Mέσα από μερικές εκατοντάδες σελίδες, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει μπρος και πίσω στον χρόνο, να περιπλανηθεί σε κόσμους μακρινούς, υπαρκτούς ή μη, να ζήσει περιπέτειες που δεν θα φανταζόταν ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.

Αν ακόμη δεν καταφέραμε να σας πείσουμε πως ένα βιβλίο είναι ο ιδανικός «συνοδοιπόρος» τη δεδομένη περίοδο, παρακάτω σας προτείνουμε δύο πολύ πρόσφατες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, οι οποίες δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη κανενός γνήσιου βιβλιοφάγου!

Ένα ιδιοφυές «πάντρεμα» λογοτεχνίας και ιστορίας

Αυτό ακριβώς είναι το τελευταίο λογοτεχνικό πόνημα του επί 40 χρόνια καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και… αθεράπευτου συγγραφέα Θανάση Διαμαντόπουλου, «Ο δικαστής». Μία πετυχημένη σύζευξη, αριστοτεχνικά γραμμένη, η οποία κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία σελίδα. Η πλοκή της ιστορίας ξετυλίγεται από το καλοκαίρι του 2018 και μέσα από την αφήγηση του υπέργηρου συνταξιούχου αρεοπαγίτη και πρωταγωνιστή, φτάνει μέχρι τις απαρχές του 20ού αιώνα. Η λογοτεχνία και η «φωνή» του Αγησίλαου Αγιοπετρίτη, δηλαδή του δικαστή, είναι ένα μέσο ώστε να μπορέσει ο Διαμαντόπουλος να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό τα αξιοσημείωτα γεγονότα του τόπου, λόγου χάρη το ιστορικό «ΟΧΙ» του Ιωάννη Μεταξά, τη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού του θεάτρου Ελένης Παπαδάκη ή τη θρυλική δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου πίσω στο 1990, την πολύκροτη καταδίκη του «δράκου» Αριστείδη Παγκρατίδη, το τραγικό ναυάγιο ΣΑΜΙΝΑ. Αυτό βέβαια που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο ενδιαφέρον, δεν είναι η λογοτεχνική καταγραφή μίας παρελθοντικής πραγματικότητας λίγο πολύ γνωστής, αλλά το γεγονός πως ο Διαμαντόπουλος αποτελεί έναν αξεπέραστο «μαέστρο» της γλώσσας, ο οποίος γνωρίζει πώς και πού πρέπει να «φυτέψει» υπαινιγμούς και δυσδιάκριτα σχόλια, τα οποία ναι μεν αποκαλύπτουν τη θέση του, αφήνουν όμως και στον αναγνώστη την ευχέρεια να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Μία αληθινή αυτοβιογραφική ιστορία

Αντλώντας για μία ακόμα φορά έμπνευση από την ίδια τη ζωή, ο δημοσιογράφος και ρομαντικός «στρατιώτης» του λόγου Ηλίας Μαγκλίνης, εξέδωσε το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο του, «Είμαι όσα έχω ξεχάσει». Πρόκειται για ένα τρυφερό μυθιστόρημα, το οποίο αφηγείται την ιστορία του πατέρα του, ξεκινώντας από τον τραγικό θάνατο του παππού του στο Αγρίνιο τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής και συνεχίζοντας με την εκτέλεση του ΕΑΜίτη αδελφού της γιαγιάς του στο Χαϊδάρι. Παρότι παρατηρείται ένας καταγγελτικός και συγχρόνως αστυνομικός τόνος στην περιγραφή εκείνης της εποχής, ο Μαγκλίνης δεν στέκεται εκεί, αντίθετα «βυθίζεται» σε βαθύτερα και πιο εσωτερικά-ψυχαναλυτικά μονοπάτια. Πραγματοποιεί μία λογοτεχνική «κατάδυση» στον απρόθυμο και μοναχικό ψυχισμό του πατέρα του, ενός έφηβου τότε νεαρού και ορφανού από πατέρα, αναζητώντας και προσπαθώντας να φέρει στην επιφάνεια ίχνη του ίδιου τραύματος στον δικό του ψυχισμό. Θέλοντας να κρατήσει άσβεστη και αναλλοίωτη τη μνήμη του πατέρα του, ο Ηλίας Μαγκλίνης επιχειρεί και εντέλει περνάει διά πυρός και σιδήρου, δίνει μία «μάχη» με τις λέξεις και τη μνήμη, ενώ οι τελευταίες σελίδες τον ανακηρύσσουν αναμφίβολα νικητή.