Τι θα του κόστιζε εάν έλεγε την αλήθεια;

Τι θα του κόστιζε εάν δεν συκοφαντούσε τους πολίτες τής χώρας του;

Τι θα του κόστιζε εάν στεκόταν γενναίος απέναντι στην πραγματικότητα;

 

Πόσα να του συγχωρήσει κανείς;

Από το «Go back Madame Merkel, go back κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας τής Ευρώπης, go back!» μέχρι τις… 70.000 μη σκεπτόμενους Έλληνες, που μαζεύτηκαν στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουν κατά της ψήφισης της συμφωνίας των Πρεσπών, είναι μια τεράστια διαδρομή με δεκάδες αστοχίες, ανοησίες, ψευτιές, υπερβολές, ύβρεις και πολλά ακόμα που δεν τον τιμούν, όχι ως πρωθυπουργό, αλλά ούτε ως απλό πολίτη.

Πλέον η ντροπή δεν είναι μόνο δική του. Είναι και όλων εκείνων που τον αναγνωρίζουν ως αρχηγό και ως πρωθυπουργό.

Η ευθύνη είναι και συλλογική και ατομική.

Είναι μια ευθύνη που δεν χωρεί κατανόηση, έστω και αν ειπωθεί ξανά η φράση «είχαμε αυταπάτες».

Δυστυχώς, η χώρα βιώνει την ανείπωτη τραγωδία της, βιώνει την αυτοκαταστροφή της, καθώς ο κυβερνήτης της στέκεται με αυθάδεια απέναντι στην πραγματικότητα.

Αυτός είναι ο επί τέσσερα χρόνια σύντροφος του Καμμένου, ο επί τέσσερα χρόνια σύντροφος του Ζουράρι, ο επί τέσσερα χρόνια ασπόνδυλος υποτακτικός της κ. Μέρκελ.

 

Η χώρα δεν βιώνει πλέον μόνο την οικονομική καταβαράθρωση, βιώνεις τις έσχατες εθνικές ταπεινώσεις. Μια χωρίς προηγούμενο περιπέτεια. Ακόμα και αν ήταν 70.000 και όχι τουλάχιστον 500.000, ποιος έχει το δικαίωμα να τους χαρακτηρίσει «μη σκεπτόμενους». Είναι, δηλαδή, «σκεπτόμενος» ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Καρανίκας και δεν είναι «σκεπτόμενος» ο δάσκαλος που ξεκίνησε από τη Φλώρινα για να διαμαρτυρηθεί για τη δική του Μακεδονία; Κρίμα…

Και κρίμα για όσους συνομιλούν ακόμα μαζί του. Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Αρχιεπίσκοπο, μέχρι τον τελευταίο αστυνομικό που τον προστατεύει.

Κρίμα για τον τόπο. Δεν είναι απορίας άξιο ότι είμαστε ακόμα βουτηγμένοι στον βούρκο. Δεν μας αξίζει βέβαια αυτή η τύχη. Αλλά…