Συνέντευξη στην Ελένη Γουρνέλου

Τον Βασίλη Καραμητσάνη τον γνωρίζω από τη Σύρο. Είναι Πρόεδρος του Φεστιβάλ ANIMASYROS κι εδώ και 12 χρόνια έρχεται αδιαλείπτως στο νησί κάθε χρόνο. Όμως, δεν έχει μόνο αυτή την ιδιότητα. Ο Βασίλης, είναι, επίσης Πρόεδρος του ΔΣ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Κινουμένων Σχεδίων, μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Κατακουζηνού αλλά και ενεργός δικηγόρος.

 

                                                     Ελένη Γουρνέλου

Μιλάμε για έναν ‘αναγεννησιακό’ άνθρωπο που όταν τον συναντάς δεν προλαβαίνεις ν’ αποκωδικοποιήσεις όλα όσα σου λέει με τη πρώτη επειδή εκπλήσσεσαι συνεχώς με όσα ασχολείται ταυτοχρόνως αλλά και με τις γνώσεις του.

Πρόσφατα,  ο Πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα, Christophe Chantepy, τού επέδωσε τα διάσημα του Ιππότη του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών. Επομένως, έχω να συνομιλήσω μ’ έναν Ιππότη που έρχεται με φούρια στο γραφείο μου ενώ, την ίδια ώρα, δίνει συνεντεύξεις σε άλλα δυο ΜΜΕ, στέλνει μηνύματα στο κινητό, απολαμβάνει το γλυκό που του προσφέρω. 

Ελένη Γουρνέλου: Βασίλη, σ’ ευχαριστώ για αυτή μας τη συνάντηση. Γνωρίζουμε ότι το Διεθνές Φεστιβάλ + Αγορά Κινουμένων Σχεδίων ANIMASYROS  θα πραγματοποιηθεί από 18.9.-22.9.2019 στο νησί της Σύρου για 12η χρονιά. Πες μου, σε παρακαλώ, γιατί η Σύρος;

Σύρος, Ερμούπολη

Βασίλης Καραμητσάνης: Γιατί η Σύρος είχε τις πολιτιστικές υποδομές, είναι ένας όμορφος τόπος και μας υποδέχτηκε με πολύ χαρά. Ήταν ο τότε Δήμαρχος Ερμούπολης που,  πρώτος μεταξύ άλλων, ανταποκρίθηκε στην πρότασή μας και, μάλιστα, μας έδωσε και επιχορήγηση για να ξεκινήσουμε το 2008. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με άδηλο το μέλλον του ANIMASYROS όπως είναι πάντα το μέλλον, εξάλλου, ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι το ελέγχουμε. Μέσα στην 5ετία φθάσαμε να κάνουμε τη διαφορά. Δημιουργήσαμε μια ουσιαστική σχέση με το κοινό, ποιότητα, πολύ καλές σχέσεις με τους δημοσιογράφους που, ο,τι και να λέμε είναι απαραίτητοι, όπως απαραίτητοι ήταν και οι animators που μας στήριξαν πάρα πολύ σε αυτή μας τη προσπάθεια. Κι ο τοπικός τύπος, εδώ στη Σύρο, μας στήριξε γερά, επίσης.  όλα αυτά τα χρόνια. Ομοίως, ο φοιτητικός πληθυσμός που είναι πολύ ιδιαίτερος. Είναι μικρός πληθυσμιακά αλλά πολύ δυναμικός, όπως είναι και το Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Μακάρι δε να προστεθεί κι ένα δεύτερο Τμήμα στη Σύρο το οποίο να έλξει ακόμα περισσότερους φοιτητές/τριες κι έτσι ν’ αναπτυχθεί κι άλλο η φοιτητική κοινότητα στο νησί.

Ελένη Γουρνέλου: Πες μου ποια είναι η σχέση σου με τα νησιά και το Αιγαίο. 

Σύρος Ερμούπολη

Βασίλης Καραμητσάνης: Αν και είμαι ‘παιδί της Αθήνας’ ο φυσικός χώρος διακοπών και διεξόδων κάθε τόσο για μένα ήταν το Αιγαίο. Θέλω να πω ότι,  τα χρόνια που γράφεται το υποσυνείδητο είναι η παιδική ηλικία. Υπάρχουν, βέβαια και κάποιοι που υποστηρίζουν ότι αυτό συνεχίζεται μέχρι και να σταματήσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Επομένως, εκεί που έχεις κάνει διακοπές μικρός, συνήθως,  είναι ένας σημαντικός τόπος κι εγώ είχα κάνει παιδί διακοπές στη Σύρο και συγκεκριμένα στον Φοίνικα. Προφανώς υπήρξαν και άλλες συγκυρίες αλλά υπήρχε και η Σύρος της παιδικής ηλικίας. Μη ξεχνάς ότι εδώ στο Τμήμα διδάσκεται Animation, υπήρχε το forum του 1998 των Κινουμένων Σχεδίων, η σχέση της Σύρου με τη Γαλλία, η οποία , σε παγκόσμιο επίπεδο παίζει σημαντικό ρόλο για το animation…η λέξη αυτή είναι εφεύρεση των Γάλλων και ίσως και γι’ αυτό δεν αντιστοιχίζεται και με τον όρο «εμψύχωση» που αποδίδεται στα ελληνικά και κάποιοι γκρινιάζουν γι’ αυτό….

Ελένη Γουρνέλου: Τι σημαίνει για εσένα «εμψύχωση»;

Βασίλης Καραμητσάνης: Σημαίνει μια περιπέτεια ζωής που κρατά 11 χρόνια. Είμαι 43 χρονών άρα το ¼ της ζωής μου το έχω κάνει μέσα σε αυτό το περιβάλλον κάνοντας πράγματα για εμένα αλλά και για τους άλλους και εδώ εννοούμε και το ευρύτερο κοινό, όχι μόνο όσους ασχολούνται με το animation. Θέλω να αλλάξω και να αλλάξουμε όλα τα στερεότυπα που λένε ότι το animation είναι μόνο για παιδιά…

Ελένη Γουρνέλου: Πράγματι. Και γι’ αυτό ασχολείστε με θεματικές που έχουν να κάνουν με μειονότητες, με διαφορετικότητα, πολυμορφία, αλληλεγγύη, ενότητα, πολυγλωσσία, σεβασμό στα γυναικεία δικαιώματα, σεβασμό στα έμφυλλα δικαιώματα, προσφυγικό  κ.τ.λ., με θέματα ανθρώπων που είναι στο περιθώριο….

Βασίλης Καραμητσάνης: …και που αυτοί που είναι στο περιθώριο, όπως για παράδειγμα τα άτομα που βρίσκονται σε περίοδο απεξάρτησης. Συνεργαζόμαστε με το ΚΕΘΕΑ και μαζί τους κάνοντας μαθήματα animation. Ξέρεις, είμαστε όλοι υποψήφιοι της περιθωριοποίησης. Η κοινωνία συνοχής χτίζεται όχι με την έννοια του οίκτου, της φιλευσπλαχνίας και της ‘βασιλικής πρόνοιας’…χτίζεται με την απλή και τόσο κατανοητή πεποίθηση ότι όλοι είμαστε ‘υποψήφιοι καρκινοπαθείς’. Όταν ακούς ότι κάποιος μπαίνει σε αυτή την ιστορία και όσο πιο νέος είναι σημαίνει ότι θα διανύσει ένα μέρος της ζωής του με την ασθένεια,  μπαίνεις στην ιστορία να τον σκεφτείς. Όχι γιατί είσαι φιλεύσπλαχνος, αλλά γιατί είσαι ο/η επόμενος/η υποψήφιο/α. Όταν οι άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες, προφανώς, δεν τους πετάς στη θάλασσα αλλά είμαστε και αλληλέγγυοι γιατί οι Έλληνες ως λαός ήταν προσφυγικός κι αυτό μπορεί να ξανασυμβεί στο μέλλον. Δεν έχουμε κάνει, βέβαια, με το animation όσα θα μπορούσαμε σε σχέση με το προσφυγικό. Υπάρχει κάτι σε τοπικό επίπεδο που, ενδεχομένως, εμείς να μη γνωρίζουμε σε βάθος και δεν θα ήταν σωστό να επιχειρήσουμε να βάλουμε το δάκτυλο επι τον τύπο των ήλων. Επίσης, πολύς κόσμος έχει ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα και θα εξακολουθήσει και στο μέλλον… Θεωρώ πάντως ότι με τη κρίση της Συρίας έχει βρεθεί ένας τρόπος να κάνουν αισθητή τη παρουσία τους κάποιοι…

Ελένη Γουρνέλου: Ναι, αλλά εδώ υπάρχει μια αντίφαση με αυτά που έλεγες πριν ως προς την υποστήριξη μειονοτήτων και ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο….και ότι είμαστε όλοι υποψήφιοι στο μέλλον να βρεθούμε στη θέση τους….

Βασίλης Καραμητσάνης: Οι πρόσφυγες είναι μια κοινωνική κατάσταση όπου θεματολογικά έχει καλυφθεί αρκετά από τους καλλιτέχνες. Όμως, προχωρώντας στο χρόνο, ίσως, στο μέλλον να είμαστε πιο ώριμοι να  διαπραγματευτούμε το ζήτημα αυτό με επάρκεια. Τα θέματα, ωστόσο, που έχουμε ασχοληθεί μέχρι τώρα είναι θέματα που αφορούν στην ελληνική κοινωνία κατά τι περισσότερο. Ξεκινώντας από την αναπηρία, στα δικαιώματα της γυναίκας στην εργασία, στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η παιδική ηλικία ή κ.α.. Όλα αυτά είναι ζητήματα δεν είναι πρόβλημα. Το προσφυγικό είναι, κυρίως, πρόβλημα και ζήτημα βεβαίως…Η Ελλάδα δεν θα ήταν η ίδια αν δεν είχαν έλθει οι πρόσφυγες από τη Μ. Ασία. Δεν μπορώ να συγκρίνω τους μικρασιάτες με τους Σύριους πρόσφυγες και να προβλέψω τι θα γίνει στο μέλλον,  αν τελικά αποφασιστεί η παραμονή τους στη χώρα. Κανείς δεν μπορεί να πει τι θα γίνει αν στο μέλλον, μέσα από μια ομαλή κατάσταση, παραμείνει ένας Αφρικανός στην Ελλάδα και ορθώς δοξάζεται, όπως σήμερα δοξάζεται, ένας Έλληνας-Αφρικανός μπασκετμπολίστας που παράλληλα δοξάζει και την Ελλάδα. Οπότε, σίγουρα θα υπάρξουν και δεύτερες γενιές προσφύγων που σίγουρα θα μπορούν να προσφέρουν πολλά στη χώρα. Πρέπει να σκεφτόμαστε παραγωγικά. Οι άνθρωποι είμαστε δυναμικά όντα και μπορούμε να δημιουργούμε κάτω κι από τις χειρότερες συνθήκες. Υπάρχουν τρόποι ενσωμάτωσης, λοιπόν αλλά σε αυτή τη φάση υπάρχουν άλλες ανάγκες στην ελληνική κοινωνία που χρειάζονται την υποστήριξή μας όπως είναι τα γυναικεία δικαιώματα ή το περιβάλλον όπου η πληροφορία δεν διοχετεύεται τόσο γρήγορα όσο το προσφυγικό. Τι να σας πω; Ότι οι συνάδελφοι μου, γυναίκες δικηγόροι, ακόμα και σήμερα πληρώνονται λιγότερο από τους άνδρες; Ακόμα και τα στερεότυπα του ντυσίματος εφαρμόζονται με μεγαλύτερη αυστηρότητα στις γυναίκες. Η αξιολόγηση γίνεται διαφορετικά για τα δυο φύλα, ακόμα και σήμερα!

Ελένη Γουρνέλου: Βασίλη, αν και ο ίδιος δεν είσαι καλλιτέχνης, είσαι συνέχεια γύρω από την προώθηση της τέχνης….τι σημαίνει η τέχνη, λοιπόν, για εσένα;

Βασίλης Καραμητσάνης: Πράγματι είμαι από τους πιο ακραιφνείς και πιστούς θεατές της τέχνης. Για εμένα είναι πολύ σημαντικό αυτό. Είναι η διέξοδός μου από τα προβλήματα εργασίας μου, από τα προβλήματα συνείδησης ή από άλλα πρακτικά ζητήματα και επίσης κι είναι ένας τρόπος κοινωνικοποίησης. Βεβαίως, η τέχνη είναι προσωπική έκφραση αλλά πρωτίστως είναι κοινωνική έκφραση. Η κοσμική τέχνη όπως την εννοούμε σήμερα γεννήθηκε στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά άνθρωποι έκαναν πράγματα με επιτήδευση όχι για να ασκήσουν εξουσία αλλά για να εκφραστούν. Δεν είναι τεχνίτες πλέον οι καλλιτέχνες, όπως ήταν στα σπήλαια. Είναι ο επώνυμος καλλιτέχνης που προσφέρει συνειδητά στους άλλους κι αυτό έγινε στην Ελλάδα για πρώτη φορά και σε μεγάλη έκταση.

Ελένη Γουρνέλου: Δηλαδή, η τέχνη θεραπεύει, προσφέρει κοινωνικά, κατά τη γνώμη σου;

Βασίλης Καραμητσάνης: Βεβαίως, το ατομικό είναι σημαντικό αλλά με ενδιαφέρει περισσότερο το κοινωνικό. Η κοινωνική προσφορά μέσω της τέχνης. Υπάρχουν βέβαια κι άνθρωποι που μπορούν να πουν ότι ‘η τέχνη δεν με αφορά’…κι αυτό μια καλλιτεχνική στάση είναι. Όμως, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η τέχνη μπορεί ν’ αλλάξει μυαλά, να ξεκολλήσει ανθρώπους…ας μη πω παραδείγματα, τώρα, αλλά μη ξεχνάμε ότι η μουσική του Θεοδωράκη για κάποιο χρονικό διάστημα έφτασε στα χείλη του οποιουδήποτε Έλληνα και αφύπνισε συνειδήσεις. Κι αυτό έγινε όχι από τους συνειδητοποιημένους αλλά από ανθρώπους που δεν είχαν σκεφτεί πιο πριν  σε θέματα δημοκρατίας για παράδειγμα.

Ελένη Γουρνέλου: Σ’ έχω ακούσει, πολλές φορές,  να μιλάς για την Ελλάδα ως Πατρίδα, όχι εθνικιστικά….αλλά με τη διαθεσιμότητά και τη συμμετοχή σου στο να βελτιωθούν τα πράγματα, όσο μπορείς…

Βασίλης Καραμητσάνης:..και κάτι παραπάνω. Εγώ, αισθάνομαι περήφανος που είμαι Έλληνας αλλά δεν εχθρεύομαι κανένα άλλον που είναι από αλλού…Επίσης, αισθάνομαι ότι η Ελλάδα του 2019 δεν μπορεί να έχει τα νοηματικά χαρακτηριστικά του 1989,  1979, 1949 κ.ο.κ. Η Ελλάδα είναι μια γεωγραφική υπόμνηση κι ένας θύλακας Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και η Ερμούπολη στο θυμίζει πολύ αυτό…ο τρόπος που αγκαλιάζουμε τα παιδιά, που αγωνιζόμαστε για τους κατατρεγμένους, που εναγκαλιζόμαστε τη Δημοκρατία…όλα αυτά είναι ανθρωπιστικά πράγματα που είναι στον πυρήνα ακόμα και του πιο απλού Έλληνα αλλά ταυτόχρονα είναι εγγεγραμμένα και στον πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι η υποδοχή του άλλου και…φυσικά είναι και ο πόλεμος και ενάντια στον άλλο (αποικιοκρατία, σταυροφορίες, φασισμός κ.ο.κ. ) Όμως, υπάρχει αυτό, της υποδοχής και της φιλοξενίας και μπορείς να το δεις αν συγκρίνεις την  Ελλάδα με τους γεωγραφικούς της γείτονες. Κάποια στιγμή ως νεότερο έθνος έχουμε γίνει ένα πειστικό αμάγαλμα που δεν υπάρχει άλλο στην περιοχή. Η Ελλάδα έχει ανάγκη να ανήκει…να έχει «ταυτότητα». Αυτή που έχει δημιουργήσει μέσα από τη ιστορία και τις αναπαραστάσεις που έχει μεγαλώσει ο Έλληνας όπως είναι π.χ. η Ακρόπολη. Η γλώσσα μας που έχει επιβιώσει και είναι ανάμεσα στις αρχαιότερες ή ακόμα και στα ελληνικά στοιχεία που επιβίωσαν στη Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Μεσόγειο αλλά και μέσα από τη διασπορά μας σε όλο τον κόσμο. Ακούς ακόμα και τη δεύτερη γενιά Ελλήνων που, μπορεί να μη μιλάει ελληνικά, να λέει: “ I ‘m Greek”…! Η Ελλάδα ακόμα και μέσα από τις αντιθέσεις της μπορεί να είναι σύμβολο ανθρωπισμού. Το είδα στην άτυπη αλληλεγγύη της Λέσβου όπου έτυχε να πάω λόγω ενός δικαστηρίου και ακόμα μια φορά συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό μας. Μπορεί να φαίνεται γενίκευση όλο αυτό που λέω αλλά νομίζω ότι πατρίδα είναι όλα τα κακά και τα καλά που έχουμε σε μια προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι. Για μένα η Ελλάδα είναι σαν μια ωραία κοπέλα που την έχεις δεδομένη και δεν τη προσέχεις όσο θα έπρεπε….Όταν μετά σε παρατήσει καταλαβαίνεις την αξία της…

Ελένη Γουρνέλου: Βασίλη, είσαι πολύ νέος για όλα αυτά που κάνεις….σχεδόν μερικές φορές στο καταλογίζουν αυτό…

Βασίλης Καραμητσάνης: Μεσήλικας είμαι… 43 ετών! Η δική μου γενιά έχει γεννηθεί με όρους ευμάρειας και δημοκρατίας. Ανήκω στη πρώτη γενιά που το πιστοποιητικό γέννησης αναγράφει «Ελληνική Δημοκρατία»(γέλια). Μεγαλώσαμε σε πολιτική σταθερότητα και οικονομική ευμάρεια ως γενιά… Η Ελλάδα έχει βελτιωθεί σε πολλά πράγματα από τότε.

Ελένη Γουρνέλου: Τι διακρίνει τη γενιά σου από τη νεότερη, κατά την άποψή σου;

Βασίλης Καραμητσάνης: Έχετε δεί ότι η σημερινή γενιά  είναι πιο πολύ προσανατολισμένη στην υγιεινή διατροφή; Πιο ευαισθητοποιημένη σε θέματα περιβάλλοντος; Ο,τι είναι πιο διεθνοποιημένη και ότι δεν είναι τόσο δεμένη με τον τόπο;  Ο,τι οι νέοι και οι νέες σήμερα ταξιδεύουν περισσότερο ενώ οι μαμάδες της γενιάς μου αγωνιούσαν που θα πάνε τα παιδιά τους; Η κινητικότητα είναι πολύ σημαντική για τη σημερινή γενιά….Επίσης, εγώ, όταν πήγαινα, παλιά, στην Γερμανία δεν μπορούσα να σταθώ σε σχέση με τις τιμές εκεί….Σήμερα, δεν αισθανόμαστε πια ως ‘πτωχοί συγγενείς’…

Ελένη Γουρνέλου: Τι θα κρατούσες από τη σημερινή γενιά και τι θα έδιωχνες σε σχέση με τη δική σου γενιά;

Βασίλης Καραμητσάνης: Θα κρατούσα την ευμάρεια και τη Δημοκρατία που ζήσαμε ως γενιά, τότε…Δημοκρατία σημαίνει να μην επεμβαίνει η πολιτική για παράδειγμα στο έργο της Δικαιοσύνης. Να σπάνε τα νεύρα των πολιτικών γιατί οι δικαστές κάνουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αυτό που ψηφίζουμε…είναι αυτό που μεσολαβεί. Πρέπει να αισθανόμαστε ασφάλεια. Ο τραυματισμός που ζήσαμε με τη κρίση έχει να κάνει και με το γεγονός ότι δεν ήταν και τόσο κακοστημένο το ‘μαγαζί’ και γι΄ αυτό κρατήσαμε μέσα στη κρίση….Θέλω, λοιπόν, να πιστεύω ότι η επόμενη γενιά θα κρατήσει τα θετικά της όπως είναι η κινητικότητα και το επίπεδο της ζωής εξίσου με τις αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης.

Ελένη Γουρνέλου: Πολύ αισιόδοξο πάντως σε βλέπω…

Βασίλης Καραμητσάνης: Θυμίζω ότι αυτή η χώρα αρνούνταν μέχρι πρότινος να χρησιμοποιήσει πιστωτικές κάρτες. Τα λεφτά ήταν στις τράπεζες αλλά τον καπιταλισμό τον στήριζαν οι κάρτες…(γέλια). Δες πόσο γρήγορα εναρμονιστήκαμε με αυτό και πόσο εκσυγχρονιστήκαμε. Μέσα σε όλη αυτή την αντιδραστικότητα, την καχυποψία, το υπερβολικό πάθος που το εμπλέκουμε και σε πράγματα που δεν θα έπρεπε, την έριδα που την βγάζουμε σε μια σειρά πραγμάτων….Εμείς προχωρήσαμε Θα πρέπει βέβαια να γίνουν βήματα και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που είναι ο βασικός προθάλαμος να γίνουμε ενήλικες και να κινητοποιηθούμε και,  η οποία, δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε…Να υπάρχει ελευθερία εισαγωγής σε δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα και όσοι αριστεύουν να ενισχύονται από το κράτος. Εκεί πρέπει να αλλάξουν πολλά…

Ελένη Γουρνέλου: Να μιλήσουμε για τους στόχους σου στην Εθνική Λυρική Σκηνή…

Βασίλης Καραμητσάνης: Η δική μου ειδικότητα είναι τα οικονομικά και τα διοικητικά θέματα. Υποστηρίζουμε τις πολιτιστικές δραστηριότητες και εκεί υπεύθυνος είναι ο Γιώργος Κουμεντάκης με τον οποίο έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία. Σχεδιάσμαμε ένα πολύ καλό πρόγραμμα για το μέλλον. Μέσα από εκεί, από το πρόγραμμα της Λυρικής,  φέτος, στο ANIMASYROS θα παρουσιάσουμε το έργο της Λένας Πλάτωνος «Το αηδόνι του Αυτοκράτορα» που είχε μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε και τις διοικητικές δομές γιατί όταν είσαι ένα κρατικά εποπτευόμενο θέατρο που χρηματοδοτείσαι από τον Έλληνα φορολογούμενο πρέπει να έχεις να παρουσιάσεις έργο που να έχει αποδοτικότητα. Να σε επιλέγει ο θεατής αλλά και να ανοίγεσαι και στον κόσμο, να διαδίδεις το μήνυμα του θεάτρου.

Ελένη Γουρνέλου: Τι σου δίνει ενέργεια για όλα αυτά, Βασίλη;

Βασίλης Καραμητσάνης: Νομίζω ότι είναι κάποιας μορφής υπαρξιακού κενού που καλύπτεται από την υπερδραστηριότητα. Βέβαια κι εγώ κοιτάζω τηλεόραση και το κάνω γιατί είναι μια εκ του μακρού παρακολούθηση γιατί βλέπω μέσα από εκεί την ελληνική πραγματικότητα. Βλέπω ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη χώρα είναι εντελώς αθηνοκεντρικός. Λέμε Καλλιθέα και ξεχνάμε ότι υπάρχει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας για παράδειγμα..π.χ. στη Ρόδο ή τη Μυτιλήνη. Η λαϊκίστικη αντίληψη των πραγμάτων έχει διεισδύσει παντού όχι μ’ έναν πρόδηλο τρόπο,  όπως ήταν στις ελληνικές ταινίες, αλλά μ’ έναν τρόπο πολύ πιο υπόγειο και διαλυτικό στον κοινωνικό ιστό. Ξέρεις, δεν υπάρχουν αταξικές κοινωνίες…αυτό είναι μια ουτοπία που ακόμα και οι πιο σοσιαλιστικές κοινωνίες του ολοκληρωτισμού δεν μπόρεσαν να αγγίξουν. Η τηλεόραση αυτό που κάνει είναι να χτίζει χαντάκια για να πέσει μέσα μια κοινωνική ομάδα. Στήνει τηλεοπτικούς καυγάδες νομίζοντας ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιου επιχειρηματία ενώ την ίδια ώρα ξεχνά ότι όταν χτυπήσει η πανούκλα μπορεί να είσαι εσύ που θα κολλήσεις την ασθένεια. Όταν διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός χάνει κι αυτός που νομίζει ότι κερδίζει… Γι’ αυτό χρειάζεται η καθημερινή αλληλεγγύη. Είναι δημόσια υπηρεσία η ιδιωτική υπηρεσία και επιχείρηση. Πρέπει να έχεις την αίσθηση του δημόσιου γιατί όλοι το πληρώνουμε εν τέλει αυτό. 

Ελένη Γουρνέλου: Βασίλη, ποια είναι τα όνειρά σου;

Βασίλης Καραμητσάνης: Να πάει καλύτερα η κοινωνία μας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι εύκολο…

Ελένη Γουρνέλου: Μια δική σου αλήθεια που την ακολουθείς πάντα;

Βασίλης Καραμητσάνης: Ο άνθρωπος είναι πεπερασμένο ζώο αλλά πρέπει να προσπαθεί να βλέπει το θετικό κομμάτι της ιστορίας. Να είναι αισιόδοξος!

Ελένη Γουρνέλου: Σε ευχαριστώ!