Γράφει η Εφη Αγραφιώτη

Η Καλλιόπη Τσουπάκη γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1963. Ολοκλήρωσε το 1992 τις σπουδές της στη Χάγη, αριστεύοντας. Ζει με την οικογένειά της στο Άμστερνταμ. Αυτή τη στιγμή τα έργα της παίζονται σε όλο τον πλανήτη. Τα πρώτα της ακούσματα ήταν ο Χατζιδάκις, οι Μπήτλς, ο Μοντεβέρντι, ο Ξενάκις. Ελάχιστα έργα πάντως συνέθεσε, αν δεν απατώμαι, όσο ζούσε στην Ελλάδα. Η πειραιώτισσα – Ολλανδή συνθέτρια αλλά και πιανίστα, επισήμως συνθέτρια της Ολλανδίας για το έτος 2019, έκανε τις δικές της κινήσεις ζωής παίρνοντας το ρίσκο που τους αναλογούσε. Απόλαυσε και αποτιμά τώρα πια, δημιουργικά, τα δύσκολα και τα εύκολα της ζωής της. Υπέροχο ακούγεται σαν συνταγή! Θέλει αρετή και τόλμη, σαν όλα τα υπέροχα…
Ταλαντούχα, δυναμική, εργασιομανής, άνθρωπος των ισορροπιών ανάμεσα στο «δημόσιο» και το «ιδιωτικό» κομμάτι της ζωής, η Καλλιόπη τιμά και την πατρίδα μας, όχι μόνο τη Ολλανδία που την αγάπησε, της πρόσφερε ουσιαστικές ευκαιρίες, την τίμησε. Από την πρώτη χρονιά που εγκαταστάθηκε εκεί οι μουσικοί ενδιαφέρθηκαν να δουν και να παίξουν έργα της. Τους συστήθηκε με ένα Κουαρτέτο σαξοφώνων το οποίο ενθουσίασε τους κριτικούς. Η ίδια λέει «πήγα στη σωστή χώρα. Οι Ολλανδοί είναι ανήσυχος λαός, ενδιαφέρονται πολύ για τους νέους καλλιτέχνες. Η μουσική μου τούς μίλησε».

Η μουσική της ήταν και είναι έντονα προσωπική. Ανέπτυξε ένα ιδίωμα «με τα αρχικά …ΚΤ», (κάπως έτσι θα το διατύπωνα) ύστερα από αναζήτηση στα ενδότερα της ψυχής και στη γνώση. Είχε δηλώσει στην δημοσιογράφο Άννα Βλαβιανού: «Η αναζήτηση μου έχει να κάνει με την ενσωμάτωση στοιχείων της ελληνικής μουσικής και της δυτικής κλασικής. Μεγάλωσα με τον Γιάννη Πουλόπουλο και την 9 η του Μπετόβεν και αυτή η αντίθεση με έχει καθορίσει. Εκτιμώ ένα λαϊκό συνθέτη σαν τον Καλδάρα με τον ίδιο τρόπο που εκτιμώ τον Ντόουλαντ. Ο “Νόστος” θα γραφόταν και αν ζούσα εδώ. Και στην Ελλάδα να ζεις, πάντα η Ελλάδα θα σου λείπει».
Της αρέσει να μιλάει με εικόνες και έχει μια πολύ σαφή έκφραση για να ερμηνεύσει το πώς νιώθει ένας δημιουργός εκτός του τόπου του: «Στην Ολλανδία είναι σαν να βλέπεις μια φωτογραφία του συναισθηματικού σου κόσμου σε αρνητικό».
Πολλά κομμάτια της έχουν παιχτεί σε συναυλίες, κάποια έχουν συμπεριληφθεί σε δίσκους ακτίνας ευρωπαίων μουσικών (έργα για σόλο βιολί, σόλο φλάουτο, για πιάνο, για βιόλα και κοντραμπάσο, για τσέμπαλο, για άρπα, μουσική δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον χορό). Μερικά δηλώνουν άμεσα τη συμβολική ελληνικότητά τους: «Ελληνικός χορός», «Τα δάκρυα της Σαπφούς», «Κένταυρος», «Μέλος Ήδιστον», «Νόστος». «Ορφικά Πεδία»..

Είμαι βέβαιη, αν και δεν την έχω ποτέ ρωτήσει, ότι ο «Απόηχος θάλασσας βαθιάς» είναι ένα από αυτά, όπου η μνήμη και η αίσθηση του θαλασσινού νερού γίνεται ηχόχρωμα και συνοδεύει μια μοναχική στιγμή μας…

Ένας Απόηχος θάλασσας βαθιάς, από μένα για σένα, από σένα για μένα, αγαπημένη Καλλιόπη.
Μια ωδή για όσα ξυπνά η θαλασσινή μνήμη και το θρόισμα του αγέρα πάνω της αλλά και η παραστατική αρμονική αναπαράσταση του ελληνικού θαλάσσιου βυθού που έχτισε τα τραγούδια της εφηβικής μας ηλικίας.

Καλή ακρόαση!