Πρόσφατα στην Γαλλία η κυβέρνηση πέρασε νόμο που δίνει το δικαίωμα σε κάποιον ν´αλλάξει αν θέλει το μικρό του όνομα.

Με απλα λόγια: να αυτοβαπτιστεί. Πρόκειται για μια ακόμη απόφαση της μεταμοντέρνας πολιτικής που κυριαρχεί όλο και περισσότερο στην Ευρώπη: το όνομα δηλαδη ειναι προσωπική υπόθεση. Το άτομο δίνει στον ιδιο του τον εαυτό το όνομα του. Θυμίζει λιγο οτι ο καθένας μας μπορεί να γινει μικρός δημιουργός, θεός.

Η συμπεριφορά αυτή μας φέρνει στο νου τον Μαρσέλ Ντυσαμπ , τον Γάλλο καλλιτέχνη, που έλεγε ο,τι , αν κάποιος ονομάσει τον εαυτό του καλλιτέχνη τοτε ειναι. Έχουν ομως τα πράγματα ετσι; Μπορεί ο άνθρωπος να υπάρξει δίχως παραδόσεις όπως το θέλουν και τον ονειρεύονται η Νεωτερική και μετα-νεωτερική αντίληψη; Το όνομα μας δίδεται απο τους γονείς. Αυτοί μας ονειρεύονται και μας φέρνουν στον κόσμο.

Το να θέλεις να αλλάξεις μια τετοια πραγματικότητα σημαίνει ο,τι επιδιώκεις απο βλακεία ή συνειδητά να ερθεις σε ρήξη με μια φυσική αλήθεια. Σημαίνει ο,τι θέλεις να μην εχεις ριζές. Και άνθρωπος δίχως ριπές ειναι δίχως προσανατολισμό. Το όνομα μας δινει την αίσθηση της Ιστορίας, του τόπου και του χρόνου.

Το τι σημαίνει μάλιστα μας επηρεάζει συχνά στην ζωή μας. Στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία οι παραδόσεις χτυπώνται ευθέως. Ιστορία, οικογένεια και πολιτισμικές μνήμες επίσης γίνονται στόχος αυτής της απάτριδος φιλοσοφίας.

Ας μην μιλήσουμε δε για θρησκεία ή έθνος. Αυτά ειναι επίσης απο τους πρώτους στόχους της νέας παγκόσμιας πατρίδας που ειναι η Τεχνική. Ο άνθρωπος με το ιδιο του το χέρι θέλει να τελειώσει με την ανθρωπιά του. Θέλει να γινει μετα-άνθρωπος.

Δουλεύει ηδη τον νέο του τόπο: τον Post-human(μετα-άνθρωπος). Και η πορεία αυτή της μεταβολής περνά απο τέτοιες αποφάσεις όπως ειναι και η δυνατότητα αλλαγής ονόματος. Μιλάμε πια για το τελος της Τέχνης για το τελος της φυσικής λειτουργίας, για το Ιστορικό και θρησκευτικό τελος. Όσοι δε βιαστούν να χαρακτηριστούν τις παρατηρήσεις μου οτι προέρχονται απο χριστιανική πλευρά, τους παραπέμπω να διαβάσουν την οδύσσεια του Ομήρου.

Όσο ήταν ο “κανένας”, όσο έψαχνε για να γλιτώσει ο Οδυσσέας απο τον Κύκλωπα Πολύφημο και τους αλλους κύκλωπες, τόσο τριγυρνούσε παντού ανέστιος, ταλαιπωρημένος, με τους συντρόφους τους νεκρούς, τα κύματα να απειλούν το πλοίο του και τα στοιχεία της φύσης να τον βασανίζουν. Τράβηξε τα πάνδεινα ο Οδυσσέας ως “κανένας”.

Χρειάστηκε μετα απο τοσες περιπέτειες να επιστρέψει στην πατρίδα του την Ιθάκη, να ξαναβρεί τους δικούς του, την οικογένεια του, να ξαναβρεί το όνομα του. Ο Οδυσσέας βρήκε, επιστρέφοντας στο όνομα του, βρήκε την πραγματική σχέση στο Σύμπαν και τον Κοσμο. Κόβοντας την σχεςη με τους γονείς, αρνούμενοι το όνομα που μας έδωσαν ,αρνούμαστε και τις ουσιαστικές ρίζες του εαυτού μας. Αριζοι άνθρωποι ίσον διαρκές βάσανο. Διαρκής ταλαιπωρία. Θυμίζουν τον αστροναύτη εκείνο που έχασε το “ομφάλιο” δέσιμο του με το διαστημόπλοιο και χάθηκε στο σύμπαν, διαλυωμενος ως ύλη. Δίχως την σχέση με τους γονεις του που καθορίζει ευλογημένα το όνομα που του δίνουν , ο άνθρωπος παύει ναναι άνθρωπος. Γινεται ένα ουδέτερο, αχαριτογραφητο, πειθήνιο και ελεγχόμενο εργαλείο ενός κόσμου που αρχίζει και τελειώνει στα όρια της Τεχνικής.

Μιας παγκοσμιοποιημένης Τεχνικής που υπάρχει δίχως συναίσθημα, δίχως πολιτισμό ,δίχως παραδόσεις και ιστορικές μνήμες.

Δημοσθένης Δαββέτας