Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, στη Λεμπέση 12 στην Ακρόπολη, υποδέχεται την εικαστική έκθεση της Δήμητρας Σιατερλή με τίτλο “Σκιές – Shadows”. Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στις 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι και το Σάββατο 30 Νοεμβρίου. Πρόκειται για μια σειρά από ξύλινες επίπεδες μορφές κι εγκαταστάσεις οι οποίες, ακουμπώντας στις σκιές της κληρονομιάς του θεάτρου σκιών, επιχειρούν  να πειραματιστούν με τις έννοιες της σκιάς,  των ανθρώπων – σκιά,  τις σκιές- νευρόσπαστα ομοιώματα, προγραμματισμένα να κινούνται στο έναυσμα του χειριστή τους.

Όπως αναφέρει η ίδια η καλλιτέχνις: “Οι ξύλινες μορφές που πορεύονται με «εξαπλωμένη χείρα» προβάλλουν την σκιά τους σε λευκούς τοίχους. Είναι άραγε αυτή η σκιά ενός κόσμου άλλου, που εμείς χάσαμε ή που δεν γνωρίσαμε ποτέ;”

Μια πρωτότυπη και αναπάντεχη πομπή-διαδρομή, εν είδει ζωφόρου, είναι η νέα πρόταση της Δήμητρα Σιατερλή. Μια πομπή αποτελούμενη από ξύλινες, επίπεδες ανθρώπινες φιγούρες, διάτρητες και βαμμένες με μαύρο χρώμα, παρουσίες ιδιόμορφες και παράδοξες, ανάμεσα στο παιδί και τον πρώιμο ενήλικα, με εμφανείς τις αναφορές και τις παραπομπές στο θέατρο σκιών –όχι μόνο στις φιγούρες του κόσμου του Καραγκιόζη αλλά και στις παραδοσιακές, περίτεχνες φιγούρες του θεάτρου σκιών των χωρών της ανατολικής Ασίας.

Η πλαστικότητα των σχημάτων και η επεξεργασία της φόρμας και των λεπτομερειών τους, καθώς και η ακρίβεια της σχεδίασης και της μεταφοράς τους στο ξύλο συμβάλλουν καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά και στην ιδιαίτερα υποβλητική και μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργείται κατά την παρουσίαση-παρατακτική παράθεσή τους στον χώρο, με το τεχνητό ή το φυσικό φως να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, να τις εμψυχώνει, να τις ζωντανεύει και να τις επιβάλλει καθώς προβάλλονται πάνω σε μια λευκή επιφάνεια –οι σκιές των σκιών.

Σε συνδυασμό με συνθέσεις όπου κυριαρχούν περίπλοκα πλέγματα αντίστοιχων μορφών ή χεριών, συνθέσεις που ανακαλούν μια μεγάλη ενότητα δουλειάς της –εκείνης με τις διάφορες εκδοχές των ιστών της αράχνης και τις προφανείς συμβολικές συνδηλώσεις–, η Δήμητρα Σιατερλή δημιουργεί, σκηνογραφεί ένα ενιαίο εικαστικό περιβάλλον-εγκατάσταση, με τονισμένη την διάσταση του παιχνιδιού και της συμμετοχής, που αντανακλά τον ψυχισμό της, μορφοποιεί τον εσωτερικό τρόπο με τον οποίο βιώνει, μετασχηματίζει και εικονοποιεί τις σύγχρονες συνθήκες ενός κόσμου σε κρίση και μετάβαση.

Τα έργα της επιβεβαιώνουν μια ήδη, κατακτημένη, ωριμότητα και εξέλιξη της τέχνης της, είναι πρωτίστως έργα που αποπνέουν συγκίνηση, ευαισθησία και αλήθεια, συνιστούν μια ιδιότυπη αφήγηση, αμφίσημη και γοητευτική, ανοιχτή και πρόσφορη σε διαφορετικές αναγνώσεις και προσεγγίσεις.

Πρόκειται για τον σημερινό άνθρωπο που έχει μεταμορφωθεί και μεταλλαχθεί σ’ ένα απόλυτο ελεγχόμενο και χειραγωγημένο ανδρείκελο με προκαθορισμένο πεδίο δράσης και συμπεριφορών; Ένα προγραμματισμένο «νευρόσπαστο», παγιδευμένο σε ένα σύστημα-ιστό, ένα «νευρόσπαστο» που έχει παραδώσει τον έλεγχο των κινήσεών του σε έναν απρόσωπο «χειριστή»;

Τα «μικρά ανθρωπάκια» της Δήμητρας Σιατερλή αποτελούνται από αποσπώμενα και συναρμολογούμενα μέλη-άκρα, που «ζωντανεύουν» όταν ο θεατής αποφασίζει να κινήσει τα νήματά τους –διαφορετικά, μένουν ακινητοποιημένα. Τα προτεταμένα, ωστόσο, χέρια τους δεν είναι μόνο χέρια που επαιτούν. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, πιο ουσιαστικό και ανθρώπινο. Είναι χέρια που αγωνίζονται και δημιουργούν, επικοινωνούν και απλώνονται αλληλέγγυα, αγαπούν, αγκαλιάζουν και παρηγορούν, κρίνουν και προσφέρουν, και, κάποιες φορές, τιμωρούν και εκδικούνται.

Γιάννης Μπόλης

Ιστορικός της τέχνης

Ο δικηγόρος και συγγραφέας, Νίκος Καραβέλoς, λέει: “Ποιος τολμάει να συκοφαντήσει, να πει μαριονέτες αυτές τις μορφές; Δεν παρακαλούν, ούτε εκλιπαρούν κι ούτε γονατίζουν, ούτε τείνουν το χέρι για ζητιανιά, μήτε δένονται με τριχιές κι αλυσίδες. Απλά μας θυμίζουν το στενό μονοπάτι που οδηγεί στην ευπρέπεια, διδάσκοντας την ουσία, την κίνηση που μας κρατά ζωντανούς”.