– Μα είναι αυτά πράγματα, Λέλα μου; Να μπαίνουν μέσα στο σινεμά τα παιδάκια για να δουν μια ταινία και να μπουκάρει η αστυνομία να τους μαζεύει;
– Και καλά τους έκανε. Πήξαμε στην ανηθικότητα πια.
– Μωρέ Λέλα, είσαι πολύ αυστηρή κι εσύ…
– Εγώ είμαι αυστηρή ή εσύ εξώλης και προώλης; Νομίζεις έχω ξεχάσει τα δικά σου που ήσουν δεκατεσσάρω χρονών και μπούκαρες κρυφά στους σινεμάδες για να δεις τα πορνό του βωβού κινηματογράφου;
– Καλέ δεν ντρέπεσαι; Έκανα εγώ τέτοια πράγματα; Καταρχάς εγώ δεν πρόλαβα τον βωβό κινηματογράφο!
– Ναι μωρή! Όλες με τα βογγητά της Εμμανουέλας μεγαλώσατε.
– Σιγά μην είμαι και σαν την Μπουμπουλίνα!
– Βγάλε, μωρή, ταυτότητα να δούμε πόσο είσαι!
– Δεν την έχω μαζί μου…
– Ε, τότε βγάλε διαβατήριο!
– Καλέ το έχω χάσει κάμποσα χρόνια… Το ξέχασες; Τελικά, Λέλα μου, το έχω καταλάβει! Έχεις κάτι μαζί μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και δεν ξέρω γιατί.
– Δεν ξέρεις γιατί;
– Πού να ξέρω;
– Γιατί το ρημάδι το διαβατήριο που το είχες χάσει προ δεκαπενταετίας, το είχα βρει στη βαλίτσα του συγχωρεμένου όταν είχε πάει ταξίδι στην Αυστρία, τάχα μου δήθεν για να τον εξετάσει η διάσημος γιατρός Aspirin Bayer! Εβδομήντα οκτώ είσαι!
– Κι εσύ ογδόντα τρία και μου το είχε πει ο μακαρίτης, αν θέλεις να ξέρεις!
– Αμάν πια… Ας τα αφήσουμε αυτά και να πιούμε το τσάι μας… Περασμένα ξεχασμένα…
– Έτσι βρε Λέλα… Να τσακωνόμαστε μια ζωή; Μωρή πολύ πικρό δεν το έκανες το τσάι σήμερα;
– Το δικό σου δεν είναι τσάι… Φαρμακόχορτο είναι. Κι εγώ βαρέθηκα να τσακωνόμαστε συνέχεια.. Ώστε έτσι με τους πιτσιρικάδες στον κινηματογράφο, ε;