίων εναντίον των κατοίκων της Μήλου, όπως εκείνος την περιγράφει και τη μεταφέρει στους αιώνες.(«Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του»). Κάπου εκεί δεν βρισκόμαστε ; Δεν είμαστε όλοι κάτοικοι μιας φανταστικής Μήλου και οι δανειστές μας, πολυπράγμονες Αθηναίοι που νίκησαν τους Πέρσες και τώρα βάλλουν κατά των Λακεδαιμονίων ; Προφανώς πολλοί διαφωνούν και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ των εξαιρετικά αγνών προθέσεων των δανειστών, αλλά δεν εντυπωσιάζονται από το πείσμα και τις εμμονές τους

 Ενδιαμέσως υπάρχει η ελληνική Αριστερά.Εμφανίζεται ως ο αντίποδας του πολιτικού ρεαλισμού των ξένων, αν και η ίδια διαπράττει τα ίδια ή και χειρότερα λάθη από εκείνα των δανειστών, είτε από απειρία και άγνοια, είτε στο όνομα μιας ιδεολογικής ουτοπίας.

Τα τελευταία χρόνια, η Αριστερά έχει πάψει να είναι η ιερή μεταπολεμική αγελάδα που περπατάει ανεξέλεγκτη ανάμεσα σε ανθρώπους και οχήματα και κανείς, μα κανείς δεν έχει δικαίωμα να την αγγίξει.

Στο βιβλίο του «Το Μειλίχιο Τέρας», ο Ιταλός γλωσσολόγος Raffaele Simone γράφει πως η Αριστερά θα πρέπει να βρει το σθένος να εκπληρώσει δύο δύσκολες αποστολές: να απαλλαγεί από τον ερεθιστικό ή και προκλητικό τόνο που είχαν πάντοτε οι θέσεις της απέναντι στα συμφέροντα των άλλων και στη συνέχεια να απελευθερωθεί από τη βαθιά ριζωμένη συνήθειά της να αμφισβητεί τις θεσμικές δομές και τις εξουσίες που συνδέονται με αυτές. Με άλλα λόγια πρέπει να πείσει τους άλλους ότι ο ρόλος της στις σύγχρονες κοινωνίες δεν είναι να δημιουργεί ρήγματα και έχθρες, αλλά να κτίζει σε άλλες βάσεις και με άλλες μεθόδους. Και συγχρόνως να εφευρίσκει νέους καλούς λόγους για να παραμένει κανείς στις μέρες μας αριστερός. Στην Ελλάδα, δυστυχώς το ερώτημα γίνεται εντονότερο, καθώς το ατομικό συμφέρον παραμένει προσδεμένο με το κομματικό συμφέρον – στην προκειμένη περίπτωση με τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, που ηθελημένα ή μη υποκαθιστά παλιότερα σχήματα.

Επιμύθιο: Σε εποχές πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής απίσχνανσης, ανασύρω στην επιφάνεια έναν στίχο του Λειβαδίτη : «Σε όλο το μάκρος της Ιστορίας πρόσωπα πέτρινα, δίχως μάτια μας έχουν κοιτάξει…» κι αναθαρρώ, καθώς υπάρχουν γύρω πρόσωπα ζωντανά με μάτια που με κοιτούν κατάματα.