Κατερίνα Γιάννακα

Σας συνάντησα για πρώτη φορά σε ένα μικρό, ατμοσφαιρικό μπαρ με Ιταλό μπαρίστα στο κέντρο της Αίγινας. Το πρώτο που εισέπραξα από σας ήταν μια απέριττη απλότητα που εκφραζόταν τόσο στην εμφάνισή σας, όσο και στο λόγο σας, στην εκφορά του λόγου σας, καλύτερα. Εκεί είδα για πρώτη φορά δείγματα της δουλειά σας, κι όταν αργότερα με ξεναγήσατε στο εργαστήρι σας στην Κυψέλη της Αίγινας αισθάνθηκα σαν να σας γνώριζα χρόνια κι όχι εκείνη τη ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Έκτοτε ήθελα να σας πάρω μια συνέντευξη, όχι τόσο για τον κόσμο, όσο για κείνο το ειδικό κοινό που μπορεί και διακρίνει την προστιθέμενη αξία στην τέχνη γενικότερα.

Να μαστε λοιπόν εν όψει της έκθεσης που θα παρουσιάσετε στη γκαλερί Ευριπίδης στο Κολωνάκι τον μήνα Μάιο, να μιλάμε για όσα σας έφεραν ως εδώ, για όσα σας ενέπνευσαν, για κείνα που σας συγκίνησαν και σας έκαναν να διακρίνεστε στη δουλειά σας.

Αν τολμούσα να εκφράσω μια πρώτη άποψη για σας, κυρία Κατερίνα Γιάννακα, θα έλεγα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ότι είστε αναπόσπαστο κομμάτι της Αίγινας. Της Αίγινας των καλλιτεχνών και των ανθρώπων που αναζητούν δεύτερες και τρίτες απαντήσεις στις κάθε φορά νέες αναζητήσεις τους. Πείτε μου πώς φτάσατε εσείς από τον κάμπο της Λάρισας στο νησί ; Μη μου πείτε ότι σας παρέσυρε το ότι εκεί ζούσε ο Μόραλης που ήταν δάσκαλος σας στη Σχολή Καλών Τεχνών ;

Από μικρό παιδί, δεν αγαπούσα απλώς τη θάλασσα….ήξερα ότι μια μέρα θα ζω κοντά της, όχι σε μια παραθαλάσσια πόλη, αλλά σε νησί. Τότε βέβαια δεν ήξερα σε ποιο, γιατί απλούστατα την εποχή εκείνη δεν είχα πάει ακόμα σε κανένα…. Αγαπούσα και τις απέραντες πεδιάδες της πατρίδας μου, της Λάρισας, που άλλαζαν χρώματα με τις εποχές, τις τόσο εύφορες και συνεργάσιμες με τους ανθρώπους, το ποτάμι μας – κρατάω βαθιά μέσα μου εικόνες πανέμορφες της λίμνης μας –  αλλά ήδη ήξερα ότι δεν θα ζήσω εκεί. Δεν υπάρχει εξήγηση, όσο και να ψάξω…
Μια έλξη τόσο δυνατή που δεν ”σήκωνε” αναλύσεις κ αμφισβητήσεις…. ήταν έτσι γιατί δεν μπορούσε να είναι αλλιώς. Ταξίδεψα πολύ στο μεταξύ, η Αίγινα ήταν μια πολύ συνειδητή επιλογή, για την οποία 30 χρόνια τώρα δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή. Πάνω από όλα πάντα με ενδιέφερε η ποιότητα της ζωής μου κ κατάλαβα νωρίς ότι θα την έβρισκα μέσα στη φύση κ δίπλα στη θάλασσα. Πρωτοήρθα στην Αίγινα χάρη στους δασκάλους μου, αυτό είναι αλήθεια, με τους οποίους είχα μια πολύ ζωντανή σχέση, με χαροποιούσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι μπορούσα να περνάω καθημερινά από το σπίτι του Νικολάου,ότι στη βόλτα μου θα ”έπεφτα” πάνω στο Μόραλη, με τον οποίο θα καθόμασταν στο καφενείο και  θα κάναμε πολύ ενδιαφέρουσες κουβέντες αλλά και τρελά γέλια. 
 

Θεωρείτε τον εαυτό σας τεχνίτρα του πηλού ; Αφομοιώνεται πάνω στον πηλό το όποιο συναίσθημα ή είναι απλώς μια τεχνοτροπία που μάθατε να την επεξεργάζεστε με βάση τις δικές σας δυνατότητες και εμπειρίες ;

Πίνακας ζωγραφικής

Τρελαίνομαι να παίζω με διαφορετικά υλικά. Εξ ου και το κέντημα, τα πλεκτά , οι διάφορες κατασκευές και βέβαια το πιο αρχέγονο και γοητευτικό όλων, τον πηλό. Καμιά σκέψη, μόνο άμεση σύνδεση με τα μέσα μου. Κι όπως οι εμπειρίες μου είναι πολλές και νομίζω τουλάχιστον, ενδιαφέρουσες, έρχονται να συναντηθούν με τα χέρια μου.

Όλες οι δημιουργίες σας έχουν κάτι πολύ ιδιαίτερο πάνω τους. Δεν θα τις χαρακτήριζα κλασσικές. Για να είμαι ακριβής, θα τις περιέγραφα ανατρεπτικές ως προς τη μείξη των χρωμάτων και του, ίσως, ακανόνιστου των σχημάτων. Πώς οδηγείτε το χέρι σας ως εκεί; Πώς πλάθετε τόσο μαγικά τον πηλό και πορεύεστε ως την τελική του μορφή ; Πρόσεξα στο εργαστήρι ότι κανένα έργο σας δεν μοιάζει με το άλλο, αν και εκτιμώ ότι η αισθητική σας είναι ενιαία..

Μόλις το είπα….καμιά σκέψη. Μόνο ανάγκη παιχνιδιού. Αδύνατον να επαναλάβω δύο φορές το ίδιο πράγμα.Και το ένα αντικείμενο γεννάει το άλλο. Προχωράει η κίνηση σε κάτι επόμενο, κάτι καινούργιο. Επί πλέον υπάρχει μια διαρκής επαφή και συνομιλία με το υλικό,το οποίο από μόνο του με οδηγεί στην νέα φόρμα.

Πείτε μου για την έκθεση σας λεπτομέρειες. Πού, πότε, γιατί ; Βλέπετε, σας θέτω κλασσικές ερωτήσεις για να δω πόσο κλασσικά θα μου απαντήσετε

 Στην γκαλερί ”Ευριπίδης”, λοιπόν, θα είναι η επόμενη συνάντηση, στις 3 Μαίου. Είναι ένας καταπληκτικός χώρος που μου κίνησε το ενδιαφέρον από την πρώτη μου επίσκεψη. Ηταν μια πρόκληση για μένα. Αρχικά  για να με δεχτούν.Και μετά να μπορέσω να ”γεμίσω” αξιοπρεπώς τον χώρο. Γιατί δεν είναι οποιοσδήποτε χώρος.Με χαρά λοιπόν ετοίμασα τα ζωγραφικά και τα κεραμικά μου έργα, ευχόμενη να φανώ αντάξια της εμπιστοσύνης των ανθρώπων της γκαλερί.
Ποιο είναι το κοινό σας κυρία Γιάννακα και πόσο κατανοητή γίνεται η τεχνοτροπία σας στον κόσμο ; Σας τρελαίνουν με τις ερωτήσεις τους οι επισκέπτες των εκθέσεών σας; Παθιάζονται όπως και εσείς ή αντιδρούν πιο ήσυχα και θέλουν τον δικό σας πηλό να κοσμεί το σπίτι τους ;
  Τα παιδιά, με πολλή χαρά λένε συνήθως:”αυτό μπορώ να το κάνω και  γω”, πράγμα απολύτως λογικό, γιατί διαισθάνονται το παιχνίδι μέσα σ’αυτό που βλέπουν. Οι μεγάλοι πάλι,θέλουν να τα πιάσουν, ίσως γιατί έχουμε πάντα ανάγκη από παιχνίδια….και στη μια και στην άλλη περίπτωση, αισθάνομαι υπέροχα γιατί βρίσκω…..συν-παίχτες…
Κυρία Γιάννακα, γνωρίζω ότι είστε ζωγράφος με εξαιρετική δουλειά και επιδόσεις , αλλά μήπως σας έχει κερδίσει λίγο περισσότερο η κεραμική ;
Οι ερωτήσεις σας,όπως είδα, έχουν να κάνουν με την κεραμική μου αποκλειστικά. Αλλά θα σας πω ότι αισθάνομαι την ανάγκη να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Είμαι ζωγράφος. Αυτό ήθελα να κάνω από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου. Αυτό σπούδασα,αυτό μελετάω χρόοοοονια τώρα. Με την ζωγραφική λέω τις ιστορίες μου,με αυτή παλεύω με τα φαντάσματά μου, οι λύσεις στις δυσκολίες που μου δημιουργεί, πάντα με γεμίζουν και με δυναμώνουν. Και το πιο βασικό:αν δεν υπήρχε η ζωγραφική,η κεραμική μου δεν θα ήταν ποτέ αυτή που είναι. Ενδόμυχα, ίσως έψαχνα άλλες επιφάνειες πάνω στις οποίες θα ζωγράφιζα,γι’αυτό κι αποφάσισα να τις κατασκευάσω μόνη μου….Αυτό νομίζω ότι είναι η κεραμική μου, ζωγραφική πάνω σε τρισδιάστατες επιφάνειες,δουλεμένες με τον ίδιο ψυχισμό και κατευθυνόμενες από τις ίδιες εσωτερικές ανάγκες. Αλλωστε, είναι ο ίδιος ακριβώς τρόπος που αντιμετωπίζω-ενστικτωδώς-οποιοδήποτε υλικό πέσει στα χέρια μου. Οι κλωστές, ας πούμε,τις οποίες ξανάρχισα να χρησιμοποιώ κ πάλι με μανία, μετά από κάποια χρόνια σιωπής.
 Σας ευχαριστώ πολύ
Και εγώ σας ευχαριστώ κυρία Μασούρα
(Η Κατερίνα Γιάννακα, ένας ανοικτός και εύχαρης άνθρωπος, τουλάχιστον όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους, μου επέτρεψε να γνωρίσω έστω και λίγο την καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού της ένα απόγευμα κάπου στην Αθήνα και ενώ εκείνη πηγαινοερχόταν για τις ανάγκες της έκθεσής στης στη γκαλερί “Ευρυπίδης” στο Κολωνάκι – έκθεση που θα εγκαινιαστεί στις 3 Μαίου. Φανταστείτε πόσο αισιόδοξα όμορφη θα φαντάζει καταμεσής της Ανοιξης η πολύχρωμη δουλειά μιας ζωγράφου που ξεκίνησε από τους κάμπους της Λάρισας για να βρεθεί στο αγαπημένο νησί των καλλιτεχνών, την Αίγινα. Ραντεβού 3 του Μαγιού, λοιπόν, με την καρδιά και την ψυχή της Κατερίνας Γιάννακα. Η ομορφιά δεν έχει όρια, δεν μπαίνει σε καλούπια, αν και καμια φορά συμβαίνει και αυτό)
Αυτό εδώ το πανέμορφο σκηνικό σε μπαράκι της Αίγινας με τα πιάτα – δεν θυμάμαι αν ήταν όλα της Κατερίνας – να κοσμούν επεισοδιακά τους τοίχους έγινε η αφορμή να συναντηθώ με την Λαρισσαία εικαστικό που έγινε Αιγινίτισσα και να προχωρήσουμε σε αυτή τη συνέντευξη. Την ευχαριστώ θερμά – Ριτσα Μασούρα

Related Post