Τετάρτη μεσημέρι βγαίνω φορτισμένη από τη συνέντευξη τύπου στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς.

Ο Στέφανος Ρόκος έχει μόλις παρουσιάσει ένα σαγηνευτικό αφήγημα –μια προσωπική καταβύθιση με αλησμόνητη, νομίζω, εξομολογητική ζωγραφική ανάγνωση στο αγαπημένο του άλμπουμ «No More Shall We Part» του Nick Cave. Σε αυτό, σύντομα θα επανέλθω και από εδώ…

Στέφανος Ρόκος, στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς.

Καθώς προχωρώ στην οδό Πειραιώς για να βρω το αυτοκίνητό μου, με τους στίχους και τις εικόνες που μιλούν για εύθραυστες και ανέκδοτες ανθρωπινές μπαλάντες αγάπης και απώλειας να εναιωρούνται επίμονα στο βλέμμα μου, κατευθύνομαι διστακτικά στο 132 του δρόμου.

Η πόρτα είναι κλειστή, ωστόσο ανοίγει αφού τη δοκιμάσω. Μπαίνω. Με υποδέχεται, χαμογελώντας κι εκείνος διστακτικά, ο Λεωνίδας Κουρσούμης.  Στα πόδια μας, ένα πελώριο χρωματιστό χαλί βιβλίων κάθε λογής, ξεσκονισμένων, ταξινομημένων και τακτικά βαλμένων επάνω σε παλέτες.

Στον υπόγειο αχανή χώρο που μου αποκαλύπτεται, καθώς πλησιάζω στο κιγκλίδωμα του ισογείου, ένας εντυπωσιακός όγκος ρούχων, επίπλων και ηλεκτρονικών συσκευών, περιμένει, καθώς μαθαίνω από τον συνομιλητή μου, τους αστέγους ή όσους άλλους χρειάζονται κάτι να διαλέξουν ελεύθερα. Είναι κι αυτό, μια ακόμη άγνωστη στους περισσότερους από εμάς «προσφορά του καταστήματος». Για την ακρίβεια, μια πολύτιμη και συστηματική κατάθεση αγάπης που προϋπήρχε και λειτουργούσε εκεί με πρωτοβουλία επίσης του ιδιοκτήτη του χώρου όταν έφτασε στον επάνω όροφο ο Λεωνίδας Καρσούμης με τα βιβλία του. Κάθε τόσο, υπάλληλοι του ιδιοκτήτη και εθελοντές έρχονται  εδώ, προσθέτουν παραλαβές και βάζουν τάξη στο πολύτιμο χάος.

Αλλά ας επιστρέψουμε στα βιβλία. Η ιστορία, που κοινοποιήθηκε αρχικά στους Αθηναίους μέσω του εξαιρετικού άρθρου του Θοδωρή Αντωνόπουλου στη Lifo, είναι πλέον λίγο έως πολύ γνωστή, κι εδώ οφείλουμε να παραδεχτούμε την καλή πλευρά της κοινωνικής δικτύωσης, που φρόντισε -ευτυχώς- για την διάδοση των καλών νέων. Ο Λεωνίδας Κουρσούμης, αφού αρχικά έχασε τη δουλειά του σε εκδοτικό οίκο και αφού κάποιο διάστημα μετά παρά τις προσπάθειές του βρέθηκε άστεγος, περιπλανώμενος στους δρόμους της Αθήνας ξεκίνησε να μαζεύει πεταμένα βιβλία από τα σκουπίδια και να τα πουλάει προκειμένου να διασφαλίσει ένα μικρό καθημερινό εισόδημα. Λίγο καιρό και πολλή-πολλή δουλειά μετά, με τη βοήθεια κάποιων φίλων του (η μία εξ αυτών του είχε ήδη παραχωρήσει μια αποθήκη για διαμονή αλλά και τα πρώτα βιβλία που είχαν ήδη συγκεντρωθεί στα Άνω Πατήσια), δυο δικηγόρων που στηρίζουν το πιλοτικό και αυτοσχέδιο ετούτο εγχείρημα επιδιώκοντας να το μετατρέψουν σε κοινωνικού χαρακτήρα εταιρεία,  αλλά και κάποιου ανθρώπου που πίστεψε στην ιδέα και τη στέγασε προσωρινά στον δικό του χώρο του στην Πειραιώς 132 (εδώ θα βρείτε το παλαιοβιβλιοπωλείο των αστέγων τουλάχιστον ως το Πάσχα), αλλά και χάρη σε ένα απρόσμενο κύμα αλληλεγγύης ανθρώπων που κουβάλησαν εδώ με τα δικά τους αυτοκίνητα τον αρχικό όγκο βιβλίων από τα Πατήσια και που έρχονται πλέον να προσφέρουν και να αγοράσουν βιβλία στηρίζοντας με ενθουσιασμό την προσπάθεια, ο Λεωνίδας Καρσούμης προχωρά σήμερα με μικρά αλλά σταθερά βήματα στη δημιουργία ενός Βιβλιοπωλείου – Παλαιοπωλείου Αστέγων με μόνιμη στέγη στην Αθήνα.

Και τα αποτελέσματα αυτού του χαμηλόφωνου άθλου είναι περισσότερο από ενθαρρυντικά: το πρώτο bazaar που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο και η εξακολουθητική λειτουργία της προσωρινής στέγης του εγχειρήματος της οδού Πειραιώς, έχουν ήδη διασφαλίσει τα μελλοντικά έξοδα ενοικίασης ενός μόνιμου χώρου για 6 μήνες, καθώς και τους μισθούς του ίδιου και δύο ακόμη αστέγων που θα απασχοληθούν με τη λειτουργία του.

Το βλέμμα του Λεωνίδα Καρσούμη είναι φωτεινό. Τόσο φωτεινό ώστε παρά τις δυσκολίες που ο ίδιος προφανώς εξακολουθεί να αντιμετωπίζει, κατορθώνει να πείθει τον συνομιλητή του για τα καλύτερα. Και η απόφασή του να βγει εκεί έξω, να μιλήσει και, κυρίως, να δράσει στο όνομα πολλών ακόμη, αιτώντας λίγο καλύτερες και λίγο πιο αξιοπρεπείς ημέρες και νύχτες για όλους τους, ίσως συμπαρασύρει και ξεπλύνει τις φοβίες και τις αναστολές πολλών εξ ημών.

Φεύγω από την Πειραιώς με βήματα πιο ανάλαφρα. Και υπόσχομαι να διαδώσω, Να διαδώσω τα νέα για τα όμορφα βιβλία, που όμορφα ανακυκλώνονται. Για τα όμορφα βιβλία που βρήκαν στέγη και νέα ζωή, και δεν είναι πλέον στα αζήτητα. Επιβεβαιώνοντας αυτό το υπέροχο απόφθεγμα της Virginia Woolf:

-“Second hand books are wild books, homeless books; they have come together in vast flocks of variegated feather, and have a charm which the domesticated volumes of the library lack…”*

* -«Τα βιβλία από δεύτερο χέρι, είναι βιβλία άγρια, βιβλία άστεγα. Καταφθάνουν μαζί σε πολυάριθμα κοπάδια με φτερά, και έχουν μια γοητεία που απουσιάζει από τους εξημερωμένους τόμους της βιβλιοθήκης…»

 

Για περισσότερες πληροφορίες: 697 723 9766 & booksleonis@yahoo.gr

Related Post