Το PALAZZO SINGER POLIGNAC το οποίο βλέπετε στη φωτογραφία βρίσκεται πολύ κοντά στο Ponte del Accademia, με άλλα λόγια «στην γωνιά της τέχνης» στη Βενετία. Το 1900 αγοράστηκε από την Winnaretta Singer, κόρη και κληρονόμο του Αμερικανού επιχειρηματία Isaac Singer, κατασκευαστή της πασίγνωστης ραπτομηχανής. Η κόρη του δέσποσε στη Βενετία ως μαικήνας τεχνών. Μαζί με τον σύζυγό της, συνθέτη και ερευνητή της οκτατονικής μουσικής κλίμακας Edmond de Polignac, φιλοξένησαν στη Βενετία τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.

Σε ειδική προθήκη του Palazzo Singer – Polignac αναφέρονται διάσημοι επισκέπτες του σπιτιού: Ravel, Rubinstein, Horovitz, Satie, Sauguet, Stravinsky, Tailleferre, d’Indy, Milhaud, de Falla, Poulenc, Albéniz, Markevitch, Kurt Weill, Smyth, Szymanowski, οι αδελφές Boulanger, o Gabriel Fauré, η Clara Haskil και πολλοί ακόμα. Οι περισσότεροι συνθέτες εξ αυτών έχουν αφιερώσει συνθέσεις τους στους οικοδεσπότες.
Το 1900 η Winnaretta κάλεσε στη Βενετία τον Marcel Proust και τον Reynaldo Hahn για να χαρούν το νεοαποκτηθέν σπίτι. Σε μια εντυπωσιακή βραδιά, το πιάνο εγκαταστάθηκε σε μια γόνδολα και όσο ο Hahn αυτοσχεδίαζε πάνω σε τραγούδια που μιλούν για τα φεγγάρια, η παρέα εμπλουτισμένη από καλλίφωνους βενετσιάνους τραγουδούσε. Το γεγονός κοσμεί ακόμα σήμερα τις μνήμες των βενετσιάνων. Στο Παλάτι διατηρούνται μέχρι σήμερα κι άλλα πιάνα μεγάλης κατασκευαστικής αξίας, δύο Erard, δύο Pleyel κι ένα Cramer έχω δει εγώ.


Erard-ουρά

Η Winnaretta Singer-Polignac έζησε τα νιάτα της ανάμεσα σε χαρές, λύπες και βία προερχόμενη από τον πατριό της, δεύτερο σύζυγο της μητέρας της. Ο φυσικός της πατέρας πέθανε όταν αυτή ήταν δέκα ετών. Οι κύκλοι της οικογένειας την κατηγορούσαν για την φιλελεύθερη ζωή της. Η ίδια ήλπιζε να απελευθερωθεί από την πίεση τους και ονειρευόταν να κάνει χρήση των διαθεσίμων αμύθητων χρημάτων που κληρονόμησε από τον πατέρα της για το καλό της τέχνης. Η αγάπη της στη μουσική που ξεκίνησε όταν ήταν μικρούλα, την οδήγησε στο να αποφασίσει να παντρευτεί το 1893 τον Edmond de Polignac ο οποίος είχε παρόμοια δοτική στάση απέναντι στους καλλιτέχνες. Ανάμεσα τους (αν και έζησαν σαν αγαπημένο ζευγάρι) δεν υπήρξε πραγματική συζυγική ζωή λόγω της ομοφυλοφιλίας και των δύο. Αυτό δεν τους εμπόδισε να είναι απόλυτα συνεργάσιμοι πάντως. Ο Pollignac πέθανε το 1901 και η Winnaretta πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της υπηρετώντας τη μουσική, τιμώντας με κάθε τρόπο τη μνήμη του και καθιερώνοντας βραβείο μουσικής στο όνομά του.
Το 1904 ανακαινίστηκε το αρχοντικό της στο Παρίσι, όπου ένας μεγάλος χώρος διαμορφώθηκε σε αίθουσα συναυλιών που χωρούσε 200 άτομα και διέθετε μεγάλη σκηνή. Το μεγάλο μουσικό σαλόνι στην Avenue Henri Martin 43 του 16 ου διαμερίσματος, φιλοξένησε ορχήστρες και διάσημους καλλιτέχνες. Ο χώρος αυτός εκτιμήθηκε από την ακμάζουσα καλλιτεχνική δραστηριότητα της εποχής.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η Winnaretta επιβράβευε οικονομικά τη σύνθεση έργων ταλαντούχων νέων συνθετών όπως οι Stravinsky, Poulenc, Satie, Falla, Milhaud. Το Ίδρυμα Singer-Polignac, ιδρύθηκε λίγο μετά, με στόχο την προώθηση της μουσικής, της επιστήμης, της λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, το Ίδρυμα μεταξύ πολλών άλλων έργων ουσίας, χρηματοδότησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ελλάδα και αγόρασε νέο και σύγχρονο εξοπλισμό για επιστημονικά εργαστήρια του Παρισιού. Σήμερα, υποστηρίζει συμπόσια πάνω σε επιστημονικά και καλλιτεχνικά θέματα και παρουσιάζει εξαιρετικές σειρές συναυλιών. Οι πολυτελείς χώροι ενοικιάζονται και τα χρήματα διατίθενται για τη συντήρηση και τη λειτουργία του. Μερικά χρόνια μετά το θάνατο της Winnaretta, (Λονδίνο 26 Νοεμβρίου 1943) δωρίθηκε ένα μεγάλο ποσό στο Ωκεανογραφικό Μουσείο του Μονακό για την κατασκευή του σκάφους με το όνομα “Winnaretta Singer” το οποίο χρησιμοποιήθηκε και για τις έρευνες του καπετάνιου Cousteau.

Η Ρένα Κυριακού την είχε γνωρίσει στα δεκαπέντε της, στο Παρίσι. Την ξανασυνάντησε χρόνια μετά και της έκανε εντύπωση που η Singer θυμόταν την υπόσχεση της μικρής τότε Ρένας να παίξει κι αυτή κάποια στιγμή στο σπίτι της οδού Henri Martin 43. Για την γυναίκα αυτή και το αδάμαστο πάθος της για τη μουσική μου πρωτομίλησε η Ρένα Κυριακού σε μια από τις συναντήσεις μας. «Ήταν, ιδανική πριγκίπισσα! κατάφερε να υποστηρίξει την ανεξαρτησία της, υπεράσπισε και βοήθησε τις τέχνες και τα γράμματα, κάνοντας μόνο το καλό»…
Η Ρένα Κυριακού σήμερα θα παίξει για μας κάτι που θα άρεσε πολύ στην πριγκίπισσα Πολινιάκ: