Εκτός του ότι η Γαλλία δεν είδε ποτέ με καλό μάτι την περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ – κι αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους, όχι ο μοναδικός όμως –  της άσκησης βέτο για την Αλβανία και τη Β. Μακεδονία στη σύνοδο κορυφής, υπάρχει κάτι ακόμη που περιπλέκει περαιτέρω την υπόθεση των Δυτικών Βαλκανίων: Η επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών να έχουν λόγο σε αυτό το κομμάτι της βαλκανικής, εξ ου και η πίεση που ασκήθηκε ποικιλοτρόπως προς την προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση του κ.Τσίπρα προκειμένου να κλείσει η Συμφωνία των Πρεσπών.

Η πίεση της Ουάσιγκτον όλο το προηγούμενο διάστημα και προς την κυβέρνηση Τσίπρα και προς τον πρωθυπουργό της Β. Μακεδονίας έχει να κάνει με την προσπάθεια του Τραμπ να αποκλείσει το ενδεχόμενο να τεθούν υπό την επιρροή της Ρωσίας τα κράτη των δυτικών Βαλκανίων αφενός και αφετέτου να διεισδύσει στις περιοχές αυτές η Τουρκία, η οποία τις θεωρεί “κατάλοιπο” της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Βεβαίως δεν θα πρέπει να υποβαθμιστεί το γεγονός ότι Αλβανία είναι ήδη στο ΝΑΤΟ και Β. Μακεδονία οδεύει προς το ΝΑΤΟ, γεγονός που επιτρέπει στην Ουάσιγκτον την ανάπτυξη συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή. (Όπως ανακοίνωσε, μέσω Twitter, ο Γενς Στόλντενμπεργκ είχε μια «καλή τηλεφωνική επικοινωνία» με τον πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, ώστε να επαναβεβαιώσει τη δέσμευση το ΝΑΤΟ στην συμμετοχή της βαλκανικής χώρας στη συμμαχία). Η Ρωσία, πάντως, η οποία συστηματικά προσεγγίζει, μεταξύ άλλων, και τη Σερβία δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει την περιοχή των Βαλκανίων, ειδικότερα δε τα Σκόπια.

 Τι σκέφτεται η Γαλλία 

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν επιδιώκει να κυριαρχήσει στην Ευρωπαϊκή `Ενωση, οδηγώντας την πλάστιγγα προς το μέρος του, ειδικά τώρα που η Γερμανία είναι σε αποδρομή και η καγκελάριος Μέρκελ δεν είναι αυτή που ήταν ως πρόσφατα. Παράλληλα εκτιμά πως η όποια διεύρυνση της ΕΕ, η οποία γίνεται χωρίς να έχει προηγηθεί εμβάθυνση, δεν θα πρέπει να αφορά χώρες γερμανικής επιρροής. Τα δυτικά Βαλκάνια ανήκουν στη γερμανική σφαίρα επιρροής.

Τυπικά ο Μακρόν είναι καλυμμένος ως προς το βέτο, δεδομένου ότι ουδεμία από τις δύο χώρες πληροί τις προϋποθέσεις. Ωστόσο οι λόγοι είναι πολύ βαθύτεροι και αφορούν τον τρόπο που η Γαλλία θέλει να κτίσει τη δική της ηγεμονική πολιτική.