Μέσα από την καθημερινότητα μας ξεχνάμε τα σημαντικά και απασχολούμαστε με τα ασήμαντα και αδιάφορα της ζωής. Δίνουμε στους άλλους μα και στον εαυτό μας ψευδείς υποσχέσεις για το μέλλον- όπου μεταθέτουμε τις στιγμές ευτυχίας μας, τις στιγμές που πραγματικά αξίζουν για να τακτοποιήσουμε τα καθημερινά μας προβλήματα και αν ξαφνικά μας έδινε κάποιος ένα μέσο για να αντιληφθούμε τα πράγματα από την ρεαλιστική τους πλευρά κι όχι μέσα από τη συναισθηματική μας “όραση” θα γελούσαμε με την ασημαντότητά τους

Αλμπέρ Καμύ

Ισως αυτές τις σκέψεις να είχε κατά νου ο διάσημος γάλλος γλύπτης Μπρούνο Καταλάνο (φωτ.) όταν σμίλευσε τους “Ταξιδιώτες” του. Μια εξωπραγματική σειρά από δέκα μπρούτζινα γλυπτά στη Μασσαλία και αναπαριστούν ρεαλιστικά ανθρώπους που πηγαίνουν στη δουλειά τους και τους λείπει ένα μεγάλο μέρος του σώματος- τα κομμάτια που λείπουν ενδεχομένως αναδεικνύουν αισθήματα που εκχωρήθηκαν, δανείστηκαν, εξαυλώθηκαν…

Τα γλυπτά τοποθετήθηκαν στο μεγάλο λιμάνι της πόλης που γιορτάζει την ανακήρυξή της σε Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα του Πολιτισμού για το έτος 2013. Τα κομμένα μέρη τα κάνουν (να φαίνονται και να είναι) περίεργα και μοναδικά.

sculptures-bruno-catalano-2
sculptures-bruno-catalano-3
sculptures-bruno-catalano-4
sculptures-bruno-catalano-5
sculptures-bruno-catalano-6
sculptures-bruno-catalano-7
sculptures-bruno-catalano-8
sculptures-bruno-catalano-9

Une valise, un homme. Il s’en empare, et se lance vers l’inconnu. Voyage volontaire vers un horizon qu’on embrasse et qu’on voudrait infini, ou voyage forcé, contraint par l’exil et la souffrance, en quête de liberté et guidé par la survie.

Le voyageur de Bruno Catalano est cet homme laissé à lui même, un homme propulsé dans l’infini du temps et de l’espace. Sa maison n’est plus qu’une valise et son être, progressivement, se dépouillera de tout ce qu’il croyait indispensable, de tout son moi si savamment construit par nos sociétés.

Il n’est plus l’homme d’un monde, mais l’homme dans le monde, encore empreint de sa culture mais devenu fragile face à l’immensité.

Sa quête ne se fera pas sans dommages. Homme défragmenté, déstabilisé, dépouillé de ses repères, il marche vers son salut autant que vers sa perte. Tout sera désormais a réinventer. Ce voyageur s’échappe de lui même, à la rencontre de sa terre inconnue.