«Θέλουμε κάτι που μοιάζει αυτονόητο αν και δεν είναι: να παρουσιάζουμε τη μουσική ως θέαμα και ακρόαμα ταυτόχρονα»

 

Κείμενο: Αργυρώ Μποζώνη

Email: abozoni@elculture.gr

Η Πειραιώς 131 μετά από μια πολυετή παρουσία ως θεατρική σκηνή, έχει μετατραπεί φέτος σε μουσική σκηνή. Στο τιμόνι της συναντάμε τη Μαργαρίτα Μυτιληναίου, μία από τις πιο έμπειρες ραδιοφωνικές παραγωγούς που έχουν στηρίξει όσο λίγοι την ελληνική δημιουργία και τη σύγχρονη ελληνική μουσική. Εκτός από παραγωγός η Μαργαρίτα είναι ένα άνθρωπος που δε διστάζει να πειραματίζεται, να προτείνει και να προωθεί τη συζήτηση γύρω από το ελληνικό τραγούδι. Στους δυο μόνο μήνες «ζωής» της Πειραιώς 131, έχει δείξει ήδη τις προθέσεις και το στίγμα της. Τη συναντήσαμε και είχε όπως πάντα να μας πει πολλά και ενδιαφέροντα για την ελληνική μουσική, τα ραδιόφωνα και το πώς φαντάζεται τον νέο αυτό χώρο στην Αθήνα.

«Η μεγάλη σκηνή, η φιλόξενη πλατεία και ο μαγικός εξώστης νομίζω ότι κάνουν τη διαφορά»

Έχετε αναλάβει καλλιτεχνικά ένα πολύ αγαπητό θέατρο της Αθήνας και το έχετε μετατρέψει σε μουσική σκηνή. Πείτε μου κάποιες πρώτες σκέψεις που έχετε και την ιδέα πίσω από το εγχείρημα.

Το «Πειραιώς 131» όντως λειτουργούσε για πολλά χρόνια ως θέατρο. Τους δύο τελευταίους μήνες άνοιξε τις πύλες του, επίσημα, ως μουσική σκηνή. Σκοπός μας ήταν και είναι να κρατήσουμε την αισθητική του θεάτρου και να εντάξουμε τη μουσική σε αυτό. Διατηρήσαμε στην «πλατεία» το επικλινές των θέσεων, τοποθετήσαμε μεγάλους καναπέδες με απόλυτη θέα στη σκηνή, αποφύγαμε να βάλουμε τραπέζια κι ας μας λένε «Μα, χάνετε πολλές θέσεις, βρε παιδί μου!». Θέλουμε την ώρα του κάθε “live” όλοι όσοι βρίσκονται στην αίθουσα κυρίως να βλέπουν και να ακούνε όσα συμβαίνουν on stage και λιγότερο να μιλούν μεταξύ τους. Δεν ξέρω αν ακούγεται φιλόδοξο, να σας πω την αλήθεια, μάλλον κανονικό το νιώθω αυτό ως συνθήκη.

Μαργαρίτα Μυτιληναίου

Μαργαρίτα Μυτιληναίου

Στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί μουσικοί χώροι, κάποιοι έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Εσείς τι χαρακτήρα θέλετε να δώσετε;

Θέλουμε κάτι που μοιάζει αυτονόητο αν και δεν είναι: να παρουσιάζουμε τη μουσική ως θέαμα και ακρόαμα ταυτόχρονα. Η φύση του χώρου μας βοηθά πολύ σε αυτό. Η μεγάλη σκηνή, η φιλόξενη πλατεία και ο μαγικός εξώστης νομίζω ότι κάνουν τη διαφορά. Όποιος έχει ήδη έρθει στην «Πειραιώς 131» ξέρει ότι βλέπει καλά και ακούει σωστά από παντού!

Ποιους καλλιτέχνες θέλετε να φιλοξενήσετε και για ποιους να αποτελέσετε ίσως μια μόνιμη στέγη αν έχετε σκεφτεί κάτι τέτοιο.

Δεν ξέρω αν πρέπει ο συγκεκριμένος χώρος να αποτελεί μόνιμη στέγη για κάποιους καλλιτέχνες. Αυτό που προσπαθούμε εξ αρχής είναι να μην έχει μία, μόνη και συγκεκριμένη καλλιτεχνική ταυτότητα. Τι εννοώ; Ότι ο αρχικός σχεδιασμός μας είναι η «Πειραιώς 131» να φιλοξενεί πολλά ρεύματα της μουσικής, από έντεχνο και ροκ μέχρι τζαζ, hip-hop, electro και πολλά ακόμα. Επίσης θέλουμε, λόγω της φύσης του χώρου, να στηρίξουμε και θεατρικό αναλόγιο αλλά και μορφές του λυρικού τραγουδιού.

Πείτε μου για τη μουσική που σας ενδιαφέρει και να ακούτε αλλά και να παρουσιάσετε σήμερα;

Θα σας απαντήσω με μια ερώτηση: εσείς, τι μουσική ακούτε; Έρευνες δείχνουν ότι ο μέσος Έλληνας πια ακούει και ελληνικά και ξένα (που έλεγε και η γιαγιά μου!) χωρίς συνειδησιακό πρόβλημα. Και κλασική μουσική αλλά και swing. Και λαϊκά (εδώ μπορούμε να κάνουμε χίλιες συζητήσεις για το τι εστί “λαϊκό”) αλλά και trip hop. Η μουσική σκηνή «Πειραιώς 131» θέλει να φιλοξενήσει όλα αυτά τα ρεύματα που, προφανώς, σέβονται τα αυτάκια μας, το μυαλό μας και-κυρίως-το γούστο μας.

Πιστεύετε ότι έχουμε μια αξιόλογη συγκομιδή νέων καλλιτεχνών και ποιο είναι το στίγμα τους;

Υπάρχει τεράστιο ρεύμα νέων δημιουργών και ερμηνευτών στην Ελλάδα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι μουσικές πλατφόρμες φιλοξενούν πρωτότυπο υλικό, ανέκδοτες ηχογραφήσεις ακόμα και με ένα όργανο, ελληνόφωνο κι αγγλόφωνο στίχο, τροβαδούρους αλλά και σούπερ μπάντες! Τώρα πια που τηλεόραση και ραδιόφωνο δε φιλοξενούν σχεδόν τίποτα καινούργιο, τα social και γενικότερα το ίντερνετ μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία για το καινούργιο. Ευτυχώς.

Η Φωτεινή Βελεσιώτου με τον Χάϊκ Γιαζιτζιάν στην Πειραιώς 131

Η Φωτεινή Βελεσιώτου με τον Χάϊκ Γιαζιτζιάν στην Πειραιώς 131

Υπάρχουν παρεξηγήσεις σχετικά με το έντεχνο και το λαϊκό και ποιες είναι αυτές κατά τη γνώμη σας;

Πολλές. Στο όνομα του έντεχνου έχουν γίνει τέρατα. Στο όνομα του λαϊκού, ποιου λαϊκού άραγε, έχουν αναβαπτιστεί καριέρες. Για κάποια εποχή το λεγόμενο «εμπορικό» σάρωνε τα πάντα. Και τα αυτάκια μας επίσης! Μετά το ονόμασαν λαϊκό, πιάνει περισσότερο κόσμο έτσι. Λαϊκό κανονικό είναι για μένα αυτό το τραγούδι που με μεγάλωσε, το τραγούδι που με σέβεται, το τραγούδι που αναπτύσσει τις μελωδίες του και δεν επαναλαμβάνει ένα ίδιο, βαρετό και αναμενόμενο μοτίβο. Ένα τραγούδι που δε λέει μόνο «με αγαπάς, σ’ αγαπάω – με πονάς, σε πονάω» κλπ.

Είστε χρόνια ραδιοφωνική παραγωγός και θα ήθελα να μου πείτε σε ποια φάση βρίσκεται το ελληνικό τραγούδι σήμερα;

Το τραγούδι στο ελληνικό ραδιόφωνο είναι πια ένα case study από μόνο του. Οι περισσότεροι σταθμοί έχουν playlist. Αυτό, το playlist, είναι η αρχή του κακού για μένα. Αν δει κάποιος, από μήνα σε μήνα, το top-100 των σταθμών αυτών θα τα χάσει. Μεταδίδονται, σχεδόν από όλους, τα ίδια τραγούδια με την ίδια συχνότητα και την ίδια επαναληπτικότητα. Υπάρχουν σταθμοί που δεν εντάσσουν νέα τραγούδια στο πρόγραμμά τους αν αυτά δεν κάνουν πρώτα 100 αναφορές (=μεταδόσεις σε άλλα αθηναϊκά ραδιόφωνα). Φαύλος κύκλος και μεγάλο κρίμα. Βέβαια, φταίμε κι εμείς οι ακροατές που επιβραβεύουμε όλο αυτό που συμβαίνει στις μετρήσεις, οπότε…