Νομίζω ήταν από τα ζώα
που ο Άγιος Φραγκίσκος έμαθε
ότι μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου
στο έλεος της γης και να ζήσεις.
Aπό τη λύκαινα που άφησε
την αγριότητα της πρώτης καρδιάς της
και σύρθηκε στον φωτεινό κύκλο του ήλιου
κρατώντας κάθε επιφύλαξη και πείνα λύκου
και τράφηκε και έζησε.  Από τα πουλιά 
που άφοβα τον πλησίασαν μέχρι που και αυτός
δεν είχε επιλογή παρά με θάρρος να ανταποδώσει. 
Ακόμη και η ελάχιστη αμοιβάδα που πάνω της
απλώνει χέρι κάθε πλούσιος  Άλλος,  ακόμη και το πλαγκτόν   
στη φάλαινα μοίρα του βαθιά βυθισμένο –
γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η ευτυχία
από το να αφήνεις να σε διαπερνούν ως ύδατα 
τα όντα και τα πράγματα; 
Oύτε μπορούσε να ξεχάσει τις άλλες εκείνες συντρόφισσες
την απατηλή, την αιθέρια, την άμορφη: 
Απελπισία, Eτερότητα, Μοναξιά 
ακόμη και Οργή με γλώσσα φωτιά –
γιατί ανέμεναν κι αυτές με το υπομονετικό Λιοντάρι,  
τον λαμπερό Κόκορα, το υπναλέο Μουλάρι, να αφήσουν 
των δέντρων την προστασία και να εισέλθουν.
 
[Μετάφραση : Σάρα Θηλυκού]
bibliotheque.gr