Ο Χάρης Φραγκούλης ανεβάζει τον Οθέλλο στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

 

Η τραγωδία Οθέλλος ίσως γράφτηκε το 1604. Ίσως λίγο νωρίτερα. Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε το 1564 και πέθανε το 1616, μια νύχτα μετά από μια παράσταση, με τους φίλους του σε μια ταβέρνα που ήπιε πολύ, παραήπιε δηλαδή.

Η ομάδα Kursk δημιουργήθηκε το 2012.

Προηγούμενες παραστάσεις: Woyzeck στο Απλό Θέατρο, Η προσευχή της κοπέλας που έπεσε μέσα στο πηγάδι και δεν θέλει να πεθάνει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων και στο Θέατρο Τέχνης (Φεστιβάλ Αθηνών 2015), Lenz στο Bios.

 

Συντελεστές

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Χάρης Φραγκούλης
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Πανουργιά
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Κορίνα Άννα Γκουγκουλή
Βοηθός σκηνογράφου: Φωτεινή Ιατρού
Βοηθός φωτίστριας: Τζάνος Μάζης
Hair styling: Talkin’ Heads
Οργάνωση παραγωγής: Ερωτόκριτος Κοτσιλίνης
Φωτογραφίες: Εβίτα Σκουρλέτη

Παίζουν:
Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Σοφία Κόκκαλη, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κατερίνα Λούβαρη-Φασόη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κορνήλιος Σελαμσής, Μιχάλης Τιτόπουλος

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Υπόγειο

Πεσμαζόγλου 5 | Τηλ. 2103228706

Πρεμιέρα

Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου

«Την κράτησε από το χέρι.

Αυτή άνοιξε το στόμα της ή της το άνοιξε αυτός. Ή αυτή.

Της μίλησε στο ανοιχτό της στόμα.

Της είπε, τώρα δα, να τώρα, τώρα οι νύχτες οι χορευταρούδες μου κλείνουνε το μάτι.

Οι νύχτες με αντικρύσανε και βγάλαν άστρα κι άλλα.

Οι νύχτες έχουνε χάσει με μένα το μυαλό τους, είπε κι αυτή ή αυτός. Ή αυτή.

Ήρθε και μπλέχτηκε η σελήνη στα μαλλιά μου, είπε αυτή, τώρα σίγουρα αυτή.

Μη μ’ αφήσεις ποτέ.

Μετά από αυτό σιωπή μεγάλη. Τόση που ο φόβος μη μείνουν για πάντα μέσα της τους μούδιασε τα μάτια.

Μάτια μου, είπε πάλι αυτή απευθυνόμενη στα μάτια της ή στα δικά του,

γιατί δακρύζετε; Θα γλιστρήσει η αγάπη μου και θα μου ξεγλιστρήσει η νύχτα.

Και πολύ λιγουλάκι μετά -και τελειώνω εδώ- αυτή σ’ αυτόν και αντιστρόφως:

έλα, έλα τώρα νύχτα μου και γέμισέ με με νύχτα, είμαι έτοιμη.»