Κυρία Καβαλλιεράκη, σε μια μάλλον δύσκολη συγκυρία για σας και το “Χαμόγελο του Παιδιού” – από τη στιγμή που ο δημιουργος του Κώστας  Γιαννόπουλος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας  – τολμώ να διεκδικήσω από σας μια εκ βαθέων απάντηση για το τι  ρόλο παίζει στη ζωή σας  αυτό το συνονθύλευμα δουλειάς και συναισθηματικής φόρτισης;

Μόνο εκ βαθέων θα μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις, ειλικρινά.  Για μένα «Το Χαμόγελο του παιδιού»  είναι  είναι εδώ και δεκαπέντε χρόνια η 2η οικογένειά μου. Είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη συνάμα να  είμαι ένα κομμάτι, έστω και μικρό από αυτή την ιδέα. Γιατί Το Χαμόγελό του Παιδιού πάνω απ όλα είναι  ιδέα , είναι το όραμα ενός μικρού παιδιού για ένα κόσμο όπου όλα τα παιδιά στην Ελλάδα θα έχουν φροντίδα, περίθαλψη και ίσες ευκαιρίες. Και αυτό το όραμα δεν έμεινε στα χαρτιά. Κάποιοι πίστεψαν σε αυτές τις λίγες γραμμές που μας άφησε παρακαταθήκη στο ημερολόγιό του  ο μικρός Ανδρέας, λίγο πριν φύγει από κοντά μας. Η οικογένειά του πάνω απ όλα, οι εθελοντές μικροί και μεγάλοι. Κάπως έτσι«ο Σύλλογος των παιδιών» έγινε πραγματικότητα και σήμερα, 20 χρόνια μετά , το όραμα του Ανδρέα συνεχίζει να είναι οδηγός μας. Σαφώς αυτή τη περίοδο υπάρχει μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αλλά και ευθύνη  προς όλα τα παιδιά που στηρίζονται μέσα από τις δράσεις του Χαμόγελου. Δεν υπάρχει κάποια δράση που να είναι περιττή και αυτό αποδεικνύεται από τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες  που καλούμαστε να καλύψουμε. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε ο καθένας από  το πόστο του, την ίδια ποιότητα υπηρεσιών. Δεν γίνεται αλλιώς.

 Να υποθέσω ότι κάθε μέρα είναι  και μια καινούργια εμπειρία, ίσως και μια απροσδόκητη στιγμή;

IMG_2851

Φωτ. Η Μαρίνα Καβαλλιεράκη συντροφεύει τα …παιδιά της

Έτσι όπως τα λέτε είναι. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει μια ρουτίνα. Σε όποιο πόστο και αν είναι κάποιος , πάντα  αναδύονται προκλήσεις από εκεί που δεν το περιμένεις. Για αυτό και  υπάρχουν διαδικασίες και συντονισμός έτσι ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούμε. 

Πείτε μου, πότε για πρώτη φορά συμμετείχατε στην ομάδα των εθελοντών, τις πρώτες σας εμπειρίες με τα παιδιά, το πώς διαχειριστήκατε τον συναισθηματικό όγκο αυτής της ιστορίας.

Θα πρέπει να  κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι στον χρόνο και να βρεθούμε  πίσω στο 2001. Η μητέρα αντιμετώπιζε τότε  ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, είχε καρκίνο σε τελικό στάδιο και ως μοναχοπαίδι  κλήθηκα να  σηκώσω όλο αυτό βάρος .Ήταν μια πρόκληση για μένα . Κάπου μέσα σε όλο αυτό έψαχνα κάποιον φορέα που  να ασχολείται με παιδιά  για να προσφέρω  εθελοντικά. Hταν κάτι που είχα αποφασίσει καιρό πριν αλλά λόγω των συνθηκών το αμέλησα. Μια γνωστή μου ανέφερα μια μέρα ότι θα μπορούσα να απευθυνθώ στο Χαμόγελο που «ασχολείται με παιδάκια με καρκίνο». Υπήρχε τότε η σύγχυση ότι το Χαμόγελο κάνει μόνο αυτό ή κυρίως αυτό. Κλείνω λοιπόν ραντεβού στα κεντρικά γραφεία στη Στουρνάρη τότε, και θυμάμαι ακόμα την έκπληξή μου όταν μου εξήγησαν ότι στηρίζει κάθε παιδί στην Ελλάδα που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα ή είναι σε κίνδυνο. Στην αρχή μου φάνηκε παράξενο, δύσκολο να πιστέψω πως μπορεί ένας φορέας να προσφέρει τόσες πολλές και διαφορετικές υπηρεσίες. Μόνο  όμως αν έρθει κάποιος κοντά στο Χαμόγελο μπορεί να  συνειδητοποιήσει το έργο του.  Αυτό είναι κάτι που λέω ακόμα και σήμερα σε όσους θέτουν διάφορες ερωτήσεις. «Έλα να μάθεις,  έλα να συμμετάσχεις και μετά κρίνε». Να επιστρέψουμε   όμως λίγο πίσω σε εκείνη τη περίοδο Μετά λοιπόν την απαραίτητη ενημέρωση και εκπαίδευση περίμενα να δω πότε θα με καλέσουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που βρέθηκα σε βάρδια στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία. Στα Νοσοκομεία Παίδων Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πάτρας νοσηλεύονται ανήλικα παιδιά κατόπιν Εισαγγελικής εντολής, τα οποία δεν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά έχουν απομακρυνθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον λόγω κακοποίησης, παραμέλησης, εγκατάλειψης ή έκθεσης σε κίνδυνο. Κοντά σε αυτά τα παιδιά οι εθελοντές είναι η πρώτη αγκαλιά του Χαμόγελου. Έπρεπε  λοιπόν να κάνω παρέα σε ένα τρίχρονο μικρούλι που ήταν πολύ φοβισμένο. Η προσέγγιση δεν ήταν εύκολη καθώς δεν μίλαγα τη γλώσσα του. Ήταν ένα ταλαιπωρημένο παιδί ψυχικά αλλά και σωματικά. Η παντομίμα και τα κουκλάκια που είχα φέρει μαζί μου δεν έπιαναν με τίποτα. Κάποια στιγμή σταμάτησα και απλά άρχισα να  σιγοτραγουδώ ένα σκοπό . Σαν να ηρέμισε κάπως. Μου έπιασε το αντίχειρα και μετά από λίγο αποκοιμήθηκε. Μέσα στη νύχτα ξύπνησε με τρόμο άλλες δύο φορές αλλά μόλις έβλεπε ότι δεν είχα φύγει  ξανακοιμόταν. Στον μικρό πήγα άλλες δύο φορές. Αποκτήσαμε τους δικούς μας κώδικες επικοινωνίας για αυτό το λίγο χρονικό διάστημα που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας σε έναν θάλαμο νοσοκομείου. Πέρασα σχεδόν τρία χρόνια για να τον ξανασυναντήσω.  Δεν  ήξερα ότι τελικά είχε έρθει σε ένα από τα Σπίτια του Χαμόγελου .Εργαζόμενη πια αλλά πάντα εθελόντρια, είχα έρθει να διαβάσω στα παιδιά παραμύθια όταν  ξαφνικά ένας «μικρός μαύρος σίφουνας» έρχεται καταπάνω μου και με αγκαλιάζει. Με θυμήθηκε πρώτα εκείνος και μετά εγώ και ακόμα ντρέπομαι που δεν τον αναγνώρισα πρώτη. Ήταν ένα άλλο παιδί. Χαμογελαστό και σκανταλιάρικό όπως όλα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία. Και τώρα κοντεύει να τελειώσει το γυμνάσιο και είναι ένα υπέροχο παιδί. Τι άλλο να σας πω; Είναι η αυτή η διαφορά  που κάνει το Χαμόγελο στις ζωές των παιδιών που αν δεν την ζήσεις από κοντά, δεν μπορείς να την καταλάβεις. 

Ο Κώστας Γιαννόπουλος υποθέτω ότι θα είναι σαν φύλακας άγγελος για όλα τα παιδιά που κατά καιρούς έρχονται στο Χαμόγελο του Παιδιού. Πείτε μου, εξακολουθεί να τα αντιμετωπίζει με εκείνο το πάθος των πρώτων καιρών, λίγο μετά το θάνατο του Ανδρέα , του 11 χρονου γιου του, που όπως διάβασα έδωσε το πράσινο φως για τη δημιουργία του ; Η μήπως η κρίση τον έχει λυγίσει κι έχει κι εσάς λυγίσει;

Δεν είναι εύκολο κάποιος να τον περιγράψει γιατί απλά δεν  αποτυπώνεται εύκολα με λέξεις αυτό που έχει βιώσει και αυτό που βιώνει από τότε που δημιουργήθηκε το Χαμόγελο με τον τρόπο που δημιουργήθηκε. Πατρική φιγούρα  για τα παιδιά μας, αλλά και για εμάς. Με απίστευτες αντοχές, υπομονή και ένα 24ωρο να μην φτάνει. Μαχητής και οραματιστής πάνω απ όλα. Μερικές φορές προτείνει πράγματα που εμένα τουλάχιστον  με κάνουν να απορώ πως θα υλοποιηθούν και τελικά με κάποιο μαγικό τρόπο όλα κουμπώνουν και αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο είναι πια μια πραγματικότητα. Η παρακαταθήκη του Ανδρέα είναι  πολύ ισχυρή και όλα αυτά που έχει καταφέρει διαχρονικά το Χαμόγελο , οι ζωές των παιδιών που έχει αγγίξει μας κάνουν να εντείνουμε τις προσπάθειες για να μειώσουμε τις επιπτώσεις της κρίσης . Δεν είναι εύκολο όμως δεν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς. Κοινώς  δεν το βάζουμε κάτω! Χρειαζόμαστε όμως  συμμάχους!

Σήμερα πόσα παιδιά φιλοξενούνται, πόσα μένουν μέσα στις εγκαταστάσεις σας, πόσοι είναι οι εργαζόμενοι και πόσοι οι εθελοντές;

324 παιδιά μεγαλώνουν σήμερα στα σπίτια μας. Από μωράκια μέχρι μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά. Παιδιά που ο εισαγγελέας έκρινε ότι έπρεπε να απομακρυνθούν  από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Παράλληλα  «Το Χαμόγελο του Παιδιού»  βρίσκεται δίπλα σε 53 ενήλικα  πλέον παιδιά μας παρέχοντας τους  την στήριξη που έχουν ανάγκη,  όπως κάθε οικογένεια! Είναι οι φοιτητές μας κυρίως  και  καμαρώνουμε ιδιαίτερα για όσα κατάφεραν!  Επίσης στα Σπίτια Ημερήσιας  Φροντίδας στηρίζουμε  άλλα  57 παιδιά.  Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τα παιδιά που υποστηρίζουμε μέσω των δράσεων για την Υγεία (1097 παιδιά για το 2015, 1409 παιδιά διακομίστηκαν με τις Κινητές μονάδες για Νεογνά, 12.989 τα παιδιά που απασχολήθηκαν δημιουργικά στα Νοσοκομεία Παίδων Αθήνας , Πάτρας και Θες/κης  ) και όσα η οικογένειά τους αντιμετωπίζει προβλήματα διαβίωσης (12.828  παιδιά και οικογένειες στηρίχθηκαν το 2015),  μιλάμε για έναν μεγάλο αριθμό  υποστηριζόμενων παιδιών. Και δεν έχω προσθέσει στους παραπάνω αριθμούς για να μην κουράσω, και άλλες δράσεις όπως η Προληπτική Ιατρική, οι Εξαφανίσεις , οι Επιτόπιες Παρεμβάσεις, η Ψυχολογική στήριξη μέσω της Γραμμής SOS 1056 κ.α . Συνολικά 95.701 παιδιά και οικογένειες στηρίχθηκαν το 2015 μέσω των παραπάνω δράσεων. Για να  μπορέσουν λοιπόν να στηριχθούν σωστά και αδιάλειπτα  όλα τα παραπάνω παιδιά, αυτή  τη στιγμή είναι καθημερινά κοντά τους 424 εξειδικευμένοι επαγγελματίες και  περίπου 2.350 ενεργοί εθελοντές. Αν σε  κάποιους ο αριθμός  φαντάζει μεγάλος,  ας αναλογιστεί λίγο τι σημαίνει να έχεις  όλο το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο διαθέσιμες υπηρεσίες για όλα τα παραπάνω παιδιά.  Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως απαραίτητο.

Να ρωτήσω για τους πόρους ; Πώς βγαίνει πέρα όλο αυτό το πολύπλοκο σύστημα ; Τί είδους επιχορηγήσεις έχετε; Το κράτος σε ποιο βαθμό συμμετέχει ; Διαβάζω ότι στη Διαύγεια υπάρχουν στοιχεία για τη χρηματοδότηση, αλλά προτιμώ να ακούσω  την άποψη ενός εργαζόμενου

Είναι λογικό ο κόσμος να απορεί  σχετικά με το «πως βγαίνει πέρα όλο αυτό το πολύπλοκο σύστημα» όπως αναφέρετε και να υπάρχει μια σχετική δυσπιστία.  Θα επαναλάβω λοιπόν αυτό που είπα και παραπάνω. Ελάτε να γνωρίσετε από κοντά τις δράσεις του Χαμόγελου. Αν περισσεύει σε κάποιον χρόνος , ας γίνει εθελοντής. Μέσα λοιπόν από αυτή τη διαδικασία θα διαπιστώσει   πόσο δύσκολο είναι να συντηρηθεί όλος αυτός ο μηχανισμός που τίθεται στη υπηρεσία της κοινωνίας δωρεάν! Ας σκεφτούμε όμως πιο πρακτικά: Μια τυπική  οικογένεια αποτελούμενη από δύο ενήλικες και ένα παιδί καλείται να καλύψει τα  έξοδα  σίτισης, διαμονής, ΔΕΗ, ΟΤΕ,θέρμανση, ιατρική περίθαλψη, εκπαίδευση κλπ. Φανταστείτε λοιπόν ότι το Χαμόγελο είναι μια πολύ μεγάλη οικογένεια που έχει να καλύψει όλα τα παραπάνω σε πολλαπλάσιο βαθμό. Επιπρόσθετα πρέπει να φροντίσει τα ασθενοφόρα που διαθέτει για όλους μας να είναι σωστά συντηρημένα και στελεχωμένα. Και η λίστα των υποχρεώσεων δεν έχει τέλος. Κάθε υποχρέωση και μια δωρεάν υπηρεσία προς τα παιδιά και την κοινωνία γενικότερα.  Από την άλλη πλευρά επειδή το αποτέλεσμα των δράσεών  μας είναι χειροπιαστό , ο απλός  κόσμος, οι εταιρείες μας εμπιστεύονται. Λόγω της κρίσης βέβαια οι δωρεές έχουν μειωθεί  για αυτό και τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια αναζήτησης  πόρων και στο εξωτερικό, που στοχεύουν στη στήριξη όλων των παραπάνω δράσεων και υποδομών. Τα αποτελέσματα  είναι απτά. Η οικονομική διαχείριση επίσης είναι ελέγχεται σε ετήσια βάση από Ορκωτούς Ελεγκτές και τα αποτελέσματα είναι όλα στη διάθεση του οποιουδήποτε . Μάλιστα, σύμφωνα με τα απολογιστικά στοιχεία του προηγούμενου έτους, μόλις το 10% των εσόδων δαπανάται για τη διοικητική λειτουργία του Οργανισμού. Για κάθε 1 ευρώ που προσφέρετε στον Οργανισμό, τα 90 λεπτά αξιοποιούνται απευθείας στις δράσεις μας. Υπάρχει συνεχής έλεγχος και «νοικοκυριό» για να το πω πιο απλά.

 Πολλά από τα  παιδιά παραμένουν κοντά σας και μετά την ενηλικίωση τους ή φεύγουν αναζητώντας την τύχη τους και τι ποσοστό εισάγεται σε πανεπιστήμια ή ΤΕΙ ;  Ρωτώ με την έννοια του συνολικού έργου του Χαμόγελου του Παιδιού, γιατί στο δικό μου το μυαλό φτιάχνω ολοκληρωμένες εικόνες, άρα  και ολοκληρωμένους ανθρώπους.

Είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά συγγενείς και φίλοι. Ένα παιδί που γίνετε 18 δεν παύει να είναι παιδί. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει κοντά μας, θα είμαστε πάντα γι ‘αυτό η οικογένειά του. Καλά κάνετε λοιπόν και φτιάχνετε στο μυαλό σας ολοκληρωμένες εικόνες.  Έχω την τύχη να γνωρίζω κάποια από τα μεγαλύτερα παιδιά μας.  Νοιώθω υπερηφάνεια και καμάρι για όσα έχουν καταφέρει. Επειδή δεν το έβαλαν κάτω.  Επειδή το Χαμόγελο σε μια κρίσιμη  στιγμή της ζωής τους κατάφερε να βρεθεί δίπλα τους, να βάλει πλάτη στα δύσκολα και να ανοίξει τους ορίζοντές τους.  Όπως κάθε λοιπόν οικογένεια έχουμε τους φοιτητές μας, που  θα πάμε μαζί σε όποια πόλη και αν έχουν περάσει και θα στήσουμε παρέα το νέο τους σπιτικό. Έχουμε για τα αγόρια το στρατιωτικό που στην ορκομωσία θα είμαστε δίπλα τους να τα εμψυχώσουμε και να τα καμαρώσουμε .  Έχουμε παντρέψει  τα μεγαλύτερα παιδιά μας και έχουμε βαφτίσει τα παιδιά τους. Και ξέρετε κάτι; Δεν τα έχουμε μεγαλώσει μόνοι μας. Αλλά όλοι μαζί. Όλοι εσείς που διαχρονικά μας στηρίζετε , ο καθένας από το δικό του μετερύζι, έχετε συμβάλλει και στην εκπαίδευσή τους αλλά και στο να έχουν τη φροντίδα και τη θαλπωρή που δικαιούνται.

Πώς είναι η δομή του οργανισμού;  Είστε ΜΚΟ; Είστε φιλανθρωπικό ίδρυμα ; Μόνο περιέργεια έχω και τίποτα’ άλλο επ’ αυτού.

«Το Χαμόγελο του παιδιού»  είναι ένας εθελοντικός οργανισμός, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.  Είμαστε ένας οργανισμός της  άμεσης επέμβασης αν θέλετε. Προσπαθούμε καθημερινά να βρίσκουμε άμεσα λύσεις  για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

Να τολμήσω να ρωτήσω αν υπάρχει διάδοχη κατάσταση ; Αν βασικά υπάρχει ιεραρχία στο Χαμόγελο του Παιδιού. Κάποιος είπε ότι έχετε τη μορφή πολυεθνικής εταιρείας. Προσωπικά ενοχλούμαι γιατί μιλάμε για παιδιά εγκαταλειμμένα, πονεμένα, παιδιά κακοποιημένα, παραστρατημένα. Ο όρος πολυεθνική με κάνει να σκέφτομαι γραβατωμένους τύπους. Εσείς φοράτε τα  ταγιέρ σας και οι άρρενες φοράνε  τη γραβάτα τους ;

Και εγώ ενοχλούμαι  γιατί χάνουμε το νόημα. Κολλάμε σε αριθμούς και δεν σκεφτόμαστε ότι οι αριθμοί αντιστοιχούν σε παιδιά, νοσήλεια, τρόφιμα, βιβλία, ιατρούς, φάρμακα, θέρμανση, ρούχα κ.α  Όπως ανέφερα και παραπάνω «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει αναπτύξει πολλές δράσεις και αυτό γιατί  υπάρχουν πολλές ανάγκες στο κοινωνικό σύνολο.  Πριν κάποιο διάστημα, αργά το βράδυ μας κάλεσε η μητέρα ενός αγοριού 18 μηνών με την αγωνία της να διακρίνεται έντονα στη φωνή της. Ζήτησε τη συνδρομή μας για τη μεταφορά του παιδιού της επειδή αυτό είχε πολύ υψηλό πυρετό, σπασμούς και ένα πολύ σοβαρό ιατρικό ιστορικό.   Με τον σύζυγο της είχαν ξεκινήσει με δικό τους όχημα από χωριό της επαρχίας 4 ώρες νωρίτερα για να το μεταφέρουν στο Νοσοκομείο Παίδων στην Αθήνα, καθοδόν  όμως το αυτοκίνητό τους έπαθε βλάβη στην εθνική οδό.  Σε συνεργασία με το ΕΚΑΒ, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» διέθεσε αμέσως ασθενοφόρο όχημα το οποίο μετέβη στην Ελευσίνα και μετέφερε το παιδί με τη συνοδεία των γονιών του στο Νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας. Από τους συναδέλφους στη Γραμμή που έλαβαν την κλήση χαράματα μέχρι και τους διασώστες μας στα ασθενοφόρα , κανείς  δεν φορούσε ταγιέρ και γραβάτες! Υπήρξε εσωτερικός συντονισμός μεταξύ των αρμόδιων τμημάτων για φτάσει γρήγορα το παιδί στο νοσοκομείο.  Πίσω από κάθε μας δράση/υπηρεσία υπάρχουν διαδικασίες και η απαραίτητη οργάνωση για να είμαστε όσο πιο αποτελεσματικοί μπορούμε. Τώρα αν  αυτό μοιάζει με πολυεθνική τι να πω….  Όσον αφορά αυτό που γράφετε περί διάδοχης κατάστασης, δεν έχει προκύψει  τέτοιο θέμα, συνεχίζουμε όπως και πριν. Όπως καλύτερα από όλους είπε μόλις πρόσφατα ο κ. Γιαννόπουλος: «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ανήκει στα παιδιά, ανήκει σε όλους όσους το υποστηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια και θα συνεχίσει την πορεία του».

 Κλείνοντας, ήθελα να μου περιγράψετε μια χαρακτηριστική περίπτωση παιδιού που σας εντυπωσίασε και που θα θέλατε να τη μοιραστείτε με φίλους.

Δεν μπορώ να  ξεχωρίσω κάποιο περιστατικό. Ας πούμε ότι καμαρώνω  όταν βλέπω τα μεγάλα μας παιδιά να προχωράνε στη ζωή τους και να κάνουν οικογένεια. Όταν τα βλέπω να παίζουν με τα μικρότερα παιδιά, είναι μια εικόνα που δεν περιγράφεται. Θα ήθελα όμως να  μοιραστώ μαζί σας ένα άλλο περιστατικό που συνέβη πριν κάποια χρόνια και δείχνει για μένα πως  Το Χαμόγελο του Παιδιού από τη στιγμή που μαθαίνει ότι ένα παιδί χρειάζεται βοήθεια, δεν μένει μόνο στην κάλυψη του πρωταρχικού αιτήματος αλλά προσπαθεί ολιστικά  να βοηθήσει την οικογένεια. Πριν δύο χρόνια λοιπόν,  μια μικρούλα  3,5 ετών, διαγνώσθηκε ότι πάσχει από Μεσογειακή Αναιμία και έπρεπε να κάνει μετάγγιση κάθε  2-3 εβδομάδες. Οι γονείς της, άτομα νεαρής ηλικίας, οικονομικά αδύναμοι και ανασφάλιστοι, απευθύνθηκαν σε εμάς για να τους βοηθήσουμε  στην  κάλυψη  των εξόδων μεταφοράς της κόρης τους από το σπίτι προς το Νοσοκομείο Παίδων . Επίσης  ήθελαν τη βοήθειά μας  σχετικά  με  την έκδοση βιβλιαρίου ασθενείας για την κόρη τους.   Κινητοποιηθήκαμε άμεσα και καλύψαμε την μεταφορά των γονέων ενώ το ασθενοφόρο μας ανέλαβε τις μετακινήσεις της μικρούλας. Παράλληλα  Κοινωνική Λειτουργός του Οργανισμού μας, ανέλαβε όλα τα διαδικαστικά για να βγει το βιβλιάριο υγείας έτσι ώστε οι γονείς να μείνουν στο προσκεφάλι της κόρης τους και να μην τρέχουν από υπηρεσία σε υπηρεσία. Επιπρόσθετα  η οικογένεια ενισχύθηκε σε είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα και ρούχα γιατί είχε ακόμα δύο παιδιά.  Σαν αυτό το περιστατικό υπάρχουν και άλλα και τα τελευταία χρόνια  λόγω της κρίσης   έχουν αυξηθεί.

Θα ήθελα λοιπόν να κλείσω με κάτι πιο προσωπικό. Από τότε που έγινα μητέρα,  αισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια   με τις υπηρεσίες που παρέχει Το Χαμόγελο του Παιδιού.  Γιατί ξέρω ότι σε μια δύσκολη στιγμή δική μου ή του παιδιού μου, υπάρχει σε 24ωρη βάση η Γραμμή SOS 1056,  γιατί σε ένα θάλαμο νοσοκομείου  υπάρχουν  υπάρχουν οι «χαμογελαστές φατσούλες» του Χαμόγελου για  να μας απασχολήσουν δημιουργικά και να μας υποστηρίξουν, γιατί υπάρχει όλος αυτός ο μηχανισμός του Αmber Alert και η Ομάδα Διάσωσης «Θανάσης Μακρής» με τα ειδικά   εκπαιδευμένα σκυλιά …. γιατί άνθρωποι είμαστε και δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου φέρει η ζωή. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι σαν μια δωρεάν ασφάλεια ζωής. Οι δράσεις του δεν απευθύνονται μόνο  σε παιδιά και οικογένειες με  κοινωνικά προβλήματα.  Είναι για  όλους. Το Χαμόγελο συμβάλει στη  συνοχή της κοινωνίας όπου υπάρχουν δύσκολες συνθήκες αλλά παράλληλα  είναι εκεί για τον καθένα από εμάς αν παρουσιαστεί ανάγκη. 

 

Ευχαριστώ και εύχομαι από καρδιάς σύντομα ο Κώστας Γιαννόπουλος να είναι κοντά σας και να έχουν διευθετηθεί οι  όποιες εκκρεμότητες…

Εκκρεμότητες δεν υπάρχουν συνεχίζουμε όπως και πριν , αγωνία υπάρχει να γυρίσει  γρήγορα κοντά μας . Έχουμε  υποσχεθεί στα μικρά μας ειδικά μια  μεγάλη γιορτή και θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά και να πάρετε μια γεύση από Χαμόγελο!

newsroom/globalview.gr