Είναι από τις μικρές εκπλήξεις που μας υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, κανείς δεν έχει παραδοθεί και ότι η σκυτάλη της εξέλιξης είναι εκεί και περιμένει σαν σε νοητή σκυταλοδρομία. Γιατί ακόμη κι αν το ξεχνάμε, ανάμεσά μας κυκλοφορούν άξιες γυναίκες, ικανές να διεκδικήσουν σημαντικές θέσεις, όχι μόνον στον γνωστό επαγγελματικό στίβο, αλλά και στην πολιτική. Εν προκειμένω στις ευρωεκλογές.

Χθες είχα τη χαρά να παρακολουθήσω εκδήλωση της οργάνωσης Women Act στο ξενοδοχείο New Hotel, επί της οδού Φιλελλήνων, με καλεσμένες επτά πρωτοεμφανιζόμενες υποψήφιες για την Ευρωβουλή.  Επτά νέες δυναμικές γυναίκες =  με την αποφασιστικότητα του ατόμου που κρίνει πως έχει φτάσει η ώρα να ξεπεράσει οριστικά το apolitic status των πολλών –  μίλησαν για τα πιστεύω τους και τις προσδοκίες τους από τον σύντομο προεκλογικό αγώνα που ολοκληρώνεται στις 26 Μαϊου.

Καθισμένη σε μια γωνιά, τις παρακολουθούσα να μιλούν με την ευθύτητα που πολλές φορές χαρακτηρίζει ανθρώπους μη έμπειρους πολιτικά – όταν ο λόγος γίνεται χάρισμα –  και είπα σχεδόν φωναχτά ότι δεν αξίζει συνεχώς να γκρινιάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε, ειδικά όσον αφορά το δίπολο γυναίκα – πολιτική. Και οι επτά, βεβαίως, συμφώνησαν ότι τα πάντα είναι διαδικασία, τα πάντα βρίσκονται μονίμως στην κόψη του ξυραφιού, η εξέλιξη στα γυναικεία θέματα απαιτεί να βρίσκονται ψυχή τε και σώματι εκεί, με όπλο τις ιδέες τους και την πρόθεση τους να πρωτοστατούν όπου τους πρέπει.

Εντυπωσιακά βιογραφικά, συγκροτημένος πολιτικός λόγος και, ναι, κάποιες αντεγκλήσεις. Κι αυτές στο πρόγραμμα, αν είναι για καλό,  αν είναι να καθαρίζει το τοπίο από γκρίζες τοποθετήσεις.

Και οι επτά υποψήφιες μίλησαν για όλα ή σχεδόν για όλα, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς. Για την ανάγκη ίσης εκπροσώπησης των γυναικών, για την ανάγκη εξορθολογισμού των  μισθών, για το μεταναστευτικό, για τη δημοκρατία, την παιδεία, τη συλλογικότητα, την ευθύνη, την αδήριτη ανάγκη συμμετοχής στα κοινά. Γιατί τώρα; Γιατί αυτές ή εκείνες οι πολιτικές επιλογές τους; Ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα επεδίωκαν, αν εκλέγονταν; Οι ερωτήσεις βροχή, οι απαντήσεις επίσης. Κάπως έτσι, με αυξομειώσεις της φωνής των γυναικών, η συζήτηση εξελίχθηκε σε ζωντανό κύτταρο επικοινωνίας υποψηφίων και ψηφοφόρων, όχι σε θέσεις αντιπαράθεσης, αλλά επιδιωκόμενης σύμπνοιας και αμοιβαίας γνωριμίας.

Δώσαμε τα χέρια, ανταλλάξαμε κάρτες, έλαμπαν τα μάτια τους. Έπαιζαν στο δικό τους πεδίο: αυτό της γνώσης του ευρωπαϊκού αντικειμένου κι ήταν πλεονέκτημα.

Φεύγοντας, κατηφόρισα τη Ναυάρχου Νικοδήμου. Σ’ αυτή τη διαδρομή προς το αυτοκίνητο σκεφτόμουν ότι μέσα στη βιαστική καθημερινότητα έχουμε ξεχάσει πως διαθέτουμε  εκκολαπτόμενες πολιτικές προσωπικότητες που δυνητικά μπορούν να επωμιστούν όχι απλώς τις ευθύνες τους ως πολίτες, αλλά πολύ πιο πέρα από αυτές. Κυρίως γιατί επιτρέπουν στον εαυτό τους να ονειρευτεί, ναι, να ονειρευτεί αυτό που ονειρευόμασταν παιδιά: Έναν καλύτερο κόσμο !

 Oι υποψήφιες γυναίκες όπως τις βλέπουμε στη φωτογραφία από αριστερά προς τα δεξιά στην κεντρική φωτογραφία:

Ελένη Παναγιωταρέα (ΝΔ), Κατερίνα Παπανικολάου (Φιλελεύθερη Συμμαχία), Γεωργία Καλλή (ΚΙΝΑΛ), Ξένη Μπαλωτή (Ποτάμι), Τόνια Αράχωβα (ΝΔ), Έντα Γκέμα (ΚΙΝΑΛ)    Ελευθερία Αγγέλη (ΣΥΡΙΖΑ).

Ρ.Μ