-ας τα ρίξουμε όλα στην πανσέληνο να ξορκίσουμε
ό,τι για πάντα έχει χαθεί
-σιγά το ξόρκι δηλαδή

ας πούμε όταν πας να ερωτευτείς
και σε διακόπτουν
-κλεμμένο από ‘ναν τοίχο είναι αυτό
μην πάθω αυτά που έπαθε ο Τίτος απ’ τον Αναγνωστάκη-
τότε που γίνεται κουβέντα και δε γίνεται
που μιλάμε και δε μιλάμε
και δε μιλάμε

-αν μιλούσαμε
θα ήταν όλα πιο απλά
άρα πιο βαρετά
το ξέρω
αντιδράτε-

τότε που χάνουμε μια ακόμα μάχη
τότε που χρειάζεσαι το ξόρκι
-για να εξιλεωθείς γίνονται όλα

ας είμαστε τουλάχιστον προσώρας ειλικρινείς
δε φταίει για όλα η πανσέληνος
-έχουμε φάει χρόνια αυτή την παραμύθα-
φταίει αυτό το αδιάγνωστο πηγαινέλα
στη διάθεση των ανθρώπων
που πυροδοτείται από μια λέξη
put the words in the right order
από μια φράση που πυροδοτεί μιαν εικόνα
έχουμε ήδη ηττηθεί κατά κράτος
περιμένοντας τη μάγισσα με τη σκούπα να σκουπίσει
τις δικαιολογίες μας
-μα επιτέλους δεν κουραστήκατε να ονειρεύεστε;

υπάρχει όμως πάντα ένα τραγούδι
που κολυμπάει ανάμεσά μας
κάτι μεταξύ θέλω να σαγαπήσω
και πάτα το μηδέν

-πάτα το καλά να τα’ ακούσω να σπάει•

ευκολίες
Φτηνό κρεβάτι
Δημήτρης Αθηνάκης
Πόλις, 2018
http://www.biblionet.gr/…/%CE%A6%CF%84%CE%B7%CE%BD%CF%8C_%C…
λες

– να ψηλαφίσω απ’ την αρχή λες
με δάχτυλα τους καρπούς

να παραδώσω λες
να παραδώσεις λέω

μα κοίτα πώς έχει το πράμα
ο χρόνος που ικέτεψες θα ’ρθεί
και
θα γελάσει

θα ’ρθεί λες
και
θα ’ρθώ σού απαντά

να ’ρθεί λες να ’ρθεί
τικ τακ τικ τακ τικ τακ

χέρια στους καρπούς μετράνε
αδύναμα δάχτυλα
σε
φλέβες αδύναμες

κι άσ’ τα λες

ίδια κολυμπήθρα του Σιλωάμ
χωράς; μπαίνεις
δε χωράς; να περιμένεις τη σειρά σου
-θα ’ρθεί καιρός λες που θα μετρήσουμε αλλιώς-

χωράω (θα) λέω αλλά
ένα κιλό χώμα είναι πιο βαρύ από ένα κιλό κρέας
-είναι γνωστές οι επαναλήψεις του αίματος-

πολύ αίμα λες

να παραδοθώ λες
να παραδοθείς λέω

κι εγώ

για τ’ αδύναμα δάχτυλα
κομμένα
όπως τα νύχια
νύχτα που έκοβα νομίζοντας
πως ωραιότερος θα γίνω

γι’ αυτά θα λέω·