Γιώργος Μαλούχος / Γλυκόλογα και καλοθελητές

Αναυδος μένει κανείς από το πώς αντιδρούν πολλοί όταν η Τουρκία φορέσει το χαμόγελο. Είπε ο Τσαβούσογλου ότι θέλει διάλογο και συνεργασία με την Ελλάδα και εδώ διάφοροι έλιωσαν σαν τα κεράκια: «Αφησε το μαστίγιο κι έπιασε το καρότο», «τι κρύβει η αλλαγή στάσης της Τουρκίας», «νέα γραμμή από την Αγκυρα»: τέτοια παιδαριώδη. Λοιπόν: τίποτα δεν κρύβει η «αλλαγή στάσης». Γιατί δεν υπάρχει. Οταν η Τουρκία λέει ότι θέλει διάλογο εννοεί ότι θέλει να κόψει το Αιγαίο περίπου στη μέση.

Αλλωστε, δεν το κρύβει. Ο διάλογος που θέλει είναι πρόκληση per se. Είτε με την απειλή των όπλων, είτε με αγαπούλες. Η Τουρκία απαιτεί νέα σύνορα. Αυτή είναι η επιθετικότητα. Τα άλλα είναι αστειότητες.

Ας μη δακρύζουν διάφοροι από συγκίνηση. Ας μην αφυπνίζονται οι καλοθελητές. Ο διάλογος που θέλει η Τουρκία είναι αδιανόητος είτε με λουκούμια είτε χωρίς. Το ταξίδι του Τσίπρα στην Αγκυρα, το πιο πρόσφατο έλληνα πρωθυπουργού, υπήρξε παταγώδης αποτυχία. Πήγε εν μέσω ακραίων προκλήσεων ενώ όφειλε να το ματαιώσει. Επέστρεψε, στην καλύτερη περίπτωση, άπρακτος.

Η ιδέα ότι μπορούσε να μετακινήσει τον Ερντογάν από την επιθετικότητά του ήταν αφελής και ατελέσφορη. Αντίστοιχα ήταν και όσα έγιναν στην ακόμα ατυχέστερη εδώ επίσκεψη Ερντογάν: αυτή, ήταν τραγική. Οταν ανέλαβε ο Μητσοτάκης κάποιοι στον πυρήνα της νέας εξουσίας αναφέρονταν στα ατυχή αυτά προηγούμενα λέγοντας ότι ο νέος ένοικος του Μαξίμου μιλούσε «άλλη γλώσσα».

Και ότι θα μπορούσε με αυτήν και την πειθώ να συμμαζέψει την επιθετικότητα του τούρκου προέδρου, της κυβέρνησης αλλά και της χώρας του συνολικά, γιατί είναι συνολική. Ευτυχώς κατάλαβαν ότι αυτά είναι φαιδρότητες. Τώρα, κάποιοι άλλοι φαντάζονται ότι με την «πρόσβασή» τους στην τουρκική εξουσία μπορούν να αλλάξουν την εικόνα. Συμπέρασμα; Δεν μαθαίνουμε ποτέ.

Η Τουρκία δεν επηρεάζεται. Οχι από παλιούς γνωστούς και φίλους ή προσωπικές γοητείες, αλλά ούτε καν από την ισχύ των μεγάλων δυνάμεων. Σήμερα δε που το κεμαλικό δόγμα της «Ενεργητικής Ουδετεροφιλίας» έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Τα τελευταία γεγονότα στη Λιβύη το αποδεικνύουν με τον πιο αδιάψευστο τρόπο.

Η Τουρκία είναι μία χώρα που ρίχνει ρωσικά μαχητικά για λίγα δευτερόλεπτα πτήσης στον εναέριο χώρο της και σε ελάχιστο, άνευ σημασίας βάθος. Που ο εκπρόσωπος του προέδρου της δηλώνει δημοσίως ότι εκείνος πέταξε επιστολή του αμερικανού προέδρου στα σκουπίδια επειδή δεν του άρεσε το περιεχόμενό της.

Εχοντας γίνει αυτά, η Τουρκία πρώτα στήνει επωφελή οικονομική και στρατιωτική συμμαχία με τη Ρωσία. Και τώρα δείχνει να επιτυγχάνει στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ, εις βάρος (και) της Ρωσίας στη Λιβύη, την ώρα που έχει μόλις πραγματοποιήσει νέα εισβολή στο Βόρειο Ιράκ ενώ διατηρεί με επιτυχία ανοιχτούς δύο ακόμα πολέμους και στρατεύματα σε ξένα εδάφη! Αν η τουρκική στροφή στις ΗΠΑ επιτύχει υπάρχει πρόβλημα. Θα αφορά στη Λιβύη και στη συμφωνία για την ΑΟΖ. Οι ΗΠΑ έχουν πάρει ξεκάθαρη αρνητική θέση. Αν αυτή αλλάξει, αλλάζουν πολλά. Δεν είναι εύκολο, όμως ο Ερντογάν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα και πολύ πιο παράδοξα από αυτό.

Η παλιά πολιτική του Κεμάλ έφερε αποτέλεσμα για την Τουρκία πολλές φορές στον 20ο αιώνα: η σημασία της φαίνεται στο ‘22, όπως και στο πώς η Τουρκία έμεινε επιτυχώς έξω από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και διεκδίκησε θέση ανάμεσα στους νικητές επειδή διάλεξε στρατόπεδο εβδομάδες πριν αυτός τελειώσει. Φαίνεται επίσης σήμερα στη Συρία, στο Ιράκ αλλά και στη Λιβύη και στο Αιγαίο. Τέτοια πολιτική δεν τη σταματούν, όπως και την επιθετικότητα, αφελείς προσεγγίσεις.

πηγη ΤΑ ΝΕΑ