H Ξένη Δ.Μπαλωτή  είναι Υποψήφια Ευρωβουλευτής με το «ΠΟΤΑΜΙ»

 

Υπάρχει η αναγέννηση στην πολιτική και η Αναγέννηση στην τέχνη.

Οι αμύητοι στην τέχνη θα σκεφτείτε: ουφ! ακόμη και σήμερα για πολιτική θα μιλήσουμε;

Όχι, δεν θα μιλήσουμε, αλλά θα την υπονοήσουμε και γι’αυτό ευθύνεται (!) «Το χρονικό της τέχνης» του E.H.Gombrich.

Αυτό το αναντικατάστατο βιβλίο μας μαθαίνει πως δεν είναι καθόλου τυχαίο γεγονός ότι η Αναγέννηση είναι πρωτίστως δημιούργημα της Ιταλίας και μάλιστα πολιτικό πριν γίνει κατάκτηση της τέχνης.

Μπορεί να είχαν περάσει περίπου 10 αιώνες από τότε που διαλύθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Ρώμη έχασε τα πρωτεία της στον πολιτισμένο κόσμο, αλλά οι Ιταλοί (με την ευρύτερη έννοια γιατί δεν ήταν ακόμη ενιαίο κράτος) δεν έπαψαν ποτέ να επιζητούν την «αναγέννηση» του ένδοξου παρελθόντος τους. Όμως, η αναβίωση του παρελθόντος ήθελαν να γίνει με όρους μεγαλείου, με συγκρίσεις που θα είχαν αναφορές στην αρχαιότητα και που τα έργα των καλλιτεχνών τους  θα θεωρούνταν επάξια με αυτά που οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι συγγραφείς επαινούσαν στα βιβλία τους.

Έτυχε (;) αυτό να συμβεί τον 15ο αι. και μέσα σε 100 χρόνια να γεννηθούν 6 κορυφαίοι ζωγράφοι, ο ένας καλύτερος από τον άλλο: Masaccio (1401-1428), Piero della Francesca (1416-1492), Léonard de Vinci (1452-1519), Μιχαήλ Άγγελος (1475-1564), Ραφαήλ (1483-1520) και Pontormo (1494-1557).

 

Masaccio

Piero_della_Francesca

.Leonardo_da_Vinci

Ο καθένας με την τεχνική του και την αντίληψη του προσέγγισε το Θείο δράμα.

Έξη αιώνες μετά, η τέχνη της Αναγέννησης συνεχίζει να συγκινεί και να προκαλεί ουρές επισκεπτών όπου εκτίθενται τα έργα της.

Michelangelo’Ραφαήλ

Pontormο

Δεν ξέρω εάν είναι η τεχνοτροπία των ζωγράφων που μας εμπνέει ή η λέξη «αναγέννηση» που μας γεμίζει αισιοδοξία. Σίγουρο είναι πως κάθε Ανάσταση εμπεριέχει την αναγέννηση της!