Dmitri Shostakovich Πρελούδιο έργο 34 αρ 2

 

 

Δεν κρύβεται η τεράστια αδυναμία που του έχω. Χαρίστε του 50 δευτερόλεπτα για να τον ακούσετε σε αυτό το πολύ σύντομο μικρό πρελούδιο!
Η ηχογράφηση που προτείνω είναι ζωντανή, έγινε αυθόρμητα από εργαζόμενο στη σκηνή, εννέα χρόνια πριν , στην αίθουσα του πολυτεχνείου της Αγίας Πετρούπολης, σε συναυλία μου εκεί.

Ο Σοστακόβιτς είχε ελληνική καταγωγή από τη μητέρα του, Σοφία Κοκούλινα και πολωνική καταγωγή από πατέρα του. Η καλλονή μαμά σπούδαζε πιάνο στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης όταν  γνώρισε τον Ντμίτρι Μπολεσλάβοβιτς Σοστακόβιτς, παντρεύτηκαν το 1903 και απέκτησαν τρία παιδιά. Η Σοφία και ο Ντμίτρι, δηλαδή τα δύο μεγαλύτερα παιδιά στην οικογένεια ασχολήθηκαν με τη μουσική μελετώντας στην αρχή μαζί της και με το…ζορι αλλά αργότερα μελετώντας με επιφανείςδασκάλους. Οι γονείς ήταν υποστηρικτές της κίνησης κατά του Τσαρισμού που οργανώθηκε και έδρασε μεταξύ 1870 και 1890. Οι περισσότεροι στην ευρύτερη οικογένεια τους ήταν συντηρητικοί.

Στις αρχές του 1923, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια καταστράφηκε οικονομικά και επιπλέον ο συνθέτης διαγνώστηκε ότι έπασχε από φυματίωση. Εκείνη τη δύσκολη χρονιά αποφοίτησε από την τάξη του πιάνου και από τον Οκτώβριο του 1924 άρχισε να εργάζεται ως πιανίστας σε προβολές ταινιών βωβού κινηματογράφου για να βοηθήσει το να επιζήσουν.

Τα «24 Πρελούδια για πιάνο» γράφτηκαν μεταξύ 1932 και 1933.  Ήταν η καλή εποχή για την προσωπική και την δημόσια ζωή του συνθέτη, κυρίως λόγω της oολοκλήρωσης της όπερας «Η λαίδη Μάκμπεθ του Μτσενσκ» που ανεβαίνει και στην Αθήνα αυτό τον καιρό (2, 15, 17, 19, 22 Μαΐου 2019, Αίθουσα Στ. Νιάρχος).

Όταν το 1934 ανέβηκε η όπερα ειπώθηκε ότι «ήταν αποτέλεσμα του Σοσιαλιστικού οικοδομήματος, της σωστής πολιτιστικής τακτικής του Κόμματος. Μόνο ένας σοβιετικός θα μπορούσε να συνθέσει μια τέτοια όπερα». Τον Ιανουάριο του 1936 πάντως, ο Σοστακόβιτς δέχθηκε άγρια επίθεση από την Pravda, όπου μάλλον ο ίδιος ο Στάλιν χαρακτήριζε την όπερα ως «Χάος αντί για μουσική» και «μικροαστική επιδίωξη εντυπωσιασμού» .Αυτό το άσπρο – μαύρο με τη σοβιετική πολιτική κατάσταση ήταν το modus σε όλη η ζωή του συνθέτη, ο οποίος έφτασε κάποια στιγμή στο όριο του τρόμου και της ψυχικής εξουθένωσης.

Ας μη ξεχνάμε ότι το σύνδρομο Ασπεργκερ, (το σύνδρομο των ιδιοφυών όπως αναφέρεται), συνόδευε την καθημερινότητα του Σοστακόβιτς και μια ιδιότητά του συνδρόμου είναι ότι κάνει τους δημιουργούς ανθρώπους πολύ πιο ευαίσθητους .

Ο Shostakovich ολοκλήρωσε τον κύκλο των Preludes τον Μάρτιο του 1933 και τα έπαιξε στη Μόσχα τον Μάιο του ίδιου έτους. Συνέθεσε τα σύντομα αυτά κομμάτια επιθυμώντας να ξαναβγεί στη σκηνή ως πιανίστας, μετά από σχεδόν πέντε χρόνια σιωπής, που ακολούθησαν την αποτυχία του στον πρώτο διεθνή διαγωνισμό πιάνου Chopin το 1927. Η αποτυχία συζητήθηκε έντονα και πιεστικά εις βάρος του.

Τα πρελούδια δημοσιεύτηκαν από τις εκδόσεις Muzgiz το 1935, δύο χρόνια μετά την πρεμιέρα τους και θεωρούνται σήμερα τα περισσότερο παιγμένα από τα έργα του για σόλο πιάνο. Αυτό που έχει σήμερα αξία είναι ότι και αυτό το έργο του Σοστακόβιτς αναδεικνύει τη συνένωση των συναισθημάτων του με τη φαντασία, την διαίσθηση και τη μουσική του εφευρετικότητα.

Καλή σας ακρόαση!