Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας – το ρεπορτάζ της συνήθως καλά πληροφορημένης Ιωάννας Μάνδρου στο χθεσινοβραδινό δελτίο του ΣΚΑΪ ήταν εξόχως διαφωτιστικό –  ο κουκουλοφόρος «Μάξιμος Σαράφης» τα “γύρισε” στις ερωτήσεις της Επιτροπής της Βουλής: «Δεν γνωρίζω τίποτα για πολιτικά πρόσωπα- πιθανολογήσεις όλα όσα έλεγα», απάντησε και… επικαλέστηκε «φήμες» . Ειδικότερα για τον Αντώνη Σαμαρά, τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον Γιάννη Στουρνάρα εμφανίζεται να ομολογεί πως δεν διαθέτει κανένα στοιχείο και όσα είπε ήταν… εκτιμήσεις του.

Αυτή η παραδοχή του “κουκουλοφόρου” μάρτυρα ότι «δεν έχει κανένα στοιχείο» ότι χρηματίστηκαν  προσωπικότητες με πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημόσια ζωή είναι μία ομολογία ότι λειτούργησε ως ψευδομάρτυρας και συκοφάντης.

Και η ομολογία αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους διαχειρίστηκαν δικαστικά την υπόθεση. Και βέβαια, όσους την αξιοποίησαν ή την έστησαν πολιτικά. Έτσι, μια υπόθεση που “αναβαθμίστηκε” στο “μεγαλύτερο – τάχα – σκάνδαλο από εποχής ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους” (Παπαγγελόπουλος, μετά τη συνάντησή του με τον τότε πρωθυπουργό Τσίπρα) καταλήγει σε ένα πρωτοφανές πολιτικό φιάσκο για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Και όχι μόνο: από τις καταιγιστικές αποκαλύψεις, η υπόθεση Novartis αναδεικνύεται σε μια άνευ προηγουμένου πολιτική σκευωρία σπίλωσης και πολιτικής εξουθένωσης των πολιτικών αντιπάλων του “Συστήματος Τσίπρα”.

  • Αν μάλιστα υιοθετήσουμε τη γνωμοδότηση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο σκοπός αυτής της σκευωρίας, δηλαδή τελικά η αλλοίωση των πολιτικών συσχετισμών με κατάφορη παραβίαση συνταγματικών θεσμών, συνιστά εκτροπή στα όρια της απόπειρας κατάλυσης του πολιτεύματος.

Η ιστορία αυτή έχει ακόμα πολύ δρόμο. Όσο έρευνα της Βουλής συνεχίζεται, προκύπτουν και νέα στοιχεία τα οποία μάλιστα προσκομίζουν όχι “κουκουλοφόροι” ψευδομάρτυρες, αλλά εν ενεργεία ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί! Και τα νέα στοιχεία δεν αφορούν μόνο τη σκευωρία Novartis. Φαίνεται ότι το “Σύστημα” της παραεξουσίας είχε στήσει “μαγαζί” για όλες τις δουλειές… Η συνέχεια θα έχει πολλαπλό ενδιαφέρον.

To άρθρο του Θ. Καλούδη δημοσιεύεται στο   Economico.gr