Ιστορία του στρατιώτη- L’ histoire du soldier, «The Devil Dance»

Μια ζωντανή ηχογράφηση θα ακούσετε, με ένα πιάνο να μεταλλίζει  αλλά που αυτό για τους πιανίστες είναι πάντα η τύχη τους…αν και συχνά καθίσταται  πολύ εκνευριστικό γεγονός. Εμείς παίζουμε σε όποιο πιάνο υπάρχει στην αίθουσα που καλούμαστε να παίξουμε. Γι αυτό ζηλεύω τους συναδέλφους που δεν είναι πιανίστες… Μεταξύ μας, κι αυτοί ζηλεύουν για άλλους λόγους, εμάς.
Πάντως όση ώρα χορεύει ο Διάβολος, το συγκεκριμένο πιάνο τον υπηρετεί θαυμάσια!

Η αρχική ιδέα του Ιγκορ Στραβίνσκι  ήταν να γράψει μια σουίτα χωρίς χρήση λόγου, παίρνοντας μουσικά στοιχεία από την μουσική για το θεατρικό ομότιτλο έργο του, που έχει υπότιτλο «Μουσική για να παίζεται, να χορεύεται και να τραγουδιέται» και χρειάζεται έναν ή περισσότερους χορευτές, τρεις ηθοποιούς και επτά μουσικούς (1918).

Πέντε κομμάτια, άρα πέντε μέρη, απετέλεσαν τελικώς τη σουίτα για κλαρινέτο, βιολί και πιάνο και οι τίτλοι των μερών της ήταν: 1. «Το εμβατήριο του Στρατιώτη», 2. «Το Βιολί του Στρατιώτη», 3. «Η Μικρή Συναυλία», 4. Οι χοροί της Πριγκίπισσας -Ταγκό, Βάλς και Ragtime, 5. “Ο χορός του διαβόλου”. Η σουίτα παίχτηκε για πρώτη φορά στη Λωζάννη στις 8 Νοεμβρίου 1919 και θριάμβευσε. Ο Αντόρνο πάντως εξέφρασε διαφορετική γνώμη, υποστηρίζοντας ότι η Ιστορία του Στρατιώτη είναι σύνθεση ενδεικτική της αποσύνθεσης της συνθετικής ταυτότητας του Στραβίνσκι, καθώς τα θεματικά μοντέλα υποβαθμίστηκαν στο βωμό του εμπορικού χαρακτήρα που του ζήτησε η αγορά.

Η σόλο πιάνο διασκευή του πέμπτου μέρους με ενθουσιάζει! είναι μια ακόμα συνθετική αποτύπωση πάνω στην σουίτα – τρίο του συνθέτη. Απολαυστικό εδώ το πιάνο,  με πλούσια χρώματα και εξαιρετική «διήγηση». Παίζει κόβοντας την ανάσα, με τη δεξιοτεχνική λογική αλλά επιπροσθέτως και με την πρόσθεση θεματικών στοιχείων με τη μέθοδο του «τρία σε ένα», αφού ο συνθέτης συνέπτυξε και ενσωμάτωσε στοιχεία μουσικά κι από τα άλλα δύο όργανα της σουίτας – τρίο.

Ο Στραβίνσκι αποχαιρέτησε τον κόσμο ετούτο στις 6 Απριλίου 1971

Related Post