Εκεί έξω ο κόσμος νοιώθει ηθικά ακρωτηριασμένος, ταπεινωμένος, δίχως το παραμικρό όπλο στην πίσω τσέπη του τζιν του, ούτε καν έναν σουγιά, ένα απλό σκαρπέλο. Τίποτα! Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Τι άλλο;  Βλέπει τους φόρους να πέφτουν βροχή, βρίζει την ατυχία του, την ανεργία του, μετράει τα εισοδήματά του, σκέφτεται τη φοροδιαφυγή, τσακώνεται με την οικογένεια, δεν φτάνουν για όλους, λέει, αισθάνεται μικρός και προχωράει στο δρόμο με σκυμμένο το κεφάλι, ειδικά αυτός που έχει καβατζάρει τα 50.

Γύρω του τα κόμματα, κυρίως δε οι σημερινοί κυβερνώντες, σε φάση αφασίας παλεύουν για τους στόχους τους. Καταφεύγουν ή και εφευρίσκουν άθλια ανταγωνιστικά πολιτικά παιγνίδια που όμοια τους τούτος ο λαός έχει να δει από την εποχή του βρώμικου ‘89. Κατασκευάζουν ειδήσεις, δημοσιεύουν ψευδείς ειδήσεις, τις τοποθετούν στο εικονοστάσι του περιτυλίγματος και στήνουν καρτέρι για να δουν ποιος θα πέσει στην παγίδα.

Στόχος των Συριζανέλ – μιας και αυτοί κυβερνούν προς ώρας –  είναι η χειραγώγηση ενός κόσμου που στέκει αποσβολωμένος μπροστά στον τεράστιο αδιέξοδο τοίχο. Του πήραν ακόμη και τον Δούρειο`Ίππο και μόλις έμαθε πως ο Αχιλλέας λαβώθηκε θανάσιμα στη φτέρνα. Παρ’ όλα αυτά σιωπά. Δεν βγάζει άχνα. Περιμένει να φτάσει η ώρα της κάλπης. Να εκφραστεί. Να αδειάσει όσα σωρεύει τόσο καιρό στα μέσα του.

Στην εποχή που διανύουμε δεν υπάρχει πια καμιά Βαστίλη, πολλώ δεν μάλλον Χειμερινά Ανάκτορα. Όλα έχουν καταληφθεί εδώ και χρόνια και σήμερα είναι τουριστικά αξιοθέατα. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε εμμονή με τη νομή της εξουσίας, παρ’ ότι η Αριστερά, με την ευρύτερη έννοια της βεβαίως, είχε πολλές φορές μεταπολιτευτικά κυβερνήσει τη χώρα, κυρίως υπό την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και αργότερα. Κι αν θέλει κανείς να το παίξει λίγο αριθμολάγνος, θα έλεγε ότι συνολικά η Αριστερά παρέμεινε περισσότερα χρόνια στην εξουσία σε σχέση με τα άλλα κόμματα*

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως ήθελε και κάτι ακόμη πάρα πολύ: Να γραφτεί στις σελίδες της Ιστορίας όχι ως μια αριστερή παρένθεση – όπως ήλπιζαν οι δεξιοί – αλλά ως κανονική κυβέρνηση που «ροκάνισε» σχεδόν όλο το χρόνο που της παρέχει το σύνταγμα.

Με αυτό το σκεπτικό κατά νου, η παρούσα κυβέρνηση υπό τις οδηγίες του Αλέξη Τσίπρα, υποθήκευσε τη χώρα, φορτώνοντάς την με τεράστια δάνεια, τα οποία θα λυγίσουν ακόμη περισσότερο τον Έλληνα πολίτη. Τελευταία δε ενέπλεξε και την Ιθάκη, δημιουργώντας σύγχυση σε όσους ήθελαν να παραμείνουν για πάντα Καβαφικοί.

Η κυβέρνηση δίνει πλέον τιτάνια μάχη με την ελπίδα να πείσει το λαό να την κρατήσει στην εξουσία. Υιοθετεί τον όρο «ακροδεξιά» ή και «Σχολή του Σικάγου» , αναφερόμενη στη ΝΔ.  Εμμένει το πολύ σε δύο ή τρία ονόματα, τα οποία θεωρεί ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικά της ακροδεξιάς που έχει στήσει στο φαντασιακό της και με κάθε ευκαιρία τα «ξεβρακώνει».  Όμως αυτά είναι αστεία πράγματα. Ο ψηφοφόρος έχει αρκετά διαφοροποιηθεί σε σχέση με το παρελθόν. Στο κάτω κάτω τα έχει δει όλα. Το πολύ πολύ να μην πάει να ψηφίσει, που θα ήταν λάθος, αλλά να δείτε πως θα συμβεί και αυτό. Αν όμως βρεθεί στην κάλπη, θα σκεφτεί πρώτα την άδεια τσέπη κι ύστερα την παλιά του αξιοπρέπεια που εκτιμά ότι μπορεί να τον προφυλάξει από τα φτηνά τα ψεύδη και τις κούφιες υποσχέσεις.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν καλοί και κακοί πολιτικοί, όπως μάθαμε στην Ιστορία. Υπάρχουν ισορροπίες δυνάμεων και οικονομικά συμφέροντα. Και ο ψηφοφόρος είναι πλέον καλός γνώστης αυτών των δεδομένων. Μένει να αποδειχθεί ότι είναι και ο καλός λύτης.

*Σημείωση:Από το τέλος του εμφυλίου πολέμου ως την αρχή της μεταπολίτευσης μεσολαβούν 26 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων η Αριστερά κτυπήθηκε βάναυσα – αδίκως – και οι άνθρωποι της ταλαιπωρήθηκαν φρικτά. Από τη μεταπολίτευση ως τις μέρες μας μετράμε 44 χρόνια, εκ των οποίων τα περισσότερα, στην ηγεσία της χώρας βρέθηκε το αριστερόστροφο ΠΑΣΟΚ και μαζί με αυτό όλος ο αδικημένος κόσμος που βρήκε θέσεις στο Δημόσιο, που αυγάτισε το μεσημεριανό τραπέζι – δικαίως – και που απέκτησε σιγά σιγά ένα είδος αυταρχικής εξουσίας για την οποία όλοι κάτι έχουμε να πούμε. Άρα, δεν μπορεί να πει κανείς ότι η Αριστερά ήταν εκτός κυβερνήσεων, κάτι που επικαλέστηκε πολλές φορές ο Σύριζα. Αν βεβαίως ο Σύριζα είχε μείνει ένα ριζοσπαστικό κόμμα, όπως ήταν την εποχή του 3%, τότε ναι, ίσως θα μπορούσε να το ισχυριστεί, αλλά δεν έγινε κάτι τέτοιο και οι τελευταίες του κινήσεις δείχνουν καθαρά ότι ανοίγεται προς την κεντροαριστερά και προς την κεντροδεξιά.