Αντώνης Σατραζάνης

“Βαρέθηκα το δειλινό, πάμε στο σπίτι μας
πάμε στο σπίτι μας ν’ ανάψουμε το φως”.

Οι ίσκιοι κάνουν την εμφάνισή τους μόνο μια στιγμή, είναι ισομεγέθεις με το πραγματικό αντικείμενο. Όλες τις άλλες στιγμές είναι πιο κοντοί ή πιο μακρείς. Κοιτάζω μέσα μου και διακρίνω πολλά κτίσματα και μνημεία του παρελθόντος. Ο μύθος, ανατρέπει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε και μας καλεί να τον ξαναφτιάξουμε με τα μέτρα και τα σταθμά που ορίζει. Αρχής γενομένης από τον άνθρωπο που θα τον αναμορφώσει ανάλογα, και θα πορευτεί από το σκότος του Ερέβους και της Νύκτας προς στο Φως. Τούτο όμως δεν είναι εύκολο, επειδή αγνοούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι επειδή νομίζουμε πως τον ξέρουμε, αναβάλλουμε συνεχώς την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε σε βάθος. Ο Εμπεδοκλής, συνδέει τη φωτιά και το φως με τη γνώση εισάγοντας την έννοα της “σκοτόεσσας δόξας”. Ο Παρμενίδης, περιγράφει το ταξίδι από τη “δόξα” ουσιαστικά το σκότος στην αλήθεια, στο φως δηλαδή, με το άρμα του Ήλιου. Ο Ηράκλειτος, εισάγει το Λόγο ως πυρ.