To link για να ακούσετε και να δείτε το πρώτο video που περιλαμβάνει τις πρώτες πέντε μινιατούρες:

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 60 ο Γιώργος Σισιλιάνος προβληματίζεται και ασκείται στη χρήση στοιχείων παρμένων από τα νεώτερα ρεύματα της σύνθεσης. Ασχολείται σοβαρά με τη δομή και τη χρήση του σειραϊσμού. Ωστόσο, η ευαισθησία που χαρίζει στο γονιό η έλευση και το μεγάλωμα του παιδιού του, είναι ολοφάνερος οδηγός στη σύνθεση του μικρών αυτών κομματιών για πιάνο, αφηγημάτων θα έλεγα (και του το είχα πει υποστηρίζοντας την έκφραση). Τα συνθεσιακά λοιπόν ζητήματα πήγαν στην αίθουσα αναμονής όταν γεννήθηκε ο Λίνος. Οι οκτώ αυτές παιδικές σκηνές θα του άρεσε αν μπορούσαν να μείνουν σαν φωτογραφικό ενσταντανέ για τα επόμενα χρόνια, μου είπε τότε που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί το έργο.

Στις μινιατούρες αυτές θα ακούσουμε πρώτα μια σύντομη εισαγωγή της οποίας το θέμα είναι δανεισμένο από το κοντσέρτο για ορχήστρα (1954) του Γ. Σισιλιάνου. Στη δεύτερη μινιατούρα συναντάμε ένα χαριτωμένο και μάλλον αστείο Εμβατήριο από αυτά που αρέσουν πολύ στα πιτσιρίκια, με μουσικό οδηγό το τραγούδι «Εγώ είμαι εγώ ’βζωνάκι γοργό» από τα Παναθήναια, του 1912-1913. Οι πολύχρωμες Σφυρίχτρες, τρίτη κατά σειράν μινιατούρα, μιμούνται στα πλήκτρα τη φασαρία που έκαναν (ακόμα τότε) τα παιδάκια σφυρίζοντας με πάθος και δύναμη, όλα μαζί στην αυλή ή στο δρόμο, συναγωνιζόμενα ποιος θα σφυρίξει δυνατότερα και για περισσότερο χρόνο, με μια αναπνοή. Το Παράφωνο Τραγούδι, που ακολουθεί, είναι μια προσομοίωση του τρόπου που τραγουδούν τα μικρά παιδιά το..σουξέ της ηλικίας τους, το κοσμαγάπητο Frère Jacques. Ο Σισιλιάνος το κάνει ακόμα πιο πιστευτό δίνοντας πρωταγωνιστική θέση στην παραφωνία, η επιλογή όμως αυτή το καθιστά συνάμα αθώο, καθώς αφαιρεί τα ημιτόνια και παίζει με τους τόνους. Ύστερα, έρχεται στη σκηνή το Ξύλινο Αλογάκι που έως και σήμερα αποτελεί λατρεμένο παιχνίδι των μικρούληδων.

Στο δεύτερο video ακούμε τα επόμενα τρία κομμάτια του έργου 23. Ακούμε πρώτη τη γλαφυρή ομολογουμένως διήγηση ενός αγαπητού αλλά σκληρού παραμυθιού. Εδώ ο συνθέτης μας προτείνει να αρκεστούμε στην κάθαρση που συντελείται με την καλή πράξη του ξυλοκόπου που σώζει την γιαγιά. Μετά μπαίνει… απαγορευτικό. Μιλάμε βέβαια για τον Λύκο και την Κοκκινοσκουφίτσα αλλά η μουσική διήγηση δεν περιλαμβάνει άγριες σκηνές. Τα δυο τελευταία σύντομα κομμάτια του έργου: πρώτα ο περίφημος νάνος που κινείται χορεύοντας σε ρυθμό βαλς. Κρατεί φαναράκι και ελέγχει αν έχουν ξαπλώσει στο κρεβατάκι τα μικρά παιδάκια ώστε να καλέσει τις καλές νεράιδες να φορτώσουν στο φτερωτό άλογο τα πιο όμορφα παραμύθια. Το βαλσάκι μας οδηγεί στο πανέμορφο Νανούρισμα, με το οποίο τα φώτα σβήνουν, το παραμύθι τελειώνει, το παιδάκι ονειρεύεται ευτυχισμένο και η μουσική τελειώνει.

Χαρείτε τη μουσική αυτή διήγηση, ανατρέξτε στην παιδική  σας ηλικία, φανταστείτε ότι είστε σε μια αίθουσα και για δέκα λεπτά οι νότες στη σκηνή τα λένε όλα, χωρίς λέξεις!!!
Εδώ είναι το link των τριών τελευταίων κομματιών του έργου.

 

Καλή σας ακρόαση!