Γράφει η Ξένη Δ.Μπαλωτή

Όταν το καλοκαίρι του 2015, έλληνες πολιτικοί που τους είχε τιμήσει σημαντικό μέρος του λαού με τη ψήφο τους, τζογάρισαν τη δημοκρατία και την ειρηνική ζωή μας για το κέφι τους και ανέτρεψαν την καθημερινότητα μας, είναι σίγουρο ότι ο/η καθένας/μια μας βίωσε αυτή την εμπειρία διαφορετικά και ανάλογα με το προσωπικό δρόμο που έχει επιλέξει προς την ευτυχία του.

Τα capital controls δεν μου έλεγαν τίποτα, αφενός γιατί δεν έχω καμία σχέση με αυτούς τους όρους, αλλά και γιατί δεν είχε χρειαστεί, έως τότε, να αποκτήσω.

Όμως, το «αυτό δεν με αφορά» ποτέ δεν καταλήγει σε καλό.

Λίγες ημέρες μετά την επιβολή τους, προσπάθησα να παραγγείλω από το Amazon, γιατί από εκεί αγόραζα τα ξενόγλωσσα, ένα βιβλίο. Και τότε διαπίστωσα ότι τα capital controls όχι μόνο με αφορούσαν, αλλά ακόμη χειρότερα μου στερούσαν αυτό που είχα επιλέξει για οξυγόνο μου: τον κόσμο των βιβλίων.

Μου ήταν αδιανόητο να υποταχθώ. Είχα βάλει στοίχημα να βρω λύση μόνο για τη λύση. Το 12μηνο 2015-2016 αγόρασα τα περισσότερα ξενόγλωσσα βιβλία από κάθε προηγούμενη χρονιά. Έκτοτε τα έχω σε ένα ράφι που το αποκαλώ: «Αντίσταση 2015-2016», προφανώς για προσωπική μου διασκέδαση.

Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2019 όταν ήρθε η ώρα να ψηφίσω στις εθνικές εκλογές κοίταξα αυτό το ράφι, τους έκλεισα το μάτι και μπήκα στο παραβάν.

Γι’αυτό προτείνω, στις επόμενες πολιτικές δημοσκοπήσεις να προστεθεί το ερώτημα: πόσα βιβλία διαβάζετε τον μήνα;

Το ποσοστό τους θα είναι η πραγματική αδιευκρίνιστη ψήφος της δημοσκόπησης, και η σπαζοκεφαλιά για τους δημοσκόπους.

Υ.Γ. Ερώτημα μίας βιβλιόφιλης: κύριε Πρωθυπουργέ πόσα βιβλία διαβάσατε εσείς και οι συνεργάτες σας το τελευταίο 6μηνο;