Γράφει η Εφη Αγραφιώτη 2 ea foto

Η Έλση του μουσικού μας πολιτισμού, γεννήθηκε με… μαμή τον Ελληνικό Εμφύλιο (1946) στο Βόλο. Έμαθε γράμματα στην Καρδίτσα Θεσσαλίας και (λόγια της ίδιας) τα ξέμαθε στη Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώτο και δεύτερο έτος. Απεχώρησε θεληματικά. Βιοποριστικά επαγγέλματα, στην αρχή, μαθήματα αρχαίας ελληνικής και λατινικής γλώσσας σε μαθητές, κατόπιν, μουσική και φιλολογική εμπορία και τι εμπειρία!!! Συνίδρυσε το μουσικό κατάστημα «Λέσχη του δίσκου» και τις Εκδόσεις «Λέσχη», το 1966, όπου και «άσκησε ανωνύμως, ψευδωνύμως, και, ενίοτε, επωνύμως την συγγραφική, μεταφραστική, τυπογραφική, εκδοτική τέχνη και την τέχνη της πώλησης δίσκων και βιβλίων ως το 2011». Ο σύζυγός της, ο αξέχαστος Λάζαρος Γεωργιάδης ήταν δίπλα της μέχρι το 1984.

Στιγμιότυπο 2019 01 04 3.13.37 μμ

1981

Κατάφεραν να πείσουν με την ποιοτική αύρα που απέπνεαν , ότι η κλασσική μουσική είναι για όλους. Η «Λέσχη του Δίσκου» ως κατάστημα σκόρπιζε ποιότητα στο χώρο, στη στοά δίπλα στην παλιά Λυρική Σκηνή, στους ανθρώπους. Δεν διαφήμιζε, δεν μεγέθυνε και δεν εψεύδετο. Εκεί μάθαινες πριν αγοράσεις, όλα τα σχετικά με αυτό που ήθελες να αγοράσεις. Ήταν σημείο αναφοράς αλλά ακόμα και σημείο συναντήσεων. Να βρεθούμε στη Λέσχη!
Στις 13 Ιανουαρίου 1984 ο Λάζαρος Γεωργιάδης μας αποχαιρετά. Στο περιοδικό «Διαβάζω» δημοσίευσαν στη στήλη «Χρονικά» του τεύχους 88, στις 22/2/1984)ένα μικρό κείμενο γι αυτόν.

Στιγμιότυπο 2019 01 04 3.13.43 μμ

«..Τυπογράφος ο ίδιος, ιδρύει τη «Λέσχη του Δίσκου» το 1966 και ταυτόχρονα εκδίδει το «Δισκογραφικό Δελτίο», περιοδική έκδοση που σταμάτησε το 1967, στη δικτατορία. Μια επίπονη εργασία του ήταν το «Δελτίο Σύγχρονης Μουσικής» (τεύχη 1 και 2 και Δελτίο αφιερωμένο στον Στραβίνσκυ). Αυτές οι τρεις πολυγραφημένες εκδόσεις είχαν γραφτεί ολόκληρες στο χέρι από τον ίδιο τον Γεωργιάδη. Στο διάστημα 1971-1976 κυκλοφορούν 19 τεύχη του «Δελτίου Κριτικής Δισκογραφίας». Ακολουθεί το 1978 το «Αλφαβητάρι» (παράρτημα του Δελτίου από το 1978 έως το 1980).
Τη σειρά των μουσικών εκδόσεων την εγκαινιάζει με το έργο του Φίλιπ Πάρφορτ «Οι συμφωνίες και τα τραγούδια του Μάλερ» και την «Βασική Βιβλιοθήκη της Κλασικής Μουσικής» του Ζακ Λορύ. Μετά, ήρθε η στιγμή για το κείμενο του Σαββίδη για τον Ελύτη «Roes esa nous and miroltamity», το έργο «Κατάκ» του Έζρα Πάουντ σε μετάφραση Νίκου Λορεντζάτου, ο «Σολωμός» του Μαρωνίτη, οι «Μεταγραφές» του Σεφέρη, το «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημητριάδη και τα έργα του Μπέκετ «Ο ερημίτης» και η «Συντροφιά».

Στιγμιότυπο 2019 01 04 3.13.50 μμ

 

Στιγμιότυπο 2019 01 04 3.13.58 μμ

Στιγμιότυπο 2019 01 04 3.14.04 μμ

Η όμορφη ανάμνηση και γιατί όχι η παρηγορία, όσων ζήσαμε κοντά τους το ίδιο πάθος, δεν τελειώνει… είναι τώρα πια μια ανεξίτηλη εμπειρία που συχνά μας κάνει καλό.