Συχνά πυκνά στην προσπάθειά μας να ξεπεράσουμε μια κατάσταση στην οποία είχαμε αδικήσει τον εαυτό μας καταλήγουμε να περάσουμε στο τελείως απέναντι πεζοδρόμιο. Κατορθώνουμε με μεγάλη, θα έλεγε κανείς, ευκολία να υψώσουμε τον εαυτό μας τόσο ψηλά, που να μένει μόνος του. Γιατί πολύ απλά ο υπέρτατος εαυτός που έχουμε στο κεφάλι μας δεν μπορεί να συνυπάρχει με κανέναν κοινό θνητό, λόγω της μοναδικότητας που παρουσιάζει… στο κεφάλι μας πάντα!

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις και υποψίες που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το έχουμε παρακάνει με την υπερβολική αφοσίωση που δείχνουμε στον εαυτό μας νομίζοντας πως είναι το επίκεντρο του κόσμου. Για παράδειγμα, παρατηρούμε πως ο σύντροφός μας, οι φίλοι μας ή ακόμα και οι πιο στενοί συγγενείς μας μάς κάνουν παρατηρήσεις για το πώς φερόμαστε. Αν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία ή όχι. Αν δεχόμαστε τυχόν απόψεις τους, παρατηρήσεις τους, υποδείξεις τους ή όχι.

Συνήθως ένα άτομο με αυξημένη την αίσθηση του εγώ αντιδρά απότομα και ψυχρά σε κάθε είδος κριτικής ή υπόδειξης. Παρ’ όλα αυτά, τα άτομα αυτά όσο δύσκολα δέχονται μια άσχημη κριτική από τρίτους, τόσο εύκολα μπορούν να δεχτούν μια αυστηρή κριτική με την προϋπόθεση ότι θα προέρχεται μόνο από τους ίδιους. Συνηθίζουν να κρίνουν τον εαυτό τους τόσο αυστηρά που κανένας άλλος δεν θα τολμούσε.

Εκτός βέβαια από την κριτική που ασκούν στον εαυτό τους, ασκούν κριτική και στους γύρω τους. Κριτικάροντας μονίμως τους άλλους, τα άτομα αυτά κερδίζουν πόντους αυτοεκτίμησης μόνο και μόνο γιατί μετά από κάθε σύγκριση με τρίτα πρόσωπα βγαίνουν «νικητές».

Επιπλέον, φαίνεται πως  ενισχύουν ακόμα περισσότερο το υπέρμετρο εγώ τους με το να διαφωνούν και να τσακώνονται με άλλα άτομα με κυρίαρχο στόχο τους και πάλι να αποδείξουν την ορθότητα όσων εκείνα πιστεύουν. Με την πεποίθηση λοιπόν πως έχουν δίκιο σε όλα, προχωρούν ακάθεκτα σε διαλόγους και συζητήσεις διαλύοντας οποιοδήποτε επιχείρημα ή οποιαδήποτε λογική εξήγηση προέρχεται από άλλους.

Ένα ακόμα  χαρακτηριστικό αυτών των ατόμων είναι ότι παραπονιούνται και θυμώνουν για όλα. Ποτέ δεν είναι ευχαριστημένα με τίποτα από αυτά που γίνονται γύρω τους, και όλα αυτά γιατί πιστεύουν πως θα έπρεπε να περιβάλλονται από καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ή άλλους ανθρώπους. Με άλλα λόγια θα λέγαμε πως η αχαριστία είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Θα έπρεπε παραδείγματος χάριν να έχουν καλύτερη ζωή, σαφώς πιο επιτυχημένη καριέρα, περισσότερα χρήματα… και όλα αυτά με την αιτιολογία ότι τα αξίζουν. Κάπως έτσι δίνεται μεγαλύτερη σημασία στο κοινωνικό τους εγώ μέσα από την εικόνα  που θέλουν να προβάλουν προς τα έξω ή την εικόνα που έχουν πλάσει στο μυαλό τους για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζεται πως δεν πρέπει να αγαπάμε, να δείχνουμε αφοσίωση και να κακομαθαίνουμε πότε-πότε τον εαυτό μας, αρκεί το κάθε άτομο ξεχωριστά να προσπαθεί να εξασφαλίσει μέσα του μια ισορροπία μεταξύ του εγώ και του υπερεγώ του!

 Πηγη