Η ηθο-ποιός Ιωάννα Παππά ανάμεσα στον Σαίξπηρ και τον Βιζυηνό μας μιλάει για τους δύο κόντρα ρόλους της!

Πρωταγωνιστείτε στον Άμλετ, το πιο εμβληματικό έργο του Σαίξπηρ, ως Οφηλία, μια από τις τραγικότερες ηρωίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πείτε μας για την επαφή σας με τον Σαίξπηρ.

 Η πρώτη μου συμμετοχή σε παράσταση σαιξπηρική ήταν με  τον Θωμά Μοσχόπουλο στο Πόρτα, στη συνέχεια με τον Μιχάλη Μαρμαρινό στο Εθνικό και τέλος με τον Όσκαρας Κορσουνόβας στο Πορεία.  Φέτος συνεργάζομαι  με τον Λεβάν Τσουλάτζε για πρώτη φορά στο Άνεσις.  Ο Σαίξπηρ είναι  αν όχι ο πιο αγαπημένος μου, από τους πολύ αγαπημένους μου συγγραφείς και αποτελεί έναν από τους λόγους που ασχολούμαι με το θέατρο.

Ο χαρακτήρας της Οφηλίας, όπως και  Άμλετ  εκτός του ότι αποτελούν και επιθυμία πολλών ηθοποιών ως ρόλοι με το πέρασμα των χρόνων έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Η Οφηλία είναι  τραγικό πρόσωπο, είναι ο πιο αθώος χαρακτήρας της ιστορίας. Γι’ αυτό το λόγο ακριβώς ο θάνατος της που προκύπτει από την αυτοκτονία της λόγω τρέλας θεωρείται και τόσο άδικος. Πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο διαθέτει βαθιά κατανόηση για την ανθρώπινη αδυναμία και απόθεμα αγάπης. Η πίστη της για το πνεύμα και την ποιότητα της σκέψης και της προσωπικότητας του Άμλετ,  πέρα από έναν έρωτα που υποβόσκει ακριβώς επειδή είναι πολύ ισχυρή, όταν αυτό ανατρέπεται, εκείνη καταρρέει. Χάνει τον άξονά της και τέλος, όταν πληροφορείται για την κατά λάθος δολοφονία  του πατέρα της  από τον Άμλετ  οδηγείται στην τρέλα και αυτοκτονεί.

Υπήρξε κάτι που σας φόβισε ή σας δυσκόλεψε σε αυτόν το ρόλο;

Με τον σκηνοθέτη Λεβάν Τσουλάτζε εξαρχής είχαμε πολύ καλή επικοινωνία και εκείνος σαφή εικόνα για το τι ζητούσε  από τον χαρακτήρα.  Οπότε αυτό διευκόλυνε αρκετά την διαδικασία. Από και κει πέρα η διαδρομή όταν είναι καθαρή από την αρχή και όταν τίθεται από τον σκηνοθέτη ένα πλαίσιο με σαφήνεια το αποτέλεσμα προκύπτει χωρίς  αβεβαιότητα. 

Ο Σαίξπηρ, λοιπόν, θέτει καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εσείς, τι πιστεύετε;

Ο Άμλετ βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο και ακριβώς επειδή είναι ένας νέος, που έχει σπουδάσει φιλοσοφία, τα ερωτήματα που προκύπτουν μετά από τα πολύ σημαντικά και τραγικά γεγονότα είναι βαθιά υπαρξιακά.  Έχουν να κάνουν με την ουσία της ζωής. Τίθεται το θέμα της ελευθερίας, της ταυτότητας, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και το πώς μπορεί να εξυπηρετήσει την δομή της η ανθρώπινη κοινωνία. Πως μπορεί ένας άνθρωπος με ιδανικά πολύ συγκεκριμένα και με συγκεκριμένο αξιακό κώδικα να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία που δεν έχει καθόλου χώρο για κάτι τέτοιο. Ένας τέτοιος χαρακτήρας δεν μπορεί παρά να ανακαλύψει την ματαιότητα αυτού του  εγχειρήματος. Ο Άμλετ συνειδητοποιεί ότι αυτός ο μηχανισμός εξουσίας είναι τόσο ισχυρός που αλλοιώνει τα πάντα.


«Το μόνο της ζωής μου ταξείδιον».  Τi σκέφτηκες όταν είδες το κείμενο το Γιώργου Βιζυηνού;

Όταν διάβασα το κείμενο  συνάντησα μια πολύ μικρή δυσκολία σε σχέση με την γλώσσα, λόγω καθαρεύουσας, παρόλα αυτά ένοιωσα εξ ‘αρχής βαθιά συγκίνηση  με την ιστορία και  το λόγο του συγγραφέα. Ο Βιζυηνός συνδυάζει με εξαιρετικό τρόπο το λαικό με τα λόγιο στοιχείο. Το έργο του έχει ρίζες στην λαική μας παράδοση και αρκετές ιστορικές αναφορές. Αυτά τα κείμενα έχουν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα και αφορούν σε όλες τις ηλικίες.

 

Πείτε μας λίγα λόγια για το κείμενο.

«Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» το έχει σκηνοθετήσει ο Δήμος Αβδελιώδης. Πρόκειται για έναν μονόλογο. Είναι η ιστορία του ίδιου του Βιζυηνού,  όταν σε ηλικία δέκα χρονών στάλθηκε από τους γονείς του, από την Βιζύη της Θράκης στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει την τέχνη του ράφτη. Ο συγγραφέας σε πρώτο πρόσωπο μας περιγράφει τις δυσμενείς συνθήκες που συναντά μόλις φτάνει στο εργαστήριο ραπτικής. Η αφήγηση έχει μορφή παραμυθιού. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα τραγικό ονειρόδραμα και  η ιστορία ολοκληρώνεται με την επιστροφή του μικρού τότε Γιώργη πίσω στη Θράκη για να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο του παππού, λίγο πριν πεθάνει. Το κείμενο  πέρα από τον τραγικό του χαρακτήρα διαθέτει και πολύ χιούμορ.  Εκτός από το βασικό πρόσωπο, που είναι ο αφηγητή επί σκηνής, υπάρχουν και διαλογικά μέρη στα οποία αναπαριστούνται όλα τα εμπλεκόμενα πρόσωπα της ιστορίας, η γιαγιά, ο παππούς, ο υπηρέτης του και ο άγγελος Κυρίου. Αυτή η παράσταση λειτουργεί σε πολλά επίπεδα για τον θεατή και αποτελεί μια βιωματική κατάσταση.   

Aυτό το κείμενο τι έχει να μας δώσει σήμερα, το 2018;

Η αξία αυτών των κειμένων είναι ότι χαρακτηρίζονται από μια βαθιά ελληνικότητα, η οποία αποτελεί ένα μέσο για να μιλήσεις για τον κόσμο, απλώς με τους όρους της παράδοσης.

 

Κριτική για την παράσταση Άμλετ.

Μια σύγχρονη αριστουργηματική σκηνοθεσία από τον Γεωργιανό σκηνοθέτη Λεβάν Τσουλάτζε και μια σύγχρονη απόδοση κειμένου από τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, που σέβονται απόλυτα την κλασσικότητα του κειμένου αλλά και τον θεατή. Ο Τάσος Ιορδανίδης στον ρόλο του Άμλετ ανατρεπτικός, ολοκληρωμένος και ταυτόχρονα ολοκληρωτικός φανερώνοντας όλο το υποκριτικό του ταλέντο.  Πραγματικά μια σπουδαία ερμηνεία. Η Πέμυ Ζούνη ερμηνεύοντας την Γερτρούδη εξαιρετικά, βουτηγμένη στα πάθη της. Ο Άρης Λεμπεσόπουλος είναι συγκλονιστικός. Και τέλος  η Ιωάννα Παππά πρωταγωνιστώντας στις πιο συνταρακτικές στιγμές, τόσο στην σκηνή της τρέλας αλλά και του επεισοδίου με τον Άμλετ μας δείχνει ότι είναι η διάδοχος σπουδαίων ηθοποιών του παρελθόντος.

Προσωπική μας αίσθηση ότι είδαμε ίσως τον καλύτερο Άμλετ που έχει παιχτεί ποτέ στην Ελλάδα και ίσως την παράσταση της χρονιάς.

 

 

Κριτική για την παράσταση “Το μόνο της ζωής του ταξείδιον”.

Παρακολουθήσαμε στην καθαρεύουσα το αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το Μόνον της Ζωής του Ταξείδιον» με πρωταγωνίστρια την Ιωάννα Παππά σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Μια πολύ ιδιαίτερη ερμηνεία από την Ιωάννα Παππά, που μας ταξίδεψε και κυριολεκτικά μας καθήλωσε με την ορθότητα του λόγου της και την παραστατικότητα της κίνησης της. Ένα απίστευτο ταξίδι από αυτά που δεν πιστεύεις ότι έχεις κάνει. Μια αφήγηση γεμάτη εικόνες και συναισθήματα από το υπέροχο διήγημα του Βιζυηνού. Οι δυσκολίες της ερμηνείας ήταν πολλές, οι κινήσεις της εξαιρετικές και η εναλλαγή των ρόλων μεταξύ εγγονού και παππού συγκλονιστικές. Η ηθοποιός βγάζει όλο της το ταλέντο στη σκηνή και το κοινό που στο τέλος φάνηκε ότι “κατακτήθηκε” από αυτό το πολύ δύσκολο εγχείρημα του Δ.Αβδελιώδη. Η απλή και για αυτό θαυμάσια σκηνοθετική σύλληψη και η κορυφαία ερμηνεία της Ιωάννας Παππά αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και πολλές ευχαριστίες. Και όπως είπε μια γνω΄στη και μεγάλη ηθοποιός μετά την παράσταση η Ιωάννα είναι «πολυεργαλείο»!

Πληροφορίες για την παράσταση Άμλετ στο Θέατρο Άνεσις ΕΔΩ

Η συνέντευξη δόθηκε στο 

Related Post