Πίσω, σε τοίχους κοίλους μόλις που διακρίνω την αξιοπρέπεια των ονείρων μου.

Για χρόνια κατοικούσα
στο εύθραυστο κέλυφος της ελευθερίας
Η ιδέα του Σαίξπηρ στην Τρικυμία
“είμαστε από των ονείρων τα υλικά πλασμένοι”
με συγκλόνιζε τόσο που έχανα το μέτρο εκείνου του κόσμου – “όλα τα υλικά αέρας είναι”

Θριαμβικές πύλες
Γιγάντιες καμάρες
Πελώρια πέτρινα τείχη
Η μεγαλοπρέπεια των μεγεθών
Αλλά και η επώδυνη εγκόσμια ισορροπία.
Η γήινη, ατροφική βεβαιότητα,
πτυχώσεις του γιατί στα βάθη της ύπαρξης

Κι άξαφνα ήρθαν οι βάρβαροι
Ακατέργαστοι, τραχείς, ηδυπαθείς.
Έστησαν ενέδρες παντού
Πρεσβεύοντας την ανελευθερία της οικουμένης.

Σε μια από κείνες τις ενέδρες
εγκλωβίστηκα οριστικά.
Κι έγινα άθελά μου
συνεργός των δικών τους συμβάσεων.

Με τον καιρό, εξαντλημένη από την άγονη προσπάθεια,
παραδόθηκα στους ξένους.
Έγινα κλωνάρι απότιστο,
κοχύλι σε κινούμενη άμμο
που χάνονταν στο ξέσπασμα του κύματος

Καθοδική υπήρξε η πορεία
προς τη “συγχώνευση”.
Ρούχο αδειανό το είναι μου
δίχως τη σαιξπηρική μέθη του ζην.

Τώρα έχω την όψη
νεκρώσιμου αγάλματος.
Μετεωρίζω την πέτρα καθημερινά
σιμά σε καιόμενες όχθες.
Πίσω, σε τοίχους κοίλους
μόλις που διακρίνω την αξιοπρέπεια των ονείρων μου.
Οι λυπημένοι κόποι με αναζητούν.
( Ρ.Μ + σχέδιο Ρ.Μ)