Στην παγκόσμια οικονομική-γεωπολιτική αρένα το χέρι που δίνει είναι πάνω από το χέρι που παίρνει. Αυτά είναι γνωστά. Και δεν λέω ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις τα έκαναν όλα καλά.

Κάθε άλλο. Λέω ότι οι διασώστες τα έκαναν χειρότερα. Και για όσο η έμφαση θα δίνεται στην εξόφληση των πιστωτών και όχι σε ένα απτό σχέδιο ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο, θα είναι δύσκολο το πρόβλημα της βέλτιστης διαχείρισης της όποιας μηχανικής ανάκαμψης, εφόσον αυτή θα συνδέεται με αιτίες πολλαπλής φτώχειας.

Υστερα από κραυγαλέες αποτυχίες των «προγραμμάτων προσαρμογής» στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική στις δεκαετίες 1980 και 1990, το ΔΝΤ από τα αζήτητα βρέθηκε στo colpo grosso της Ευρώπης. Αυτό, όμως, που έως τώρα μένει αναπάντητο είναι το «ποιος διασώθηκε».

Οι τράπεζες των ΗΠΑ, που ήταν εκτεθειμένες με 650 δισ. δολάρια στους PIIGS, οι τράπεζες του ευρωπαϊκού Βορρά, οι οποίες ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος, ή η Ελλάδα; Με τις ΗΠΑ να θέλουν το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και τη Λέσχη του Βερολίνου να απεμπολεί τις ευθύνες της για την ευρωπαϊκή ύφεση, το ΔΝΤ δρα σαν «πηγή σοφίας» – θεματοφύλακας της ορθοδοξίας του αλάνθαστου των αγορών.

Ιστορικά, το ΔΝΤ ουδέποτε αναγνώρισε τα λάθη του και την καταστροφή που προκάλεσαν οι θεραπευτικές του στον πλανήτη – και τώρα στα εκατομμύρια των Ευρωπαίων.

Και ενώ όλοι –μα όλοι–εντός και εκτός Ελλάδας παραδέχονται ότι το μάντρα του ΔΝΤ δεν φέρει σημάδια επιτυχίας, το ΔΝΤ δεν επιτρέπει να εκφράζονται διαφωνίες. Και όταν εκφράζονται, δεν επιτρέπει να εκφράζονται δημόσια και ανοιχτά από την πλευρά των χωρών-πελατών, όπως η Ελλάδα.

Ολα βγαίνουν από σιγαστήρα. Λ.χ., το ΔΝΤ είχε υποβαθμίσει τα συμπεράσματα της Εκθεσης Μπλανσάρντ. Απαγόρευσε στους Ελληνες πολιτικούς να αξιοποιήσουν για το ελληνικό συμφέρον την έκθεση αυτή, διότι θα θιγόταν το κύρος και η αξιοπιστία του Οργανισμού. Η παραίνεση ήταν στερεότυπη: «Συνεχίστε, μη χαλαρώνετε, τα πάτε καλά. Εχετε δρόμο».

Ομοίως, πρόσφατα υπήρξε εκ μέρους του ΔΝΤ ξεκάθαρη προσπάθεια αποστασιοποίησης από το περιεχόμενο των διαρροών και κάματος υποβάθμισης του εκβιασμού της Ελλάδας και της Ε.Ε. με την υπεροπτική δήλωση της -παντελώς αφορολόγητης- κ. Λαγκάρντ: «Δεν ασχολούμαι με διαρροές».

Το ΔΝΤ ουδέποτε επέτρεψε τη διατύπωση ή την εκπόνηση εναλλακτικών οικονομικών προτάσεων και σχεδιασμών. Αρνείται τη συμμετοχή τοπικών ή περιφερειακών οργανισμών και επιστημονικών φορέων σε κάθε διάλογο.

Θα μπορούσαν, λ.χ., να υιοθετηθούν ενδογενή μοντέλα ανάπτυξης, θα μπορούσαν να υπάρξουν πολιτικά και οικονομικά ολοκληρωμένες ζώνες για την ενίσχυση των εσωτερικών αγορών, τη δημιουργία ενός πιστωτικού συστήματος για τη χρηματοδότηση εγχώριων επιχειρήσεων, την εκπαίδευση, την υγεία, την έρευνα, την καινοτομία.

Θα μπορούσαν να κατατεθούν ιδέες, να σχεδιαστεί και να καθιερωθεί αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα, μια ομόκεντρη αλληλέγγυα ανάπτυξη που θα αναδείκνυε, επ’ ωφελεία όλων, τους συμπληρωματικούς ρόλους Βορρά-Νότου στην Ευρώπη.

dnt_2

Ολα αυτά δεν γίνονται, επειδή το ΔΝΤ δεν θέλει να γίνουν. Το ΔΝΤ, έχοντας πετύχει μια σημαντική μετατόπιση που διαταράσσει την ισορροπία διανοητικής ισχύος και πραγματισμού, καταπνίγει οποιαδήποτε συζήτηση εντός μιας κυβέρνησης-πελάτη αλλά και κάθε δημόσιο διάλογο στη χώρα-πελάτη και στα διεθνή φόρουμ σχετικά με εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές.

Γιατί η αλτερνατίβα (μια άλλη πολιτική) είναι λέξη-ταμπού; Τα ερωτήματα όταν διατυπώνονται δημόσια θεωρούνται πρόκληση κατά της δογματικής και απαραβίαστης ορθοδοξίας του ΔΝΤ.

Σε διαφορετική περίπτωση, εάν γίνονταν αποδεκτά και πετύχαιναν στόχους συλλογικής ευημερίας, θα υπονόμευαν το κύρος και την αξιοπιστία του οργανισμού. Οι ηγέτες των πελατών μπορούν πάντα να διαφωνούν, κατ’ ιδίαν, in petto (χαμηλόφωνα)∙ ποτέ ανοιχτά.

Το ΔΝΤ, δημόσια, ισχυρίζεται ότι δεν υπαγορεύει καμία πολιτική αλλά ότι πάντοτε «διαπραγματεύεται», ενώ το διεθνές τελετουργικό των τελευταίων δεκαετιών έχει δείξει το αντίθετο: «take it or leave it», παίρνετε τη λίστα προαπαιτούμενων, την εφαρμόζετε σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, εμείς αξιολογούμε τις δράσεις σας και, τέλος, παίρνετε τη δόση σας, όποτε εμείς θέλουμε, χωρίς να έχετε δικαίωμα αντιρρήσεων.

Η εμπειρία της Ελλάδας αποδεικνύει ότι οι διαφωνίες δεν αφορούν τους προβλεπόμενους στόχους, αλλά τους «ενδεδειγμένους» τρόπους επίτευξής τους. Πρόκειται για μονομερείς «διαπραγματεύσεις».

Στις «διαπραγματεύσεις» αυτές, ο κύκλος των συζητητών ή των, ούτως ειπείν, «διαπραγματευτών» είναι κλειστός.

Είναι μέλη μιας υπάκουης-φίλιας κυβέρνησης -κάτι ανάλογο με τους φυλάρχους της νεωτερικότητας- που αδυνατούν να οδηγήσουν τη συζήτηση για τις δημόσιες πολιτικές πέραν της ιδιοτέλειας και της πατρωνίας. Εκτός αυτού του κύκλου δεν έχει νόημα να προσπαθήσει κάποιος να μιλήσει.

Το ΔΝΤ και η τρόικα δεν επιθυμούν διαπραγματευτές που θα έθεταν εν αμφιβόλω τη θεραπευτική τους. Και το αποδεικνύουν με κάθε τρόπο. Αποτιμώντας τον κόσμο εντός ηθικού κενού, απεργάζονται την αποτυχία της όποιας κυβέρνησης αμφισβητεί την ορθότητα των θεραπευτικών.

Και χρησμοδοτούν κυβερνησιμότητες, αλλαγές. Τα λοιπά είναι ένα τελετουργικό blame game – επίρριψης ευθυνών: «μερικοί μας δίνουν λεφτά, εμείς τα τρώμε και ρίχνουμε τα μνημόνια στη φωτιά και τα ξορκίζουμε».

Αλλά δεν είναι έτσι. Και ό,τι είναι, έχει μέσα ανθρώπους, έχει γενεές, είναι Πολιτική, είναι οικονομικό πρόγραμμα για μια χώρα που θέλει μέλλον. Δεν είναι απλά ένα τεστ κερδοφορίας, ένα πάρτι γύρω από «ένα ακόμα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής»

Πηγη http://www.efsyn.gr/arthro/dnt-pepragmena-kai-praktea-ola-me-sigastira

http://www.efsyn.gr/