Ξέρεις τι εννοώ,έτσι δεν είναι;

Αυτές οι λίγες στιγμές που χάνεσαι στην μικρή σου ευτυχία,ο κόσμος όλος βρίσκεσαι στην αγκαλιά σου…

Εκείνη…

Και οτιδήποτε έρχεται προερχόμενο από εκείνη…

Κλείνεις τα μάτια σου,να σφαλίσεις την στιγμή που μοιάζει με αυτό που ονομάζεις ευτυχία…

Μέχρι που…
Τα ανοίγεις…

Η φωτογραφία που συνοδεύει την καινούργια ταινία του Terence Malick είναι τόσο ζωντανή…

Ο Franz φιλάει την πολυαγαπημένη του Fani,σε ένα υπέροχο φόντο μια εκπληκτικής φυσικής ομορφιάς,μέχρι που τα μάτια του κοιτούν κάπου δυσοίωνα κάτω από έναν ουρανό που συνεχώς γεμίζει σύννεφα…

Ο Franz Jagerstatter,ένα υπαρκτό πρόσωπο,γίνεται η αφορμή για τον ξεχωριστό σκηνοθέτη να χαρίσει στους θεατές του μια ακόμα ταινία,πραγματική κινηματογραφική εμπειρία.

Η συγκινητικη και σίγουρα εμπνευστικη ιστορία ενός Αυστριακού,φιλήσυχου οικογενειάρχη που αρνήθηκε να καταταγεί και να ορκιστεί στο όνομα του ναζισμου και του Χιτλερ.

Μια ιστορία τόσο εύκολα προσβάσιμη σε κινηματογραφικες κατηγορίες αντιπολεμικού χαρακτήρα που στα χέρια του Malick γίνεται απλά η αφορμή,η ιδέα για ένα ακόμα εικονοκλαστικό κομψοτέχνημα,τόσο ιδιαίτερο αλλά υπό προϋποθέσεις τόσο οικείο…

Η γεμάτη αντίθεσεις αλληλουχία εικόνων,από τη μια η ευτυχισμένη ζωή του πρωταγωνιστή και από την άλλη η καταιγίδα του ναζισμου που έρχεται έτοιμη να παρασύρει τα πάντα…

Και μετά…η απόφαση…

Η άρνηση…

Ένας άνθρωπος που συντάσσεται με την οικουμενικότητα της φυσικής ομορφιάς…με την καλοσύνη των ανθρώπων…αρνείται να ενταχτεί στην νέα όψη του κακού που εκπροσωπείται από έναν παράφρονα που σηματοδότησε εν τελεί την πιο φρικιαστική περίοδο της ανθρωπότητας…

Ο Franz έρμαιο της προσωπικής του πάλης και των συνεπειών που θα υποστεί ο ίδιος και κυρίως η οικογένεια του,στρέφεται στον Θεό ή σε οτιδήποτε μοιάζει με αυτόν…

Η ταινία προκαλεί μια αβίαστη συγκίνηση προβάλλοντας την ομορφιά,την απαράμιλλη ομορφιά της φύσης και της χαράς που παίρνουν οι άνθρωποι όταν ασχολούνται με αυτή…όταν καρπώνονται τα αποτελέσματα της εργασίας τους…
Όταν κατάκοποι στο τέλος της ημέρας καταλήγουν σπίτι ξέροντας πως έχουν ο ένας τον άλλο…

Τα δύσκολα,απότομα πλάνα που εναλλάσσονται γρήγορα με μεθόδους που δείχνουν την τάση του δημιουργού να παρεμβαίνει παντού,τοποθετώντας το βλέμμα του θεατή σχεδόν στο έδαφος,τον κάνουν μέρος της ιστορίας…

Η βία,όχι τόσο των βασανιστηρίων που ασκούνται στον πρωταγωνιστή,αλλά της απόρριψης που βιώνει η Fani και η οικογένεια της από τους ίδιους τους συγχωριανούς της θεωρώντας τον σύζυγο της προδότη και κυρίως η προσπάθεια να πειστούν οι ίδιοι πως ο ναζισμός και η ένταξη σε αυτόν είναι το μόνο σωστό πράγμα…

Η δύναμη της εικόνας είναι τόσο ισχυρή που κάνει την αμεσότητα των διαλόγων να είναι σχεδόν απούσα καθώς οι λέξεις προκύπτουν από την αφήγηση των δυο συντρόφων μέσω της αλληλογραφίας και αυτό να μην σε ενοχλεί…

Η μελωδική χροιά της φωνης των δυο ηρώων την ώρα που ξεστομίζονται λόγια αφοσίωσης,νοσταλγίας,κοινωνικής τοποθέτησης και κυρίως θέματα πίστης ή ακόμα και επικοινωνίας με το θείο,γίνεται η καλύτερη μουσική βλέποντας την φύση να παίρνει την δίκη της θέση στην ιστορία…

Η μεγάλη διάρκεια της ταινιας είναι ένα στοιχείο προς συζήτηση ή οποία γίνεται αναπόφευκτα κάθε φορά που μια ταινία του Malick βγαίνει εκεί έξω…μια συζήτηση
η οποία καταλήγει στο όχι αν είναι καλός σκηνοθέτης ο Τέρενς Μάλικ αλλά για τον σκοπό για τον οποίο κάνει τις ταινίες του…για το αν έχουν αποδεκτη τον θεατή,τους απανταχού κινηματογραφιστές οι οποιοι τον μελετούν ή απλά και μόνο για τον ίδιο…

Το Hidden Life ανήκει σε εκείνες τις οπτικές εμπειρίες που μπορούν να σε σηκώσουν από το έδαφος και να σε μεταφέρουν δίπλα στο παραμύθι που φτιάχνει…να χαζεύεις το υπεροχο,μελαγχολικο βλέμμα της Fani ή το χαμόγελο του Franz,να νιώσεις ως ο περαστικός κύριος στα χωμάτινα στενά του χωριού…ανάμεσα στη φύση που στέκεται εκεί,αδιαφορώντας για το πως νιώθεις…αδιαφορώντας για τις επιδιώξεις ενός παράφρονα…ξέροντας πολύ καλά πως κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με εκείνη…

Θα είναι εκεί να την αξιοποιήσεις Εσυ όπως μπορείς και θέλεις…

Είτε σαν ένα σκουλήκι που θα σου γαργαλήσει τα δάχτυλα σου καθώς της γράφεις το τελευταίο σου γράμμα…

Είτε εκείνη τη στιγμή που θα σταθείς στον τοίχο όρθιος…κλαίγοντας γοερά για την επόμενη χαμένη ευκαιρία…

Εκείνη τη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου και θα κοιτάξεις χάμω…να δεις πως ανάμεσα στο άγριο πλακόστρωτο υπάρχει μια άγρια πρασινάδα που βγαίνει με δύναμη να συναντήσει το βλέμμα σου…

Να δεις…πως το λένε αυτό το φυτό…

Nikos Stathas

https://www.facebook.com/groups/287938901298785/