Με αφορμή τις συζητήσεις που αφορούν το σκέλος των κινεζικών επενδύσεων στην Ευρώπη και την τάση της Κίνας – αν και με σκληρές διαπραγματεύσεις – να αγοράζει σχεδόν ο,τι πετάει, βρήκα ενδιαφέρουσα την ακροτελεύτια πρόταση ανάλυσης του  Leonid Bershidsky στο Bloomberg όπου λέει το εξής :

 

“Η Ευρώπη χρειάζεται συνολική στρατηγική για την αντιμετώπιση των ξένων επενδύσεων. Χρειάζεται να θέσει σαφείς κανονισμούς για το τι επιτρέπεται, τι όχι και ποιοι επενδυτές είναι ευπρόσδεκτοι. Γιατί  να μην υπάρχει η απαίτηση να επενδύουν κρατικές εταιρείες μόνο σε παρθένα έργα ; Θα ήταν επίσης λογικό να ζητείται από ξένες κρατικές εταιρείες που θα ήθελαν να επενδύσουν σε ευρωπαϊκή χώρα να συνεργάζονται με τοπικές εταιρείες και να μην αποκτούν ποσοστά που θα τους επιτρέπουν να έχουν τον έλεγχο των αποφάσεων. Στην Κίνα, άλλωστε, ακόμη και ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να είναι εργαλεία άσκησης κρατικής επιρροής. Κυρίως όμως είναι παράγοντες της αγοράς που δικαιούνται ίσες ευκαιρίες ανταγωνισμού…”

 

Να θυμίσω ότι οι επενδύσεις, κάτω υπό οιεσδήποτε συνθήκες, θα πρέπει να εμπεριέχουν το στοιχείο της υπεραξίας για τη χώρα όπου πραγματοποιούνται, αλλιώς καλόν είναι να μην γίνονται.