Ας μείνουμε σπίτι, τίποτα δεν θα πάθουμε! Ίσα-ίσα που ανακαλύπτουμε πρόσφορες αγκαλιές, δικά μας χαμόγελα, πρόσωπα που κουρνιάζουν σε ένα μόνο βλέμμα, σε μια χειρονομία μας και τα είχαμε ξεχάσει…! Για να λιγοστέψει η οδύνη των ημερών. Να μπορέσει ν’ ανασάνει η άνοιξη, να μην μπλοκάρει η γη από νεκρούς…

Καιρός ν’ απαλλαγούμε από τετριμμένες “έμφυτες” δικαιολογίες, του τύπου “μελαγχολώ”, “δεν βρίσκω τι να κάνω” κι άλλα τέτοια ευτράπελα. Καιρός ν’ αναποδογυρίσουμε τον εαυτό μας, να τον κάνουμε φύλλο φτερό, να καταγράψουμε τα θετικά, ν’ απορρίψουμε κάθε αρνητικό στοιχείο, να κάνουμε, δηλαδή, έναν απολογισμό, να γίνουμε κομματάκι πιο σοφοί! Να “καλλιγραφήσουμε” το πλούσιο μεγαλείο της ψυχής! Και να το εξωτερικεύσουμε! Επιβάλλεται πια! Σε προσωπικό και διαπροσωπικό επίπεδο.

Θέλει μεράκι η ζωή, και χρώματα για το ταξίδι! Θέλει πείσμα για δουλειά και το μυαλό μας, σώφρον!

Μ έ ν ο υ μ ε  σ π ί τ ι! Πλάθοντας τις σχέσεις εξ’ αρχής, αν χρειάζεται! “Πάσχοντας” για μας και τους δικούς μας ανθρώπους! Για να μην γίνουμε άμορφη τραγικότητα χωρίς αιτία…

Μ έ ν ο υ μ ε  σ π ί τ ι! Επαναπροσδιορίζοντας τις ανθρώπινες αξίες και αναπτύσσοντας την κοινωνική ευαισθησία! Για να μην αποδομήσουμε την κοινωνία μας, την πατρίδα μας, τον πλανήτη μας…

 

Δεν είναι κακό η ελεγχόμενη πειθαρχία, η εντιμότητα προς τον εαυτό μας και τους οικείους μας! Προς όλους αυτούς που προσπαθούν με απελπιστικά τιτάνιο αγώνα για την ΥΓΕΙΑ ΟΛΩΝ!

Συμμετέχουμε όλοι, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, έμπρακτα και συναισθηματικά ώριμοι σε αυτήν την συγκλονιστικά τραγική δοκιμασία. Όλοι μαχόμενοι, όντες “απομονωμένοι”!

 

Γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό μπαίνουν σε καραντίνα… Πεισματικά τραγικό! Κι αυτό επιτείνει την ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ “ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ” ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ!

 

Ας μην είμαστε αμέτοχοι, ψυχροί κι ανεύθυνοι θεατές. Ας μην είμαστε επιφανειακοί σχολιαστές.

Είναι ΑΙΤΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗΣ! Για την αδιάσπαστη συνέχεια του ανθρώπου ως είδος.

Έχουμε χάσει το μέτρο, το έχουμε καταλάβει;

 

Εύχομαι να υπερισχύσει η λογική και η σωφροσύνη.