«Λοιπόν από αγάπη, θ αρχίσουμε μια κουβεντούλα, όπου όλα θα σου τα λέω ξεβράκωτος. Μη γελάς. Όπως μου έρχονται στο μυαλό. Για τη ζωή μου, για τα έργο μου, για τις γάτες μου, για λογοτέχνες, για φίλους, για ρεμπέτες, για γεγονότα. Κουτσομπολιά λες; Ναι κι αυτά», είπε ο Θεσσαλονικιός ποιητής στη Σωτηρία Σταυρακοπούλου και εγένετο το 925 σελίδων πόνημα «Τα εσώψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου-Μια εκ βαθέων δεκαετής συνομιλία 2004-2012» που κυκλοφόρησε πρόσφατα προκαλώντας έντονες αντιδρασεις

Ποιητής πρωτίστως, αλλά και διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, μελετητής (περίφημος για την δουλειά του πάνω στον Βασιλη Τσιτσάνη), λαογράφος, εκδότης, βιβλιοκριτικός, ταυτισμένος βέβαια με το ιστορικό περιοδικό «Διαγώνιος» και μία από τις εμβληματικές αλλά και αιρετικές μορφές των κύκλων της διανόησης και της λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης εδώ και 60 χρόνια, ο Θεσσαλονικιός Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι και μία εξαιρετικά ιδιάζουσα προσωπικότητα. Απόδειξη ότι είναι εξίσου γνωστός για το έργο του, όσο και για τις σοκαριστικές συχνά, σκληρά αποδομητικές κρίσεις του για το συνάφι του και όχι μόνον.

Τα σχόλιά του για τον Σολωμό, τον Ρίτσο, τον Ελύτη ή τον Σεφέρη π.χ., «διαβαθμισμένα» ανάλογα με την κάθε περίπτωση σε επιθετικότητα, η οποία πάντως θα μπορούσε να εκληφθεί και ως εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και άβολη μεν αλλά ωμά ειλικρινής προσωπική άποψη, είχαν ανοίξει τελευταία φορά δημοσίως τον ασκό του Αιόλου το 2011 σε μία συζήτηση που έκανε στο Γκαζάρτε με τη Λίνα Νικολακοπούλου.

Όσα είπε τότε ενώπιον κοινού ο Χριστιανόπουλος (όχι βέβαια για πρώτη φορά, ούτε όπως αποδεικνύεται για τελευταία), δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα καταγράφονται στον, 925 σελίδων, τόμο που με τίτλο «Τα εσώψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου-Μια εκ βαθέων δεκαετής συνομιλία 2004-2012» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Ιανός» με την υπογραφή της Σωτηρίας Σταυρακοπούλου, αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου, πεζογράφου και μελετήτριας καταρχάς του έργου του ποιητή, πεζογράφου και κριτικού Περικλή Σφυρίδη-στενού φίλου του Χριστιανόπουλου.

Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου που καταγράφει με θρησκευτική ευλάβεια τις συνομιλίες που έκαναν Χριστιανόπουλος και Σταυρακοπούλου, γείτονες όντες και σταδιακά φίλοι, σ΄ένα διάστημα 8 ετών, ακριβώς πριν ο πρώτος γλιστρήσει οριστικά στην ασθένεια του νου (άνοια) που τον έχει αποσύρει ανεπιστρεπτί από το δημόσιο βίο. Αν αυτό το βιβλίο είναι μία τελευταία μαρτυρία, μία παρακαταθήκη, τότε πρόκειται για την πιο παράδοξη και αμφιλεγόμενη λογοτεχνική «διαθήκη» που έχει καταγραφεί μέχρι στιγμής στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας.

Επί της ουσίας το βιβλίο λίγα κομίζει αναφορικά με τη ζωή και το έργο του Χριστιανόπουλου. Γι αυτό άλλωστε δεν συστήνεται ως βιογραφία. Μπορεί πάντως να το διαβάσει κανείς ως μυθιστόρημα με τον Χριστιανόπουλο να επιδεικνύει τις αρετές της διάσημης ηρωίδας του Ταχτσή Εκάβης στους τσουχτερούς χαρακτηρισμούς, στην πικρή «κακιασμένη» συχνά ειρωνεία, στην παράθεση «γεγονότων» μέσα από το δικό του πρίσμα για τα οποία ο αναγνώστης δεν γνωρίζει μέχρι τέλους εάν έχουν οποιαδήποτε υπόσταση και στα ισοπεδωτικά αρνητικά σχόλια που αφορούν έναν τεράστιο αριθμό προσωπικοτήτων της λογοτεχνίας, παλαιότερης και σύγχρονης, του τραγουδιού, της διανόησης κυρίως της Θεσσαλονίκης, της πανεπιστημιακής κοινότητας, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας.