Ο Αμεντέο Μοντιλιάνι γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1884 σε αστική οικογένεια Σεφαρδιτών στο Λιβόρνο της Τοσκάνης.

Στιγμιότυπο 2020 07 18 6.29.49 μμ

Μετά το σχολείο, το 1902, γράφτηκε στη Scuola libera di Nudo, στην  Ακαδημία Καλών Τεχνών, στηn Φλωρεντία.

Την επόμενη χρονιά αποφασίζει να παρακολουθήσει στη Βενετία τα μαθήματα του Institutο per le Belle di Venezia στην σημερινή Ακαδημία Καλών Τεχνών. Εκεί όμως τον τράβηξε περισσότερο η ινδική κάνναβη και λιγότερο οι σπουδές. Ευτυχώς, η αγάπη του για την τέχνη στάθηκε ενστικτώδης οδηγός του και τον φέρνει το 1906 στο Παρίσι, που αποτελούσε εκείνη την εποχή το κέντρο της avant-garde. Θαυμάζει τον πρώτο καιρό τον Τουλούζ Λοτρέκ και μετά ανακαλύπτει την γοητεία του Πολ Σεζάν, που τον επηρέασε ουσιαστικά. Σιγά σιγά γεννιέται το δικό του μοναδικό στυλ.

Αρχικά εγκαταστάθηκε στο γνωστό κοινόβιο των φτωχών καλλιτεχνών της Μονμάρτης που έμεινε στην ιστορία και πολυτραγουδήθηκε σαν Le Bateau-Lavoir.

Ο πίνακας «Ο ωραίος Μάριος» έργο του 1919, ήταν ο τελευταίος πίνακας που ζωγράφισε. Μοντέλο του είναι ο συνθέτης Μάριος Βάρβογλης, με τον οποίο συνδέθηκαν φιλικά στα χρόνια του Παρισιού. Ο Βάρβογλης (10 Δεκεμβρίου 1885 – 30 Ιουλίου 1967) γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και μεγάλωσε στην Αθήνα. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών της επανάστασης του 1821. Έφυγε για να σπουδάσει στο Ωδείο του Παρισιού και την Schola Cantorum, κατοικούσε στο Μονπαρνάς  μέχρι το 1922 και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με σπουδαίους λογοτέχνες και καλλιτέχνες, εικαστικούς και μουσικούς, όπως οι Αμεντέο Μοντιλιάνι, Αλφρέντο Καζέλα, Μωρίς Ραβέλ, Πάμπλο Πικάσο, ο ποιητής Γκιγιώμ Απολιναίρ και πολλοί ακόμα.

gghgfhd
Ο όμορφος πίνακας του Μοντιλιάνι, απλά και χαρακτηριστικά εμπεριέχει τα βασικά χαρακτηριστικά του προσώπου και του λαιμού του “Beau Marius”, τη στάση του σώματος του, το κομψότατο καπέλο που δεν αποχωριζόταν και το δίπλωμα των ποδιών του, που τόσο συνήθιζε, όπως μου είχε πει η κόρη του Ελισάβετ Ασημακοπούλου. Ο πίνακας αυτός ήταν η πρώτη και μοναδική πρόταση μου στον Κώστα Παπαγρηγορίου και τον Χαρίλαο Νάκα όταν κουβεντιάζαμε την έκδοση των έργων για πιάνο του Βάρβογλη. Ήταν η ιδεώδης εικαστική ταυτότητα στα εξώφυλλα αυτών των συνθέσεων, που τύπωσαν πριν είκοσι χρόνια οι δυο αγαπητοί φίλοι και εκδότες, με δική μου επιμέλεια. Τα είχα ήδη παίξει αρκετές φορές μέχρι τότε και τα είχα δισκογραφήσει. O φιλόμουσος ζωγράφος και ο λάτρης της ζωγραφικής μουσικός! Υπέροχος συμβολισμός…

Θέλω να πιστεύω ότι οι εκδόσεις επιλεγμένων συνθέσεων από την ιστορία της μουσικής μας αποτελούν βασική προϋπόθεση για να παιχτούν και να σωθούν πρωτίστως. Στην κατεύθυνση αυτή ο εκδοτικός οίκος Παπαγρηγορίου-Νάκας έχει προσφέρει πολύ μεγάλες υπηρεσίες. Τα τυπωμένα έργα για πιάνο του Μάριου Βάρβογλη είναι η Σονατίνα, Τα παιδικά κομμάτια και η Ελληνική Ραψωδία.

dsdfdfdfad

Φιλάσθενος στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, λίγους μήνες αφότου ζωγράφισε τον Beau Marius, ο Μοντιλιάνι πέθανε από φυματιώδη μηνιγγίτιδα, στο Hôpital de la Charité, το πιο παλιό, ιστορικό νοσοκομείο του Παρισιού, που κι αυτό, δέκα χρόνια μετά, έκλεισε για πάντα.  Ήταν 24 Ιανουαρίου 1920, o ζωγράφος ήταν μόλις 36 ετών. Στην κηδεία του στο Κοιμητήριο Père Lachaise παρευρέθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.

H άλλη μέρα ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική: η εικοσάχρονη γυναίκα του Jeanne Hébuterne, καλλιτέχνιδα κι αυτή, τρομοκρατημένη, πανικόβλητη, απελπισμένη, πέφτει από τον πέμπτο όροφο του σπιτιού των γονιών της και αυτοκτονεί έχοντας στην κοιλιά το δεύτερο παιδί τους, το μωρό που σε ένα μήνα θα γεννούσε. Αφήνει πίσω ένα κοριτσάκι περίπου ενός έτους που είχε μάλιστα το όνομά της. H κόρη του ζωγράφου Jeanne (Giovanna) Modigliani-Leduc Nechtstein μεγάλωσε με την αδελφή του ζωγράφου στη Φλωρεντία, όπου σπούδασε Ιστορία της Τέχνης. Ώριμη πια, πολύ αργότερα, έγραψε ένα ενδιαφέρον βιβλίο για τη σύντομη ζωή του πατέρα της με τίτλο Modigliani, l’uomo e il mito. Το 1981, στο Παρίσι, οργάνωσε την πιο ολοκληρωμένη έκθεση έργων του πατέρα της: πάνω από διακόσια πενήντα έργα, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια. Το όνειρό της ήταν η δωρεά του συνόλου των έργων του Μοντιλιάνι σε ένα Ίδρυμα στο Λιβόρνο, το Ίδρυμα Modigliani, που τις εργασίες και το έργο του θα επέβλεπε μια επιστημονική επιτροπή. Η Jeanne θεωρούσε αυτήν την κίνηση απαραίτητη, για να καταστήσει την γενέθλια πόλη του καλλιτέχνη ως το κέντρο της μελέτης του έργου του στο μέλλον.

Εάν γνωρίζω καλά, το Ίδρυμα επί του παρόντος στεγάζεται στη Ρώμη, στην Via Tiburtina. Πέρυσι κατάφεραν να οργανώσουν μια μικρή έκθεση έργων του Μοντιλιάνι στο Λιβόρνο. Προφανώς σειρά εμπλεκόμενων διαδικασιών θα δημιουργεί νομικής φύσεως δαιδάλους, δεν είναι απίθανο.

dgdsgadgadadg

Μετά από μια πτώση που της προκάλεσε εγκεφαλική αιμορραγία, η Jeanne πέθανε σε νοσοκομείο του Παρισιού το 1984. Η κόρη της προσπαθεί -ευτυχώς- να είναι κι αυτή χρήσιμη.
Έτυχε να γνωρίσω την θυγατέρα του ζωγράφου τρία χρόνια πριν πεθάνει. Επρόκειτο για μια γλυκύτατη γυναίκα με αρετές και ισορροπίες.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε την Σονατίνα του Μάριου Βάρβογλη: