Μεγάλη η απώλεια για τα ελληνικά γράμματα και την ποίηση. Πέθανε ο αγαπημένος ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Δημητριάδης) υπήρξε εκτός από ποιητής διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός.

Έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και είχε σπουδάσει Κλασικές Σπουδών στο ΑΠΘ. Είχε εργαστεί ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 έως το 1965 και στη συνέχεια ως επιμελητής εκδόσεων.

Το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε υπό τη διεύθυνσή του το περιοδικό Διαγώνιος, που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις και τον εκδοτικό οίκο Εκδόσεις Διαγωνίου. Εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε ο λεγόμενος «κύκλος των λογοτεχνών της Διαγωνίου».

Το προσωπικό ποιητικό του ύφος διακρινόταν και από τις επιρροές που είχε από τον Κ.Π.Καβάφη και τον Τ. Σ. Έλιοτ, ειδικά στην πρώτη ποιητική συλλογή του, «Εποχή των ισχνών αγελάδων», 1950.

Στα επόμενα έργα του, ξεκαθαρίζει το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του: η εφήμερη ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά, αλλά σταδιακά τα έργα του αποκτούν και κοινωνική οπτική.

Κυνηγήθηκε πολύ από το κοινωνικό κατεστημένο της εποχής όπως, για παράδειγμα, όταν κόντεψε να συλληφθεί από τη χούντα λόγω της άρνησης του να παραλάβει σχετικό βραβείο για ένα πεζό του έργο τον «Χιλιαστή».

Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του, αλλά αρνήθηκε να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του «Εναντίον» από το 1979 όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο “ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων”, που μας άφησαν οι αρχαίοι».

Τον Ιούνιο του 2011 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τμήμα Φιλολογίας.

Η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη το πρωί στο Κοιμητήριο Αναστάσεων του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη

 

 

( Μια ερώτηση και μια απάντηση από συνέντευξη της Ρίτσας Μασούρα στην Ελένη Γκίκα με αφορμή την ποιητική συλλογή της και τις επιρροές της)

 

-Ποιοι στίχοι έφτασαν ως εσάς, κάπως… αλλόκοτα;

Κυρίως στίχοι του Ντίνου Χριστιανόπουλου για τον οποίον δεν γνώριζα πολλά και γενικά δεν ήταν- τότε – της δικής μου…σχολής. Τυχαία τον συνάντησα σε γνωστό βιβλιοπωλείο της Αθήνας και συζητώντας μαζί του αισθάνθηκα την ανάγκη να μυηθώ στον δικό του λόγο. Ακόμη το προσπαθώ, αν και θεωρώ ότι μου πηγαίνει ο στίχος του. Πχ : «Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ / όμως η δική σου τρυφερότητα πόσο καιρό ακόμη θα βαστάξει;/ Ό,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή/εκείνοι που μας χαμογέλασαν, βούλιαξαν σε βαθιά πηγάδια/και μείναν μόνον εκείνοι μας πλήγωσαν/εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε/ Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ…»