Στιγμιότυπο 2019 12 18 10.24.13 πμ

Με μεγάλη χαρά συμμετείχα στο πάνελ της παρουσίασης του ποιητικού πονήματος της αγαπημένης φίλης (αρχόντισσας της ελληνικής δημοσιογραφιας) Ρίτσας Μασούρα. Πριν δεχτώ τη μεγάλη εύνοια της τύχης να την γνωρίσω-πάνε τώρα αρκετά χρόνια από τότε – η στήλη της “Πρόσωπα” στην ιστορική Καθημερινή ήταν ίσως η βασικότερη αιτία που αγόραζα το κυριακάτικο φύλλο της Καθημερινής. Και μόλις αγόραζα την Κυριακάτικη Καθημερινή έσπευδα, μαζί με την πρώτη γουλιά πρωινού καφέ, στο κομμάτι της Ρίτσας Μασούρα. Την γνώρισα μέσα από τους αγαπημένους μου φίλους Γιώργο Μπούτλα και Αθήνα Γκριτζάλα και τους οποίους ευγνωμονώ για αυτή την γνωριμία που με τιμά.

Όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την πολυεπίπεδη συνεργασία μου με την Ρίτσα Μασούρα αντιλήφθηκα πλήρως την υψηλή ποιότητα της σε όλους τους τομείς των κοινών μας ενδιαφερόντων.

Η Ρίτσα έχει σπάνιες γνώσεις και εμπειρία σε δημοσιογραφικά, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά, αισθητικά, πολιτιστικά ζητήματα. Το κύριο όμως και υπέρτατο, συνεκτικό όλων των προσόντων της, χαρακτηριστικό της είναι ο βαθύτατος ουμανιστικός της προσανατολισμός και η αγάπη στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα για τους φίλους της είναι πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, ένας μικρός θεός δηλαδή ανιδιοτελούς στήριξης και παροχής αγάπης.

Στην ποιητική της συλλογή “Οι άγκυρες δεν ωφελούν” παίρνει την θαρραλέα απόφαση να εκθέσει την ουσιώδη και μεγάλη της ευαισθησία, την προσωπική εσωτερική διαδρομή μιας μαχόμενης με πολλούς δαίμονες διανοούμενης γυναίκας.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι ποιητικές της γραφές απετέλεσαν το προσωπικό της ψυχοθεραπευτικό καταφύγιο σε δύσκολες ώρες που αντιμετώπισε ως γυναίκα, ως εργαζόμενη, ως μάννα δύο παιδιών που μεγάλωσε μόνη της, ως σύζυγος που αντιμετώπισε μια μεγάλη πρώιμη απώλεια του συντρόφου της σε νέα ηλικία. Όλα αυτά προβάλλουν και εκφράζονται μέσα από έναν λιτό, ξεχωριστό, ουσιώδη και πολύ προσωπικό πεζο-ποιητικό λόγο στα κείμενα της συλλογής “Οι άγκυρες δεν ωφελούν”.

Το βιβλίο περιέχει πολλά ποιητικά διαμάντια προς αλίευση-από τους έχοντες μάτια και ώτα ακουόντων-αλλά όλη η ουσία του ποιητικού πονήματος της Μασούρα κρύβεται κατά τη γνώμη μου, προς το τέλος του βιβλίου, στο ποίημα με τίτλο/Ακροτελεύτιος Ήχος-Ο στίχος και ο ποιητής/:
“Λένε αυτοί που ξέρουν πως για να γράψεις στίχους πρέπει να κουβαλάς στο ριζικό σου θανάτους, παράνομους έρωτες, βίαια επεισόδια. Να χεις πολεμήσει, να χεις πρωτοστατήσει σε διαδηλώσεις, να χεις χλευάσει την εξουσία. Να σαι λίγο επαναστάτης, καθοδηγητής, πολιτικοποιημένος, λόγιος. Να χεις ξεκοκαλίσει τον Καβάφη, τον Ελύτη, τον Αναγνωστάκη, τον Σαχτούρη, τον Μίσσιο. Για να γίνεις ποιητής με το κοφτερό λεπίδι του λόγου, για να σκορπίζεις φως σε σκοτεινές ψυχές, για να ζεσταίνεις κρύες κάμαρες. Ναι, για όλα αυτά, εκτός αν γράφεις για τον εαυτό σου. Ακόμα όμως και αν δεν γίνεις ποιητής, όπως τουλάχιστον ορίζουν οι γραφές, μπορείς να νοιώσεις μια στάλα ποιητής αν λίγο ακούσεις τον χτύπο της καρδιάς την κατάλληλη ώρα. Και τότε, κάποιοι που τυχαία διάβασαν κάτι δικό σου θα πούνε: Κοίτα, μια μικρή ακόμη προσπάθεια και μπορεί να φτάσει στην αφετηρία. Ε, δεν το λες και λίγο αυτό…..”

Αν και την συλλογή της Μασούρα διατρέχει μια γλώσσα κατανοητή, άμεση και καθημερινή, εμποτισμένη με λυρικά στοιχεία υπάρχει σε κάποια σημεία ένας ροκ υπέρρεαλισμός, όπως πχ στο ποίημα “Θυμήσου” που με συνδέει με το ποιητικό πνεύμα του αγαπημένου μου Μίλτου Σαχτούρη.“Σου έλεγα: Σε θέλω δίπλα μου στις κρίσεις πανικού μου. Μου έλεγες: Κάνε μια βόλτα στο τετράγωνο θα σου περάσουν¨. Ετσι λυτρώθηκα από σενα,όχι όμως από τον πανικό μου”

Επίσης στο ποίημα “Το διάζωμα” στο σημείο που γράφει….“ήσουν πάντα ο απέναντι δρόμος και το διάζωμα στη μέση για να αποφεύγονται οι μετωπικές συγκρούσεις, το ήξερα εξ αρχής πως ήταν ανώφελο να διασχίσω το διάζωμα ώσπου σπαράχτηκε το σώμα από την ορμή των μαζεράτι…” Ο ροκ υπερρεαλισμός της Ρίτσας Μασούρα. Και θα ήθελα να προσθέσω ότι ο τίτλος “Οι άγκυρες δεν ωφελούν”, δανεισμένος από το ομώνυμο ποίημα της συλλογής, είναι μια προτροπή για έκθεση, για ρίσκο, για μια ζωή χωρίς συμβατικές δεσμεύσεις.

Διάχυτο αίτημα των καιρών είναι η ασφάλεια, το δέσιμο σε πολλές άγκυρες, ενώ η Μασούρα προτείνει μια ζωή που νοείται ως ρίσκο και ως παράδοση στην εμπειρία και στο ταξίδι Προτείνει δε (όχι εσκεμμένα προφανώς) την αντίστροφη οδό από εκείνη του φιλοσόφου Επίκουρου που προτείνει να δένεις πάντα το καράβι σου με περισσότερες από μία άγκυρες (τουλάχιστον δύο)

Εδώ μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι που έγραψα για τη Ρίτσα Μασούρα σε στίχους της γυναίκας μου, Ελευθερίας.

Αυτό το τραγούδι γράφτηκε ειδικά για την αγαπημένη μας Ritsa Masoura στα πλαίσια της παρουσίασης χθες στο Αίτιον του ποιητικού της πονήματος "Οι άγκυρες δεν ωφελούν" από τις εκδόσεις Φίλντισι, στίχοι της Ελευθερίας Ζαμπετάκη και μουσική σύνθεση-τραγούδι-κιθάρα ο Θανάσης Δρίτσας

Δημοσιεύτηκε από Athanasios Dritsas στις Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

 

 

Κείμενα της Αννίτας Πατσουράκη και του Γιώργου Μπούτλα για την ποιητική συλλογή “Οι άγκυρες δεν ωφελούν”