Τώρα που πέρασε ο καιρός και κατακάθησε το… πάθος, που διέκρινα στις σχετικές αναρτήσεις περί την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας (δεν θα χωνέψω ποτέ την αφορμή τιμής μιας γλώσσας που θα έπρεπε -τουλάχιστον οι Έλληνες- να τιμούμε κάθε μέρα), ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αρχαιοελληνική ερμηνεία της λέξης «βίος». Έτσι για να μπει με ενδιαφέρον η νέα εβδομάδα.

Λοιπόν, η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και ελεύθερη. Το σώμα είναι το δεσμωτήριό της. Όταν έρθει η στιγμή να συλληφθεί το άτομο στη μήτρα της μητέρας του, τότε η αιώνια ψυχή θα μπει στο δεσμωτήριό της, δηλαδή το σώμα. Αλλά σε δεσμωτήριο ποιος μπαίνει οικειοθελώς; Μόνον δια της βίας. Το διάστημα, λοιπόν, κατά το οποίο η ελεύθερη ψυχή εισέρχεται δια της βίας στο σώμα και έως ότου απελευθερωθεί πάλι με τον θάνατο, λέγεται «βίος»!


Σε αυτό ακριβώς συνίσταται και η διαφορά των λέξεων «βίος» και «ζωή». Βίος είναι η διάρκεια της ζωής κατά την οποία η ψυχή «φιλοξενείται» στο σώμα. «Ζωή» είναι η αιώνια ύπαρξη της ψυχής έξω από το δεσμωτήριό της. Όσο υπάρχει ψυχή, υπάρχει και ζωή ή, αν θέλετε, η ύπαρξη της ζωής υποδεικνύει αθανασία της ψυχής.