Ομολογουμένως ήταν θαρραλέα η απόφαση του νέου πρωθυπουργού της Ιταλίας να συμπεριλάβει στο νέο κυβερνητικό σχήμα επτά γυναίκες υπουργούς. Πράγματι, ο Κόντε ο οποίος συνεργάζεται πλέον με την ιταλική κεντροαριστερά μετά το αποτυχημένο αντάρτικο του Ματέο Σαλβίνι επέλεξε 14 άνδρες και 7 γυναίκες προκειμένου να διατηρήσει τις ισορροπίες – δύο παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση. Στόχος του ήταν να  να δοθεί η ευκαιρία σε σημαντικές προσωπικότητες του γυναικείου πληθυσμού να αισθανθεί ότι εκπροσωπείται επαξίως. Βεβαίως η Ιταλία από την ενοποίηση της τον 19ο αιώνα ως σήμερα έχει δει 58 πρωθυπουργούς – άπαντες άρρενες. Πολλές κυβερνήσεις τοποθέτησαν γυναίκες σε θέσεις, αλλά με μάλλον διακοσμητικό ρόλο ή στην καλύτερη περίπτωση ως μέρος της προσπάθειας τήρησης ποσοστώσεων.

`Αρα, η πρωτοβουλία Κόντε να τοποθετήσει σε σημαντικά υπουργεία γυναίκες δεν μπορεί παρά να συζητηθεί θετικά. Δεν έλειψαν βεβαίως και εκείνοι που διακωμώδησαν την απόφαση του να αναθέσει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στην Τερέζα Μπελανόβα, μια 66χρονη εργαζόμενη σε φάρμα, η οποία την ημέρα της ορκομωσίας έδειχνε να πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Εκείνη την ημέρα το τουίτερ ξεπέρασε τον εαυτό του και της επιτέθηκε κυρίως για την εμφάνισή της. Αυτό οδήγησε πολλούς συμπατιώτες της να αντιδράσουν και να την υπερασπιστούν, γράφοντας ότι “επιτέλους μια γυναίκα μας εκπροσωπεί επάξια γιατί γνωρίζει τα σοβαρά προβλήματά μας”.

Στην Ιταλία οι γυναίκες κρίνονται πολύ από την εμφάνισή τους. Ο Μπερλουσκόνι που το γνώριζε, φρόντιζε πάντα να περιβάλλεται από εντυπωσιακές γυναικείες παρουσίες. Και φυσικά δεν ενδιαφερόταν αν ήταν απλώς διακοσμητικές.

 `Ετσι όπως έχουν πλέον τα πράγματα, οι γυναίκες υπουργοί θα περνούν καθημερινά από το φαρμακερό μικροσκόπιο των σόσιαλ μίντια και πάντα οι εντρυφούντες στις πλατφόρμες θα βρίσκουν κάτι για να τις ψέξουν. Το θέμα είναι η νέα κυβέρνηση να ανταπεξέλθει αποτελεσματικά στην κρίση που μαστίζει την Ιταλία και που πρόσφατα, επί Σαλβίνι, την οδήγησε στο να συγκρουστεί με την ΕΕ.

Η Ιταλία δεν βρίσκεται μόνον αντιμέτωπη με τις Βρυξέλλες σε θέματα προϋπολογισμού και οικονομικής ευταξίας. `Εχει να λύσει και το Μεταναστευτικό, όπως άλλωστε όλες οι μεσογειακές χώρες που καθημερινά δέχονται τεράστια προσφυγικά κύματα, τη στιγμή που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες αρνούνται να απορροφήσουν ένα τμήμα αυτών των μεταναστών.