Γράφει η Ιρις Κρητικού

Στιγμιότυπο 2020 03 30 3.41.20 μμ

“Την Άνοιξη του 2009 ο Ρωμανός τελείωνε το Δημοτικό Σχολείο. Συμπλήρωνε επίσης αρκετά χρόνια μαθητείας στη μοναδική Μικρή Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου, με επικεφαλής του εκπαιδευτικού θεατρικού εργαστηρίου για επίμονα θεατρόφιλα παιδιά την πολυαγαπημένη Πέγκυ Στεφανίδου. Είχε επίσης προλάβει να παίξει και τον μικρό Χατζηκυριάκο Γκίκα στο καινούριο μεγάλο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (σε απαιτητικά αγγλικά), στη θεατροποιημένη εκδοχή της αυτοβιογραφίας του ζωγράφου “Το χαλί όπου παίζαμε ήταν κόκκινο”, σκηνοθετημένη από τον αγαπημένο φίλο Στέλιο Κρασανάκη.
Μετά από απαιτητικότατο casting λοιπόν, κέρδισε τον ρόλο του Αγοριού στο Κτήνος στο Φεγγάρι που το Θέταρο Πορεία και ο Δημήτρης Τάρλοου θα ανέβαζαν την προσεχή σαιζόν σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού.
Ούτε που είχαμε φανταστεί βεβαίως βεβαίως, σε τι περιπέτειες και ευθύνες θα μπαίναμε οικογενειακώς. Και κυρίως, ο Ρωμανός.

Στιγμιότυπο 2020 03 30 3.45.34 μμ
Ο απαιτητικός ρόλος και η μελέτη του, οι αυστηρές πρόβες, η εξεύρεση χρόνου (και ενίοτε η περήφανη αιτολογημένη λούφα) από το σχολικό πρόγραμμα, οι καθημερινές βραδινές μετακινήσεις στο θέατρο, με επιστρατευμένη εκ περιτροπής όλη την οικογένεια -θυμάσαι Gerasimos Criticos;
Και εδώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την τρυφερότητα όλων, ηθοποιών, σκηνοθέτη και τεχνικών για το αγόρι μας. Με μια ειδική μνεία στον λατρεμένο Γιώργο Μπινιάρη που τον ανέλαβε προσωπικά ως θεατρικό του τότε ζευγάρι και έγινε έκτοτε το κολλητάρι του.
Την πρώτη χρονιά που η παράσταση παιζόταν σε καθημερινή βάση, καθώς είθισται, λόγω ηλικίας και σχολείου, ο Ρωμανός μοιράστηκε τον ρόλο αυτό με τον Φίλιππο.
Τη δεύτερη χρονιά που παιζόταν σε εναλλαγή με νέα παράσταση, έμεινε μόνος. Ακόμη θυμάμαι και κλαίω από τα γέλια τον Δημήτρη να του λέει, καθώς είχε ψηλώσει απότομα πάρα πολύ; “Οκ, οι Αρμένηδες είναι κοντοί και εσύ (ο εντέλει υιοθετημένος γιος της οικογένειας) λόγω ιταλικής καταγωγής είσαι ψηλός. αλλά και πάλι…δεν γίνεται να είσαι πια το μικρό ορφανό αγόρι με το τεράστιο θλιβερό παλτό (και παλτό αλλάξαμε τελικά), είσαι μάλλον ένας ορφανός νεαρός που βολοδέρνει άσκοπα στους δρόμους της ΝΥ, γίνε αυτό, τώρα…
Την τρίτη χρονιά, η παράσταση παρουσιάστηκε πανηγυρικά στο Badminton (γκλουπ, τι μεγάλη σκηνή!), περιόδευσε στην Κύπρο, καθώς και στη Θεσσαλονίκη όπου όλη η οικογένεια παρακαλώ μετακόμισε για δύο ολόκληρες εβδομάδες σε διαμέρισμα κοντά στον Λευκό Πύργο όπου και περάσαμε οι πέντε μας τις σχολικές διακοπές, υποστηρίζοντας ένθερμα τον Ρωμανό και το Κτήνος του,
Και από τις δύο αυτές εβδομάδες με τις ατελείωτες βόλτες στην παραλία και στο λιμάνι, στο χιονισμένο παρακείμενο βουνό *θυμάσαι Katerina Ioannidis1f609, στα μουσεία και τις βυζαντινές γειτονιές της πόλης, στις εξορμήσεις στην Πέλλα και τη Βεργίνα και τις πιο μακρινές εκδρομές, στις λίμνες με τις βαρκάδες και τις διαδρομές με τα άλογα στις όχθες της Κερκίνης, έχω επίσης τις ωραιότερες αναμνήσεις και τα ωραιότερα νοερά ενσταντανέ του οικογενειακού μας bonding…

Κλάψαμε όλοι, έκλαψα κι εγώ προσωπικά ακόμη πιο πολύ -όπως εξακολουθώ αθεράπευτα να κάνω για ό,τι ακριβό αμετάκλητα τελειώνει- την τελευταία της τελευταίας. ω τελευταία βραδιά, τρία χρόνια μετά. Για όλα αυτά που περιγράφω παραπάνω. Για την αγάπη, την εμπειρία, το δέσιμο, τα μαγικά παρασκήνια, τη συμμετοχή, το μαζί. Που σίγουρα δεν χάνονται, μόνο μεταλλάσσονται γλυκά και σε ακολουθούν για πάντα στη στρατόσφαιρα και στη φεγγαρόσκονη του χρόνου.

Για πολλά χρόνια αρκετοί από τους φίλους μας πίστευαν ότι η μετέπειτα επαγγελματική απόφαση και σταδιοδρομία του μεγάλου μας γιου είχε ήδη κριθεί και επισφραγισθεί, Παρόλο που και τα άλλα μας δυο παιδιά δεν έμειναν αλώβητα από ετούτη τη σφοδρή αγάπη (ο Μάξιμος έπαιξε στο Δάσος της Βιέννης στο Φεστιβάλ Αθηνών, στη αξέχαστη εκείνη παράσταση του Χουβαρδά που παρουσιάστηκε στον πρώτο χρόνο λειτουργίας της Πειραιώς 260 επί Λούκου και μετά, στην παράσταση που έδειξε στην αίθουσα Τσίλλερ στο θεατρικό Αναλόγιο ο λατρεμένος έκτοτε και για πάντα Yannis Kalavrianos, ενώ η Χλόη έπαιξε -ω, ναι, το κάναμε κι αυτό- την αξέχαστη Αγγελική με το λευκό φουστάνι στην ταινία Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά που απέσπασε τον αργυρό Λέοντα στη Βενετία -θυμάσαι Eva Manidaki1f609, ωστόσο, ο “επαγγελματίας” και δεδηλωμένα συστηματικά ενδιαφερόμενος και το θέατρο και ταλαντούχος, υπήρξε πάντα ο Ρωμανός.

Προσωπικά δεν το πίστευα, χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Και τελικά ο Ρωμανός αποφάσισε πράγματι να σπουδάσει κάτι άλλο, με κατεύθυνση θετική, στη Σκωτία. Χρειάζεται αλήθεια να πω ότι η εμπειρία αυτή ζωής, μαζί με τη βαθιά του θεατρική καλλιέργεια, έπαιξαν ρόλο τόσο στο να τον επιλέξουν στο δύσκολο Εδιμβούργο, καθώς έκριναν ότι το βιογραφικό του ήταν αυτό ενός ολοκληρωμένου νέου ανθρώπου (παρόλο που η βαθμολογία του αν και καλή, ήταν οριακή για τα δυσθεώρητα ύψη της σχολής των Μηχανικών που είχε διαλέξει), όσο και στη δική του προσωπική πορεία ζωής έκτοτε;

Σήμερα, καθώς το μεγάλο μου παιδί έχει έκον-άκον επιστρέψει από το Εδιμβούργο λόγω συνθηκών, μια ανάσα και πολλές αβεβαιότητες πριν την επικείμενη πτυχιακή του, ξέρω πως οι εμπειρίες, οι θεάσεις και τα διαβάσματα που κουβαλά, τον κάνουν να είναι πιο απαισιόδοξος, πιο αβέβαιος και ταυτόχρονα πιο θυμωμένος για τη σαρωτική δυστοπία αυτής της Άνοιξης, για την παγκόσμια ηλιθιότητα των πολιτικών και για την ουτοπική πορεία της ανθρωπότητας, για τα οικονομικά διεθνή λόμπι και για το αβέβαιο μέλλον του πλανήτη, από ότι οι περισσότεροι από τους επιστήθιους φίλους του που έχουν καταρχήν ξεβολευτεί από την εφησυχαστική νόρμα τους. Νομίζω όμως ότι έχει κερδίσει πολύ περισσότερα, που εύχομαι να εξαργυρωθούν στο μέλλον, που εύχομαι να τον οδηγήσουν μέσα από τα οδυνηρά αυτά θυμικά συμπεράσματα να ζήσει όπως ακριβώς το επιθυμεί.
Γιατί πιστεύω, όπως το πιστεύω εξάλλου και για όλους μας, τους σκεπτόμενους τουλάχιστον, ότι αν προσπεράσουμε τη διαδικτυακή (απαραίτητη προς ώρας) αμπελοφιλοσοφία και την κατά μόνας απόπειρα αυτοανάλυσης, αν ενεργοποιήσουμε όλες αυτές τις αντιφάσκουσες γόνιμες σκέψεις και τη διαδικασία αυτογνωσίας σε αποφάσεις, μεταστροφές και πράξεις, ναι, ο πλανήτης θα μπορούσε να γίνει ένας καλύτερος τόπος ακόμη και για τη δική μας γενιά. Για την επόμενη σίγουρα.

Επιστρέφω λοιπόν στο Κτήνος στο Φεγγάρι. Μια παράσταση που μιλά για την ανθρώπινη σφαγή, για την άσβεστη μνήμη και την ουτοπία του μίσους, για τη μοναξιά και για τη δυστυχία του εγώ, μια παράσταση που μιλά για την αγάπη και την αποδοχή και τη συγχώρεση ως μια νέα τρυφερή χαμηλόφωνη δυνατότητα της απέλπιδας ύπαρξης.

Το Θέατρο Πορεία, στο πλαίσιο της εξαιρετικής του πρωτοβουλίας-δώρου του ημερήσιου προγράμματος Live-streaming των αξέχαστων παραστάσεών του, για το οποία έχω ήδη γράψει σε άρθρο μου στο globalview πριν από λίγες ημέρες, παρουσιάζει την Τρίτη 31 Μαρτίου 2020 από τις δέκα το πρωί και για 24 ώρες αυτή την αξέχαστη για την οικογένειά μας παράσταση.
Θα την ξαναδώ και θα χαρώ να τη δείτε και όσοι φίλοι μου με διαβάζετε εδώ.
Και θα ήθελα να ξαναπούμε όλοι μαζί “ευχαριστώ” στο Θέατρο και την Τέχνη που δίνουν απαντοχή στη ζωή μας.
Και θα ήθελα να γιορτάσουμε αυτή την ωραία ζωή, επιστρέφοντας στα θέατρα και στις όπερες της Αθήνας και του κόσμου σύντομα ξανά, γεμίζοντάς τα, υποστηρίζοντάς τα ξανά και ξανά, μόλις η Άνοιξη ανοίξει επιτέλους τις πύλες της.

Πάμε Πορεία, απόψε, λοιπόν, Πάμε ΘΕΑΤΡΟ!”

 

ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
του Richard Kalinoski
σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού
Gar oo chugar. Μια φορά και έναν καιρό. Στα αρμένικα.
Το «Κτήνος στο Φεγγάρι», η παράσταση-σταθμός του θεάτρου Πορεία που σήμανε την αφετηρία του Θεατρικού Σχήματος «Δόλιχος» το 1999 και ξαναπαρουσιάστηκε 12 χρόνια μετά από τους ίδιους συνεργάτες, αλλά από μία νέα σκοπιά το 2009.
Η υπόθεση του έργου
Το 1893 έγινε μία έκλειψη σελήνης στην Τουρκία, και οι Τούρκοι, πεπεισμένοι ότι ένα “κτήνος” κατάπινε το φεγγάρι, έστρεψαν τα όπλα τους προς τον ουρανό προσπαθώντας να το σκοτώσουν. Με τα ίδια όπλα, που κάπνιζαν ακόμη από ένα φυλετικό μίσος κατά του γειτονικού τους λαού των Αρμενίων, εξολόθρευσαν τους χριστιανούς Αρμένιους, με μια σειρά από εκτεταμένα πογκρόμ στα τέλη του 18ου αιώνα, που κορυφώθηκαν με τη γενοκτονία του 1915 και τον αφανισμό περίπου δύο εκατομμυρίων Αρμενίων. Ο Ρίτσαρντ Καλινόσκι (Richard Kalinoski) τοποθέτησε τη δράση του έργου στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν ανάμεσα στο 1921 και το 1933. Ο εικοσάχρονος Αράμ Τομασιάν, μοναδικός επιζών της οικογένειάς του από το ολοκαύτωμα, διέφυγε στις Η.Π.Α., όπου εργάζεται ως φωτογράφος ειδικευμένος στις οικογενειακές φωτογραφίες μεταναστών, και φιλοδοξεί να γίνει ο γεννήτορας της καινούργιας οικογένειας Τομασιάν. Από την Αρμενία έχει φέρει μαζί του μόνο μία οικογενειακή φωτογραφία και το παλτό του πατέρα του, το οποίο του πρόσφερε κάλυψη, ώστε να διασωθεί. Από τη φωτογραφία έχει κόψει τα κεφάλια των νεκρών συγγενών του και έχει τοποθετήσει το δικό του και της δεκαπεντάχρονης Σέτα, που μόλις έχει φτάσει στην Αμερική από το ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης, ως “νύφη από φωτογραφία”. Με τη νεαρή του σύζυγο ο Αράμ ανυπομονεί να επιδοθεί στο ιερό τους καθήκον, που συνίσταται στη γέννηση των απογόνων του πατέρα του, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τη φωτογραφία.
Ωστόσο το σχέδιο του Αράμ δεν πάει κατ’ ευχήν: η Σέτα δεν είναι το κορίτσι που ο Αράμ Τομασιάν διάλεξε από τη φωτογραφία να γίνει γυναίκα του, η φωτογραφία που είδε ήταν ενός άλλου, νεκρού κοριτσιού. Σα να μην έφτανε αυτό, η νύφη που του ήρθε δεν είναι ικανή να τεκνοποιήσει λόγω ελλιπούς διατροφής κατά χρόνια της περίθαλψής της στο ορφανοτροφείο. Με το βάρος της απώλειας των οικογενειών τους και ανίκανοι να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, οι τρομαγμένοι επιζώντες αγωνίζονται για την κατανόηση και το συμβιβασμό. Μέσα σε αυτό το σχήμα εισβάλλει ο Βίνσεντ, ένα άστεγο αγοράκι, το οποίο η Σέτα παίρνει υπό την προστασία της. Τα τρία ορφανά παλεύουν με την πληγωμένη τους ύπαρξη και τελικά η εμφάνιση του Βίνσεντ αλλάζει τη ζωή του Αράμ και της Σέτα για πάντα. Μετά από χρόνια σιωπής η Σέτα κατορθώνει να πείσει τον Αράμ να πάψει τα “μνημόσυνα” για τη χαμένη του οικογένεια, απομυθοποιώντας το παλτό του πατέρα, απομακρύνοντας την φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια και αποδεχόμενος τον μικρό Βίνσεντ ως το νέο μέλος στην οικογένεια Τομασιάν.
Το Κτήνος στο Φεγγάρι αποτελεί ένα ενδιαφέρον “υβρίδιο” του παραδοσιακού παραστατικού θεάτρου και της αφήγησης ιστοριών. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου απαιτεί τη σύμβαση του “τέταρτου τοίχου”, αλλά ο Καλινόσκι συμπεριέλαβε έναν αφηγητή, που απευθύνεται κατευθείαν στο κοινό.

θέατρο Πορεία από 23 Οκτωβρίου 2009 και για τρεις θεατρικές περιόδους.

Το κτήνος στο φεγγάρι
Κοινωνικό του Ρίτσαρντ Καλινόσκι
Διαρκεια : 125 ‘
Σκηνοθ.:Στ. Λιβαθινός
Ερμηνεύουν: Δ. Τάρλοου, Τ. Κουλίεβα, Γ. Μπινιάρης, Ρ. Μπολώτας. Μετάφρ.: Δ. Τάρλοου. Σκην.-κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου. Μουσ.: Χ. Γιαζιτζιάν.