Στα χρόνια των ποιητών, η ευτυχία ήταν ζυμωμένη με τις επιδόσεις της ψυχής. Απόρροια εσωτερικής διεργασίας που ταίριαζε με την «ιδιωτική» ταξινόμηση και ιεράρχηση των συναισθημάτων. Τις περισσότερες φορές δε, εναλλασσόταν με τη δυστυχία, όπως ακριβώς ο πόνος διαδεχόταν τη χαρά.

Στα χρόνια της χολέρας – «Ο Ερωτας τα χρόνια της χολέρας» – η ευτυχία ανήκε αποκλειστικά στον έρωτα, στην ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων και στη φιλία, όπως τη φαντάστηκε ο Κικέρων («αφού αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε τη φιλία, οφείλουμε να δώσουμε και στους άλλους αυτήν τη μοναδική εμπειρία»).

Στα χρόνια του κυνισμού, η ευτυχία συνδέθηκε κυρίως με την ύλη και την υπερβολή του καταναλωτισμού. Η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης μιας οικογένειας, η εισδοχή στον κόσμο του πλούτου (νόμιμου και μη) και η απόκτηση όλο και περισσότερων αγαθών – μακράν των αγαθών του πολίτη της αρχαίας πολιτείας – συναρτήθηκαν με την ευτυχία του σύγχρονου ανθρώπου.

Ιδού όμως που αυτή την εποχή αυτή η ευτυχία έχει εξατμισθεί. Το μοντέλο που  μεταπολεμικά καθιερώθηκε ανατρέπεται απροσδόκητα από έναν εξίσου απροσδόκητο ιό  και ουδείς μπορεί να βγει μπροστά  να ισχυριστεί ότι όταν θα τελειώσει αυτός ο κοπετός, θα επανέλθει ο καθένας στα μεγέθη “ευτυχίας” του παρελθόντος.

`Ισως επομένως η εποχή των ποιητών να γίνει απάγγιο για όσους πασχίζουν να αντέξουν  είτε το θάνατο είτε την απαγόρευση των μετακινήσεών τους.

`Ενας Μπωντλαίρ, εν προκειμένω, θα μπορούσε να μας επηρεάσει θετικά

Από τη συλλογή Τα Ανθη του Κακού

Στη πολυαγάπητη, στη πιο όμορφή μου
που φως γεμίζει μου τη καρδιά,
στο αθάνατο είδωλο, στο σεραφείμ μου,
ένα μου “χαίρε” παντοτινά!
Δροσοξεχύνεται μες στη ζωή μου
σαν ένα αγέρι θαλασσινό
και την αχόρταγη φέρνει ψυχή μου,
σ’ αθανασίας πόθο τρανό.
Σα μυροφόρι πάντα σκορπίζει
στην ατμόσφαιρα γλυκιά ευωδιά,
σα θυμιατήρι κρυφά καπνίζει
λησμονημένο μες στη νυχτιά.
 Έρωτα αμόλυντε
πως να σου γράψει
ο νους τις χαρές της αληθινά;
Σπόρος του μόσχου ‘ναι
που ‘χουνε θάψει
μέσα στου τάφου μου τη σκοτεινιά
Στη πολυαγάπητη, στη πιο όμορφή μου
που ‘ναι η χαρά μου κι όλη μου η υγειά,
στο αθάνατο είδωλο,
στο σεραφείμ μου,
ένα μου “χαίρε” παντοτινά!