– Άκου, καλέ, τι γράφουν τα περιοδικά: Προσέλαβαν, λέει, dj για να παίζει μουσική στις στάσεις του μετρό και μέσα στα λεωφορεία!

– Άχου! Τι όμορφη ιδέα, κυρία Στάσα μου! Επιτέλους, να ακούμε και κάτι ποιοτικό με τόσο πέρα – δώθε!

– Μωρή, τον πληρώνουμε τρεις χιλιάδες εννιακόσια ευρώ για να παίζει μουσική; Χάζεψες;

– Κανένας δεν δουλεύει σήμερα, κυρία Στάσα μου, χωρίς λεφτά! Τι να κάνουμε;

Γιατί, εγώ δεν πληρώνομαι για να σας κάνω νύχι και μαλλί;

– Καλέ, τρεις χιλιάδες εννιακόσια ευρώ για να βάζει cd;

– Ελάτε, τώρα, κι εσείς… Τώρα πια δεν υπάρχουν cd. Σε mp3 τα βάζουν! Η τεχνολογία σήμερα κάνει θαύματα. Ένα τόσο δα πραγματάκι, σαν την λίμα μου φανταστείτε, χωράει πάνω από χίλια τραγούδια!

– Συγγνώμη, κοριτσάκι μου, συνεννοούμαστε;

– Ναι, κυρία Στάσα μου! Άκου ερώτηση… Λίγο νευρική μου φαίνεστε, σήμερα!

– Με αυτά που ακούω; Τι περιμένεις;

– Πάντως, εγώ θα ήθελα να ακούσω την «Γιαλαλαού» στο μετρό…

– Πόση ερημιά, Θεέ μου…

– Στο μετρό;

– Στο διάολο!