Γράφει η Λένα Μερίκα*

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες

εξοπλισμένοι με μυστριά, τσουγκράνες και κασμάδες,

γιοφύριν εθεμέλιωναν στου Σταύρου το Ποτάμι.

Σακιά βαριά κουβάλαγαν με νέφτι και κατράμι,

ο δε μυστακοφόρος που χειρίζονταν τον τόρνο

θύμιζε του Μαδούρο πρεσβευτή, τον γεροπόρνο.

Ολημερίς το χτίζαν μα το βράδυ γκρεμιζόταν.

Μοιρολογούν οι μάστορες και κλαιν οι μαθητάδες,

οι συνδικάλες της ΔΕΗ και τρεις σεκιουριτάδες.

Ο Κούγιας που τους έβλεπε φτιαχνόταν, συγχιζόταν –

σαν να ‘δε τον Λαζόπουλο να υπομειδιά βρυχόταν –

κι απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος τους κάνει:

“Τρεχάτε ωρέ να φέρετε τον Γιάννη τον τσομπάνη,

το χτίσιμο εξ αρχής να επανονοματοδοτήσει,

του έργου τη σκοπιμότητα να νοηματοδοτήσει”.

“Τί λες, οργίλε σύντροφε, κι αν ο Μηλιός θελήσει

τη σύζυγο του αρχηγού μεσ’ στο γιαπί να χτίσει;”

“Τότε για την εξόδιο θα κληθεί καντηλανάφτης!”.

“Αν είσ’ εσύ αριστερός, εγώ είμ’ αστροναύτης,

κομίζων ζαρζαβατικά για να σου φέρω γούρι.

Αφού όπως λες δεν είσαι γκέι, δε θα σου δώσω αγγούρι –

νά, πάρε ντούρε άντρακλα, να φάγεις καναβούρι!”.

“Σοβαρευτείτε πια! Εβδομηντάρα είστε γυναίκα,

δεν είστε καμιά άβγαλτη ρουβίκωνο-μπεμπέκα”.

“Να μη μου παριστάνεις, ποταπέ, τον Βεληγκέκα!

Εγώ είμαι, βρε αστοιχείωτε, νιά του 53

και να μην πάρεις πρόσεχε το πιο μακρύ απ’ τα τρία!

Τί με κοιτάς, βρε σεξιστή, με απατηλή λατρεία;

Για σένα εγώ αγχωτική έπαθα βουλιμία:

σαρδέλα, μαρμελάδα, τοστ – τα ‘χαφτα με τη μία.

Στη γέφυρα των στεναγμών να χτίσετε μία γραία,

καμιά εκατοστή χρονών, μεστή μα θαρραλέα”.

Αναθαρρείτε, σύντροφοι, ήρθε ο Γεροβασίλης

που ‘ταν αυτόπτης μάρτυρας στην πτώση της Βαστίλης,

μαζί με τον λογιώτατο χριστιανομάχο Φίλη,

που στον Αλέξη επιθυμεί απεύθυνση να στείλει,

ότι τη Σκάρλετ Γιόχανσον να λησμονήσει οφείλει,

και με τις κωλοτούμπες έχει εσχάτως εξωκείλει

από τις διδαχές του λατρεμένου Τζουγκασβίλι.

Κάποιοι κακώς επέτρεψαν στον μοχθηρό μπασκίνα

να σαμποτάρει έξοδο του ήρωα Κουφοντίνα.

Τον Δημητρό μας μην τον κλαις, αναρχικιά τσαχπίνα!

Σκαστός απ’ τους φασίστες  που τον βάλαν καραντίνα,

βραδάκι θα τρυπώσει στης Τασίας την κουζίνα,

για ν’ απολαύσει φίνα μακροπουπουλάτη χήνα.

Κι αφού ρουφήξει μια ρακή που ωραία φέρνει ζάλη,

θα σπεύσει στου Μαξίμου που χορεύουν πεντο-ζάλη,

προτού στο φρέσκο επιστραφεί, με εντολή δική μου.

Μην κλαις, θα σε προσλάβω στο ΚΕΕΛΠΝΟ, Αγγελική μου,

για να συνδυάσω το τερπνό μετά του ωφελίμου.

Σύμφωνα με τον μέγιστο των συγγραφέων Ντάνο,

κι αρνητικά αν σε κρίνουνε, συ βγαίνεις από πάνω,

αφού κατά την έγκυρη “αρμονία των αντιθέτων”,

στην τελική επικρατεί η φυλή των εγκαθέτων.

Ο Τάσος ο Πετρόπουλος πληροφορεί τα νήπια

πως με τη διακυβέρνηση του Τσίπρα που ‘ναι ήπια,

οι wannabe αυτόχειρες, μακριά από τα τερτίπια

των άκαρδων μνημονιακών Σαμαροβενιζέλων,

last moment τη σκαπούλαραν, με διαγραφή καπέλων

από την προοδευτική παρέα των Δανέλλων.

Αρκούδα κι αρκουδιάρης ενωμένοι σ’ ένα σώμα,

σ’ ανήλιαγο λαγούμι θε να θάψουνε το πτώμα

όποιου κεντροαριστερού χυδαίου γκεσταπίτη

παρενοχλήσει τα ορφανά του ΓΑΠ και του Σημίτη,

που μάζεψα στον Σύριζα ως “βουλευτές τριγύριζα”,

καθώς τις κουρελούδες επιμελώς συγύριζα.

Οι κυνηγοί των κεφαλών που δρούσαν στη Βασόρα,

ως κυνηγοί των καρεκλών καριέρα κάνουν τώρα.

Όσοι παλιά μας κράζανε ως γερμανοτσολιάδες

και νεοφιλελεύθερους του Πινοσέτ μουλάδες,

σήμερα μας λιμπίζονται. Σάν τροφαντές νυφούλες

πολύφερνες μας βλέπουν και μας κάνουνε χαρούλες.

Για υποψήφιους δήμαρχους θέλουν να μας πλασάρουν,

του Γιώργου του Τσαλίκη την ορμή για να μπλοκάρουν,

μα εγώ Ηλιόπουλο ποθώ και θα υπερψηφίσω,

καθηγητή του Κάζα ντε Παπάρ για ν’ αποκτήσω.

Τη very Macedonia ως ρωμιός θα εποικήσω,

από τους γυφτοσκοπιανούς αφού την καθαρίσω.

Δεν είμαι γω ιμιτασιόν, μα βέρος Μακεδόνας!

Τον άξιο Βουκεφάλα θα δοξάζω εις τους αιώνας,

κι άς άλλαξαν τα ήθη μας. Θεανώ μου, κάνε πέρα,

τα πιο γαμάτα γεμιστά τα φτιάχνει η συμπεθέρα!

Μη μου θυμώνεις, μάνα, που βυζαίνω τον πατέρα!

Συμπάθα με, από δω κι εμπρός δε θα σε λέω μητέρα,

αλλά γονιό νούμερο δυό! Άιντε, καλή σου μέρα,

κι αν γίνει ο βιός μας ρημαδιό, την κάνω για Μαδέρα!

 

*Η Λένα Μερίκα γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στη Βιέννη και εργάστηκε επί είκοσι τρία χρόνια στον ιδιωτικό τομέα. Με το που βγήκε στην πρόωρη σύνταξη αφιερώθηκε στις αγάπες της: στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και, κυρίως, τη λογοτεχνία. Κυκλοφορούν 27 βιβλία 

Έχει γράψει: έντεκα θεατρικά έργα, από τα οποία τα εφτά έχουν τιμηθεί με βραβεία (ΕΕΘΣ, Καλοκαιρίνειο, κ.λπ.) και επαίνους· διηγήματα που βραβεύτηκαν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κυκλοφορούν με το γενικό τίτλο “Νόστος γι’ αλλού…” (Ergo, 2000) – ορισμένα περιλαμβάνονται σε συλλογικές εκδόσεις των εκδοτικών οίκων Γκοβόστης (1997), Κέδρος (1998), Καστανιώτης (2000), Ψυχογιός (1999, 2000, 2002) και Αστήρ (2002) ή έχουν δημοσιευτεί στον περιοδικό Τύπο· σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση (Mega).

Έχει αποσπάσει πλήθος τιμητικών διακρίσεων με κορυφαία τη βράβευσή της από το Ίδρυμα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας 2004), για το σύνολο του έργου της. Το βιβλίο της “Με κύμινο και αγάπη” (βραβείο Ιπεκτσί 2001) έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί στην Τουρκία.

————————————————–

Οσοι θέλετε να διαβάσετε τα έργα και τις ημέρες του Φρίξου μπορείτε στην κεντρική σελίδα του Globalview.gr να πατήσετε εκεί όπου αναρτώνται τα άρθρα του …..Δες το κι έτσι … ο γάτος Φρίξος σχολιάζει.… και να δείτε όλα όσα η κυρία Λένα Μερίκα έχει δημοσιεύσει ως σήμερα για τον μοναδικό σκανδαλιάρη αναλυτή της επικαιρότητας. 

Σας ευχαριστούμε

Related Post