Αμερικανική παράδοση χαρακτηρίζει τις πολιτικές δυναστείες ο Αμερικανός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Πολιτικές Δυναστείες», Στίβεν Ες. Τα ιστορικά παραδείγματα αφθονούν: οι πρόεδροι Ανταμς, Χάμιλτον, Ταφτ, Χάρισον, Ρούζβελτ, Κένεντι και Μπους, προήλθαν όλοι από οικογένειες με μακρά πολιτική παράδοση. Ο Στίβεν Ες χαρακτηρίζει μάλιστα παράδοξο το φαινόμενο, που ονομάζει «την ερωτική σχέση του εκλογικού σώματος με τα μέλη πολιτικών δυναστειών».

Ο Τζον Ανταμς, δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ, από το 1797 έως το 1801, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Πατέρες του Αμερικανικού Εθνους και ένας εκ των συντακτών της Διακήρυξης Ανεξαρτησίας της χώρας το 1776. Μετά την αποτυχία του να επανεκλεγεί στην προεδρία στις εκλογές του 1801, τις οποίες κέρδισε ο ηγέτης των Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικανών (όπως ονομαζόταν τότε το μετέπειτα Δημοκρατικό κόμμα) Τόμας Τζέφερσον, ο Τζον Ανταμς αποσύρθηκε στη γενέτειρά του Μασαχουσέτη, ασχολούμενος με την πολυμελή του οικογένεια. Ο γιος του, Τζον Κουίνσι Ανταμς, εξελέγη στην προεδρία το Μάρτιο του 1825 για μια θητεία, αφού είχε υπηρετήσει την κυβέρνηση του προέδρου Τζέιμς Μονρό, ως υπουργός Εξωτερικών και κύριος εκφραστής του δόγματος που έφερε το όνομα του προέδρου.

Ιδρυτής πολιτικής δυναστείας υπήρξε και ο Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον, 9ος πρόεδρος των ΗΠΑ από το Μάρτιο του 1841, παρότι παρέμεινε στην προεδρία για λιγότερο από ένα μήνα, πεθαίνοντας από πνευμονία. Η θητεία του παραμένει η συντομότερη στην ιστορία της αμερικανικής προεδρίας. Αν και ο Χάρισον πέθανε πάμπτωχος, άφησε ισχυρή πολιτική κληρονομιά, την οποία αξιοποίησε ο εγγονός του, Μπέντζαμιν Χάρισον, πρόεδρος από το 1889 μέχρι το 1893 και ο πρώτος που αναγνώρισε την αξία των κρατικών πρωτοβουλιών στην αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων.

Ο Τέντι Ρούζβελτ, 26ος πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1901 μέχρι το 1909, είναι ο μόνος που δημιούργησε άθελά του πολιτική δυναστεία. O μακρινός εξάδελφός του, Φράνκλιν Ντέλανο Ρούζβελτ, φοιτητής Νομικής του Χάρβαρντ, την εποχή της εκλογής του Τέντι, επέλεξε το μεγαλύτερό του εξάδελφο ως πολιτικό πρότυπο, ακολουθώντας κατά πόδας την πολιτική του πορεία, από υφυπουργός Ναυτικών, γερουσιαστής της Νέας Υόρκης και -τελικά- 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ, από το 1933 μέχρι και το 1945.

Εμβληματικό πολιτικό τζάκι των ΗΠΑ είναι βέβαια η οικογένεια Κένεντι, με πάνω από τέσσερις δεκαετίες παρουσία στα κοινά. Η οικογένεια Κένεντι συγκρίθηκε μάλιστα και με την αυλή του μυθικού βασιλιά Αρθούρου, το Κάμελοτ, από την τότε Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Τζάκι Μπουβιέ-Κένεντι. Ανάλογες περγαμηνές έφεραν μαζί τους στο Λευκό Οίκο οι Μπους, με τον σημερινό πρόεδρο να είναι γιος προέδρου και εγγονός ισχυρού γερουσιαστή.

Ο Στίβεν Ες προσφέρει αξιόπιστη ερμηνεία του φαινομένου: «Οι ψηφοφόροι τείνουν να ευνοούν τα πολιτικά τζάκια, θεωρώντας ότι αυτά είναι συνήθως τόσο οικονομικά εύρωστα, που τα μέλη τους δεν θα διανοούνταν να βάλουν χέρι στον κρατικό κορβανά. Την ίδια στιγμή, η αναγνωρισιμότητα που έχει ένα βαρύ πολιτικό όνομα, λειτουργεί όπως ακριβώς μία γνωστή μάρκα στο σουπερμάρκετ, προσελκύοντας τον ψηφοφόρο-πελάτη. Εξετάζοντας τις πολιτικές σταδιοδρομίες των μεγάλων πολιτικών οικογενειών, διαπιστώνουμε ότι ελάχιστες από αυτές πέτυχαν το υψηλό πνευματικό επίπεδο των Ανταμς της Μασαχουσέτης, την πολιτική τόλμη των Χάρισον ή το οξύτατο πολιτικό αισθητήριο των Ρούζβελτ».